Noob vraagjes over deez drug

[Psychedelibee]

Delibee, ik vind het erg knap van je dat je zo uitgebreid opschrijft wat je drempels in het leven zijn, veel mensen zouden dit niet durven, zich zo openstellen op een forum.

Thanks! Dat zelfde geldt voor jou, vind het echt bewonderenswaardig hoe open je hier op het forum bent en dan ook nog een foto durven delen. Petje af hoor!

Het open opstellen is wel iets waar ik met name het afgelopen jaar aan heb gewerkt, maar gelukkig steeds beter gaat. Ik vond het altijd extreem lastig om over gevoelens te praten, misschien ook wel een beetje mannen eigen. Maar ben gaan inzien dat het enerzijds oplucht, maar anderzijds ook begrip kweekt bij anderen en dat het de manier is om wat met problemen te doen.

Bij hem speelt voor een groot deel faalangst daar ook een rol.

Faalangst lijkt me helemaal vervelend, heeft mijn zus bijvoorbeeld ook last van.

Ikzelf heb gelukkig geen faalangst, begin zonder moeite aan dingen en ben dan ook niet bang om te falen. Want zoals je zegt leer je daar ook weer van uiteindelijk. Ik heb niet echt spijt van dingen in het leven en als ik al ergens spijt van heb dan zijn het juist de dingen die ik niet gedaan heb.

Je laatste stukje uit je trip report doet mij ook weer erg denken aan het puntje nieuwe dingen willen leren door op je bek te gaan. Ik lees dat nieuwe dingen leren moeilijk is omdat je liever bij de oude bekende blijft, de dingen waar je karaktertrekken goed in zijn. Ik vind de zin ook mooi: "waardoor sommige dingen bij voorbaat al gedoemd zijn om te mislukken omdat ze zogenaamd niet binnen jouw kwaliteiten zouden vallen"
Precies dat, en dat is zo zonde. Zie het niet als falen maar als leren. Dat is voor heel veel mensen erg moeilijk om te doen. Wat zo jammer is omdat het voor mij overkomt alsof mensen hun eigen vijand zijn. Hun eigen shackles die ze tegenhoud. Ik zie mensen graag ontpoppen in de persoon die ze zijn, angst voor falen houd dat sterk tegen.

Ik doelde eigenlijk niet eens specifiek op faalangst, maar meer gewoon de overtuigingen in het algemeen. Faalangst vergroot dat wel uiteraard. Ik denk (weet) eigenlijk ook dat die identificatie met het ego voor iedereen wel op gaat. Dat is niet erg, maar je er bewust van zijn en je er niet altijd door laten leiden is de kunst. Maarja dat is veel makkelijker om conceptueel uit te denken, dan het daadwerkelijk in de praktijk te brengen natuurlijk.

Ik ga donderdag naar de huisarts btw. O.a. door jouw ervaringen gelezen te hebben en met een vriendin gepraat te hebben die momenteel ook een burn-out heeft heb ik besloten dat ik ook maar eens iets moet doen, ben benieuwd.

Goed bezig! Hulp zoeken kan heel verhelderend zijn.

 

[Eik]

Ik heb eigenlijk niet veel te voegen aan deze discussie... Maar wat knap dat jullie (@Psychedelibee en @Zweibeiner) zo open durven praten over hoe je in elkaar zit. Fijn dat dit kan op "ons" forum! Ik herken me wel in het gebrek aan discipline dat Bee beschrijft. Het is mij tot (tot en met?) de universiteit allemaal redelijk makkelijk aan komen waaien. Dat heeft echt wel gezorgd voor een gebrek aan discipline... En bij mij staat daar dan ook nog eens geen perfectionisme tegenover. Het is een wonder dat ik uberhaupt nog af en toe wat voor elkaar krijg in dit leven

Kort gezegd: "Damn I love this forum!!!!"

