anhaedra
Belezen gebruiker
Laatst voor het eerst ketamine geprobeerd, maar dat was veilig thuis... Het viel me op dat keta uitstekend van pas komt om de comedown / crash van een andere drug te omzeilen, een van de vele bijzondere eigenschappen van dit fantastische middeltje.
Ik was op een festival, ik pak overdag 4F. Dit werkt altijd prima, maar het werkt ook altijd uit, en dan word ik strontchagrijnig, ga ik 4F bijpakken, waar ik alleen maar wakker van lig. Slecht plan dus.
Deze keer is anders -- deze keer pak ik keta bij. De combi met MDMA in de thuis-setting was immers niets minder dan goddelijk geweest. En jawel hoor... eindelijk. Weer 's een echte drugskick. Die euforie. De energie van de 4F die nog lichtjes aanwezig is, en dan die keta-roes eroverheen, mensen, mensen... net zo goed als de eerste keer XTC! Nooit meer durven dromen dat ik dat nog ooit zou meemaken! Weliswaar kort van duur... maar kwalitatief gezien echt net zo'n kick als van m'n eerste pil.
Na nog 's 2 puntjes begin ik me verdacht MDMA-achtig te voelen. Behoorlijk naar de tering begeef ik me richting afterparty. Wat blijkt, eenmaal daar aangekomen -- ik ben gewoon weer strontnuchter! Keta is weer uitgewerkt en het voelt alsof er een nieuwe dag begint, zo fris en fruitig voel ik me. We gaan nog niet haar huis!
Inmiddels aanbeland bij het vijfde en laatste puntje keta van de avond. Onder het mom van "laat ik de vanavond opgebouwde tolerantie compenseren door een íets groter puntje als afsluiter te nemen" pak ik een íets groter sleutelpuntje.
Mensen, kinderen, wat ga ik op in de muziek. Wat heb ik losse heupen. Opnieuw een nieuw keta-niveau, het voelt wederom als een compleet nieuwe ervaring, wat is dit toch een onbeschrijflijk goed spul, dit had ik nodig, na maanden van XTC, 4F, coke, speed -- het deed me allemaal niet zo veel meer.
Maar ik zat nog lang niet op de piek...
De volgende anderhalf uur zijn sowieso te abstract voor woorden. Om een of andere reden draai ik in de lucht een denkbeeldig knopje om. Ik vraag me nog af, waarom deed ik dit? Dan begint de madness. Mijn lichaam is daar, doet fysiek zijn ding, maar mijn geest is compleet de weg kwijt. Ik verbaas me over zo veel dingen -- dat niemand aan me vraagt hoe het met me gaat, ik voel me immers compleet gestoord, valt niemand dit op? Dat ik me telkens afvraag wanneer de piek er nou 's af gaat en er dan 1 hele minuut voorbij is... Hoe de fuck kan dit? De tijd staat stil.
Ik wil stoppen met dansen, maar ik kan het niet. Mijn maatjes staan letterlijk 3 meter verder, maar ik voel een onoverbrugbare afstand, heb ik geen flauw idee hoe ik hen ga bereiken. Ik kan alleen maar blijven dansen.
Een vriend stoot zijn hoofd tegen het mijne, ik voel zijn pijn... althans zo voelt het. Ik voel aan m'n lippen, het is mijn mond niet meer. Plotseling ben ik doodsbang dat ik mijn tong ga inslikken, het voelt immers als een vreemd object. Ik heb zo'n droge bek maar weet niet hoe ik in godsnaam drinken ga bestellen. En ik durf niet meer te slikken...
Op een of andere manier wordt de danszaal een kubus en krijg ik het gezichtspunt van een derde. Wat staan we hier te doen met z'n allen? Iedereen is er aan... ziet er niet meer uit. De muziek is alleen maar bas... staat veel te hard. Er is geen enkele communicatie hier, "have we deteriorated to the level of dumb beasts?"
Iemand geeft me een hand, zegt: "Ga je lekker?" Ik schreeuw keihard in z'n oor: "IK HEB KETAMINE OP!!!" -- oftewel ik sta maximaal te spacen, laat me met rust. Hoe vaak ik tegen mezelf "what the fuck, what the fuck" sta te bazelen die avond...
Dan de comedown, die uren lijkt te duren maar volgens mij maar 20 minuten in beslag neemt. Ik zucht van opluchting. Mijn enige overgebleven partner in crime gaat echt onverantwoord hard op MDMA, hij is compleet naar de tering. Ik voel me weer helemaal normaal. Een beetje moe, hooguit.