 

[Zweibeiner]

Ik heb het al eerder gezegd, maar dit forum is voor mij een plek waar ik hele diepe en interessante onderwerpen kan bespreken die praktisch niet mogelijk zijn op andere plekken.
Hetzij omdat je direct beoordeeld word, of omdat men gewoon niet snapt waar je het over hebt, dat je niet serieus genomen word etc.
Hier voel ik me open om dit soort dingen te bespreken, ik voel me op mijn gemak doordat ik zie hoe andere terug reageren op topics, niet alleen die van mij. De manier van reageren en open staan voor elkaar's mening en zienswijze's zijn voor mij redelijk uniek op dit forum. Ook als men het niet met elkaar eens is vloeit daar vaak een heel interessant gesprek uit voort. Het is oke hier om het niet met elkaar eens te zijn, soms word het zelfs aangemoedigd om zo jezelf aan het denken te zetten. Je komt niet verder in een gedachte als iedereen het maar met elkaar eens is, ook kom je niet verder als je gedachte afgebrand word met nutteloze opmerkingen die nergens op slaan behalve dat iemand zijn afkeer duidelijk wil maken.
Ik ben niet regelmatig aanwezig maar ik zal dit forum ook niet zomaar even langs me neer leggen.
Dus thanks iedereen!

 

[Roze Olifant]

Ik denk dat stiekem heel veel mensen zich hier in herkennen. Je bent ofwel perfectionistisch of het kan je niets meer schelen. Dit zijn 2 tegenstellingen waar iedereen zich wel in herkent. Vaak dingen op het laatste moment willen doen is volgens mij ook zeer menselijk. Verder is het natuurlijk ook zo dat iedereen die 'afwijkend' gedrag vertoont al snel een stempel opgedrukt krijgt, meestal zijn dit dan ADD of ADHD. Ik voldeed ook aan deze criteria volgens mijn psycholoog toentertijd, maar kreeg het stempel doelbewust niet, omdat hij er van overtuigd was dat het stempel me niets zou opleveren.

Overigens vind ik dat topstport gedeelte van Bee dan wel weer interessant. Ik heb tot mijn 13e ook aan 'topsport' gedaan, vervolgens wilde ik naar een topsportklas en toen dat uiteindelijk niet bleek te lukken stagneerde ik en begon ik met overmatig drugsgebruik en vond ik school ook niet meer interessant. Vanaf toen kon ik me lekker afzetten.

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. De meeste mensen die ik ken zijn niet ziekelijk perfectionistisch. En kunnen best wel af en toe trots en tevreden zijn op/met iets wat ze gepresenteerd hebben. Ik kan dat niet. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik ooit in mijn leven trots ben geweest op iets wat ik bereikt heb (als kind al niet, toen ook therapie gehad voor een laag zelfbeeld, wat dus eigenlijk nooit is veranderd). Ik zie altijd alleen maar wat ik beter had moeten doen. En waar ik gefaald heb. Het is een doodvermoeiende manier van leven en het sloopt mij, fysiek en mentaal, zeker omdat het alleen maar erger lijkt te worden met leeftijd. Ja, veel mensen zijn perfectionistisch (het is ook zo'n lekkere dooddoener op sollicitatiegesprekken... een slechte eigenschap die stiekem ook wel als een goede eigenschap wordt gezien...), maar ik denk niet dat iedereen dagelijks leeft met de lasten van jezelf continu een complete mislukking vinden. Het is voor mij echt een groot probleem wat mijn leven eigenlijk op alle fronten negatief heeft beïnvloed en dat nu nog steeds doet. Vandaar nu ook hulp.

Met alles/niets mentaliteit bedoelde ik trouwens niet 'het kan me niets schelen'. Ik bedoelde ermee dat ik iets óf nagenoeg perfect wil doen, óf ik doe het liever helemaal niet want ik word ongelukkig van 'niet goed genoeg'. Het kan me sowieso wel iets schelen.

En veel dingen op het laatste moment willen doen is inderdaad menselijk, maar als je een hele studieperiode niks doet en dan de allerlaatste nacht doorhaalt met een handjevol ritalinpillen om dat tentamen toch te halen dan is dat niet echt een gezonde manier van leven. Ik zit nu in het laatste jaar van mijn PhD en ik doe eigenlijk weer precies hetzelfde als toen ik student was, al probeer ik zoveel mogelijk van de uppers af te blijven. Hele dagen zit ik voor mijn computer weg te dromen, nul concentratie, en dan staan ineens de deadlines voor de deur. En in tegenstelling tot een tentamen leren schrijf je een wetenschappelijk artikel (helaas) niet even in een nacht, al helemaal niet als je een heel boekwerk aan artikelen moet produceren en publiceren. Het zorgt gewoon voor heel veel stress die zich ook lichamelijk begint te uiten (tien kilo afgevallen de laatste maanden, en ik was al niet dik), het is niet het werk zelf maar mijn eigen levensstijl die me in de weg zit, ik slaap niet, ik eet niet fatsoenlijk, en ik wil gewoon af van deze volstrekt contraproductieve patronen.

Ik heb trouwens ook een hekel aan stempels. Ze worden veel te makkelijk uitgedeeld (en dit zeg ik als afgestudeerd psycholoog, dit is ook meteen één van de belangrijkste redenen waarom ik nooit in de praktijk ben gaan werken, want ik kan hier niet achterstaan). Als je lang genoeg zoekt pas je altijd wel binnen een bepaalde categorie. Goed van je psycholoog dus dat hij er niet in meegegaan is. Mensen hechten veel teveel waarde aan stempels. Zoals Bee al zei, zijn er genoeg manieren om te leren met bepaalde valkuilen om te gaan zonder dat je meteen in een hokje geplaatst moet worden. (Helaas is een diagnose in de praktijk wel soms nodig om een bepaalde behandeling vergoed te krijgen...)

 

[Psychedelibee]

Ook van jou erg knap dat je dit zo open verteld @Roze olifant !

En ik zie inderdaad ook genoeg mensen om me heen die niet uber perfectionistisch hun werk doen, maar er zeker wel om geven. Die mensen kunnen inderdaad ook prima tevreden zijn met hun resultaat.

Ikzelf heb ook moeite om tevreden te zijn met wat ik doe, moet dan echt van anderen horen dat het goed is en dat ik trots mag zijn. Mooi voorbeeld, laatst presenteerde ik op werk mijn resultaten van een onderzoek en begin dan tijdens mijn verhaal al het resultaat enigzins te bachetaliseren. Waarop een andere collega direct ingreep en zei hoe goed het resultaat was en dat ik daar echt trots op mag zijn. Ik snapte wat hij bedoelde, maar vind het dan moeilijk om dat ook zo te voelen.

Overigens herken ik het bij andere collega's ook en vertel ik hun dan ook dat ze trots mogen zijn op wat ze doen, maar dat van mezelf vinden blijft lastig voor me.

 

[Roze Olifant]

Ook van jou erg knap dat je dit zo open verteld @Roze olifant !

En ik zie inderdaad ook genoeg mensen om me heen die niet uber perfectionistisch hun werk doen, maar er zeker wel om geven. Die mensen kunnen inderdaad ook prima tevreden zijn met hun resultaat.

Ikzelf heb ook moeite om tevreden te zijn met wat ik doe, moet dan echt van anderen horen dat het goed is en dat ik trots mag zijn. Mooi voorbeeld, laatst presenteerde ik op werk mijn resultaten van een onderzoek en begin dan tijdens mijn verhaal al het resultaat enigzins te bachetaliseren. Waarop een andere collega direct ingreep en zei hoe goed het resultaat was en dat ik daar echt trots op mag zijn. Ik snapte wat hij bedoelde, maar vind het dan moeilijk om dat ook zo te voelen.

Overigens herken ik het bij andere collega's ook en vertel ik hun dan ook dat ze trots mogen zijn op wat ze doen, maar dat van mezelf vinden blijft lastig voor me.

Het is ook gewoon belangrijk om soms eens tevreden te kunnen zijn met wat je hebt gepresteerd. En om dat ook zo te voelen. Wel fijn dat anderen je er dan soms even op wijzen. En dan jezelf forceren om 'dank je!' te zeggen in plaats van allerlei toevallige externe factoren aan te gaan dragen waarom iets goed gelukt is, haha. Ik geef anderen ook regelmatig bewust een (gemeend) compliment. Iedereen heeft dat nodig. Zeker in deze tijd en maatschappij waarin veel verwacht wordt.

Ik zit wat dat betreft op mijn werk in een erg gezellige omgeving. :') Enorm veel competitie en heb echt een horror leidinggevende. Vorige week vermeldde ik dat één van mijn artikelen (waarop hij mede-auteur is) geaccepteerd is voor publicatie, bij een best prestigieus vakblad ook. Ieder normaal functionerend mens reageert dan minimaal met een felicitatie. Zijn reactie was vrijwel letterlijk: 'Oh, en welk artikel is dat? Je eerste? Hoe zit het met de rest? Niet ver hè? Ik heb het idee dat het allemaal niet opschiet en je enorme vertraging aan het oplopen bent.' Okthxbye.