Deze shit is echt next level.
De volgende keer -- bij twijfel beter een iets te klein, dan een iets te groot puntje.
Ik was op een festival, ik pak overdag 4F. Dit werkt altijd prima, maar het werkt ook altijd uit, en dan word ik strontchagrijnig, ga ik 4F bijpakken, waar ik alleen maar wakker van lig. Slecht plan dus.
Deze keer is anders -- deze keer pak ik keta bij. De combi met MDMA in de thuis-setting was immers niets minder dan goddelijk geweest. En jawel hoor... eindelijk. Weer 's een echte drugskick. Die euforie. De energie van de 4F die nog lichtjes aanwezig is, en dan die keta-roes eroverheen, mensen, mensen... net zo goed als de eerste keer XTC! Nooit meer durven dromen dat ik dat nog ooit zou meemaken! Weliswaar kort van duur... maar kwalitatief gezien echt net zo'n kick als van m'n eerste pil.
Na nog 's 2 puntjes begin ik me verdacht MDMA-achtig te voelen. Behoorlijk naar de tering begeef ik me richting afterparty. Wat blijkt, eenmaal daar aangekomen -- ik ben gewoon weer strontnuchter! Keta is weer uitgewerkt en het voelt alsof er een nieuwe dag begint, zo fris en fruitig voel ik me. We gaan nog niet haar huis!
Inmiddels aanbeland bij het vijfde en laatste puntje keta van de avond. Onder het mom van "laat ik de vanavond opgebouwde tolerantie compenseren door een íets groter puntje als afsluiter te nemen" pak ik een íets groter sleutelpuntje.
Mensen, kinderen, wat ga ik op in de muziek. Wat heb ik losse heupen. Opnieuw een nieuw keta-niveau, het voelt wederom als een compleet nieuwe ervaring, wat is dit toch een onbeschrijflijk goed spul, dit had ik nodig, na maanden van XTC, 4F, coke, speed -- het deed me allemaal niet zo veel meer.
Maar ik zat nog lang niet op de piek...
De volgende anderhalf uur zijn sowieso te abstract voor woorden. Om een of andere reden draai ik in de lucht een denkbeeldig knopje om. Ik vraag me nog af, waarom deed ik dit? Dan begint de madness. Mijn lichaam is daar, doet fysiek zijn ding, maar mijn geest is compleet de weg kwijt. Ik verbaas me over zo veel dingen -- dat niemand aan me vraagt hoe het met me gaat, ik voel me immers compleet gestoord, valt niemand dit op? Dat ik me telkens afvraag wanneer de piek er nou 's af gaat en er dan 1 hele minuut voorbij is... Hoe de fuck kan dit? De tijd staat stil.
Ik wil stoppen met dansen, maar ik kan het niet. Mijn maatjes staan letterlijk 3 meter verder, maar ik voel een onoverbrugbare afstand, heb ik geen flauw idee hoe ik hen ga bereiken. Ik kan alleen maar blijven dansen.
Een vriend stoot zijn hoofd tegen het mijne, ik voel zijn pijn... althans zo voelt het. Ik voel aan m'n lippen, het is mijn mond niet meer. Plotseling ben ik doodsbang dat ik mijn tong ga inslikken, het voelt immers als een vreemd object. Ik heb zo'n droge bek maar weet niet hoe ik in godsnaam drinken ga bestellen. En ik durf niet meer te slikken...
Op een of andere manier wordt de danszaal een kubus en krijg ik het gezichtspunt van een derde. Wat staan we hier te doen met z'n allen? Iedereen is er aan... ziet er niet meer uit. De muziek is alleen maar bas... staat veel te hard. Er is geen enkele communicatie hier, "have we deteriorated to the level of dumb beasts?"
Iemand geeft me een hand, zegt: "Ga je lekker?" Ik schreeuw keihard in z'n oor: "IK HEB KETAMINE OP!!!" -- oftewel ik sta maximaal te spacen, laat me met rust. Hoe vaak ik tegen mezelf "what the fuck, what the fuck" sta te bazelen die avond...
Dan de comedown, die uren lijkt te duren maar volgens mij maar 20 minuten in beslag neemt. Ik zucht van opluchting. Mijn enige overgebleven partner in crime gaat echt onverantwoord hard op MDMA, hij is compleet naar de tering. Ik voel me weer helemaal normaal. Een beetje moe, hooguit.
Deze shit is echt next level.
De volgende keer -- bij twijfel beter een iets te klein, dan een iets te groot puntje.