[ Kan zijn dat ik dit laatste later weghaal vanwege herkenbaarheid maar vond het wel een komisch - maar eigenlijk dieptriest - voorbeeld. ]

 

[Psychedelibee]

vond het wel een komisch - maar eigenlijk dieptriest - voorbeeld.

Ja eigenlijk dieptriest inderdaad, wat een eikel zeg!

Maar gefeliciteerd! Daar mag je dus zeker trots op zijn hoor.

Elkaar vaker complimenten geven ben ik ook voorstander van, zolang het gemeend is. Dat doen we te weinig in deze maatschappij inderdaad.

 

[Roze Olifant]

Ja eigenlijk dieptriest inderdaad, wat een eikel zeg!

Maar gefeliciteerd! Daar mag je dus zeker trots op zijn hoor.

Elkaar vaker complimenten geven ben ik ook voorstander van, zolang het gemeend is. Dat doen we te weinig in deze maatschappij inderdaad.

Thanks!

 

[Sofia87]

meestal zijn dit dan ADD of ADHD. Ik voldeed ook aan deze criteria volgens mijn psycholoog toentertijd, maar kreeg het stempel doelbewust niet, omdat hij er van overtuigd was dat het stempel me niets zou opleveren.

Ik ben er ook van overtuigd dat een stempel op zich geen nut heeft. Wel van belang is wat erachter zit, wat de uitkomst van het diagnostisch onderzoek is. Wat je scores op de subtests zijn, o.a. logisch redeneren, auditief/visueel geheugen, verwerkingssnelheid, enzovoort. Op die manier ben ik er voor mezelf achtergekomen waar sommige ergernissen tussen mij en m'n omgeving vandaan kwamen. Een algemene stempel is simpelweg ontoereikend om zulke persoonsgebonden achtergrondinfo te geven.

De vraag die velen zich zoude moeten stellen: zoek ik naar een excuus voor mijn disfunctioneren of zoek ik daadwerkelijk naar een oplossing?

 

[Zweibeiner]

De vraag die velen zich zoude moeten stellen: zoek ik naar een excuus voor mijn disfunctioneren of zoek ik daadwerkelijk naar een oplossing?

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren. Een excuus om misschien ook wel een uitkering te krijgen?
Sorry, maar mensen met opmerkingen als deze weer ik uit mijn leven. Dit betekent voor mij dat je totaal geen flauw idee hebt waar je het over hebt anders zou je dit niet zo verwoorden. Mensen met dit soort opvattingen zorgen er juist voor dat mijn leven (en dat van een hoop andere) alleen maar moeilijker gemaakt word.

 

[Sofia87]

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren. Een excuus om misschien ook wel een uitkering te krijgen?
Sorry, maar mensen met opmerkingen als deze weer ik uit mijn leven. Dit betekent voor mij dat je totaal geen flauw idee hebt waar je het over hebt anders zou je dit niet zo verwoorden. Mensen met dit soort opvattingen zorgen er juist voor dat mijn leven (en dat van een hoop andere) alleen maar moeilijker gemaakt word.

... en waar heb ik beweerd dat mensen die een correcte diagnose kregen op zoek zijn naar een excuus ...?
Ik wijs net op het belang van uitgebreid en grondig diagnostisch onderzoek. Zodat de onderzochte persoon in kwestie met die resultaten werkelijk handvatten heeft om aan zijn/haar probleem te werken.
Anderzijds heb ik mijn bedenkingen bij de huidige over-diagnosering van allerlei leer- en ontwikkelingsstoornissen. Bv. Ouders van een druk kind vinden het vaak ‘fijner’ om horen dat de oorzaak vh. probleem ADHD is ipv hun te lakse opvoeding. Dan wordt een label een excuus.

 

[Langspeelplaat]

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren.

Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed waarom je de opmerking van Sofia op jezelf betrekt. Volgens mij heb jij duidelijk aangegeven dat je diagnose een doel dient, en was haar opmerking eerder naar mij gericht, omdat ik me afvroeg of een diagnose wel altijd van toegevoegde waarde is.

Anderzijds heb ik mijn bedenkingen bij de huidige over-diagnosering van allerlei leer- en ontwikkelingsstoornissen. Bv. Ouders van een druk kind vinden het vaak ‘fijner’ om horen dat de oorzaak vh. probleem ADHD is ipv hun te lakse opvoeding. Dan wordt een label een excuus.

Ik denk dat je hiermee de spijker op de kop slaat.

 

[Sofia87]

Sorry, maar deze opmerking komt voor mij als een klap in het gezicht aan.
Ik zou je graag een dagje in mijn schoenen laten staan, dan mag jij voelen hoe dingen zijn in mijn leven. Dan praten we daarna wel verder of je op zoek bent naar een excuus voor je disfunctioneren. Een excuus om misschien ook wel een uitkering te krijgen?
Sorry, maar mensen met opmerkingen als deze weer ik uit mijn leven. Dit betekent voor mij dat je totaal geen flauw idee hebt waar je het over hebt anders zou je dit niet zo verwoorden. Mensen met dit soort opvattingen zorgen er juist voor dat mijn leven (en dat van een hoop andere) alleen maar moeilijker gemaakt word.

Toch nog ff reageren vanuit het perspectief van 'het label'.

Ik weet maar al te goed waarover ik praat. Ik heb zelf een labeltje. ik heb er zelfs 2. Mijn vriend ook. (nee, we leerden elkaar niet kennen in een label clubje ) En als je de moeite had gedaan om meerdere posts van me te lezen en je je dus niet beperkt had tot mijn vorige post, had je dat geweten. Soit, ik en m'n vriend hebben het eigenlijk nooit over onze etiketjes. Ik zie m'n label niet als handicap, noch als talent. Het hoort gewoon bij wie ik ben. Net als m'n haarkleur, schoenmaat, etcetera. .Ja, ik heb een label. Nee, ik ben m'n label niet.

Ik laat mijn levenskwaliteit niet afhangen van de opvattingen van anderen. En laten we vooral niet vergeten dat ook mensen zonder label hun weg moeten zoeken in het leven!

 

[Zweibeiner]

En als je de moeite had gedaan om meerdere posts van me te lezen en je je dus niet beperkt had tot mijn vorige post, had je dat geweten.

Mijn excuses, je hebt helemaal gelijk.
Ik las dit en betrok dit op op mezelf op een emotionele manier. Dit onderwerp is voor mij momenteel actueel en ik heb me laten gaan en mijn gevoelens de overhand laten nemen, puur en alleen gebaseerd op 1 zin en niet op wat je daadwerkelijk schreef. Nu ik dit terug lees zie ik dat je een algemeen punt maakte en ik kon dat op het moment niet los zien van mezelf waardoor ik niet correct en eerlijk gereageerd heb tegenover je.
Ik vind het juist fijn dat we dit kunnen bespreken en dat dit zonder oordelen kan. Ik heb me helaas wel schuldig gemaakt aan tunnelvisie en ervoor gekozen om je bericht te lezen zoals ik wilde ipv zoals jij het bedoeld had.

Dus nogmaals mijn excuses, je hebt nik verkeerd gedaan ik heb me laten overnemen door de emotie die ik voelde bij die ene zin. Ik heb er zelf een ontzettende hekel aan als mensen in mijn teksten lezen wat ze willen lezen en niet wat er daadwerkelijk staat, ook bij andere hoor, niet alleen bij mezelf.
Ik vind het daarom ook erg (voel nu vooral veel schaamte) dat ik me daar wel schuldig aan gemaakt heb.

 

[Zweibeiner]

Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed waarom je de opmerking van Sofia op jezelf betrekt. Volgens mij heb jij duidelijk aangegeven dat je diagnose een doel dient, en was haar opmerking eerder naar mij gericht, omdat ik me afvroeg of een diagnose wel altijd van toegevoegde waarde is.

Logisch dat je het niet begrijpt want mijn reactie was ook simpelweg niet correct.
Wel een mooi voorbeeld van waarom ik altijd zeg dat ik rationeel wil reageren en niet emotioneel. Dit omdat ik me dus in de problemen kan werken door emoties de baas te laten spelen in mijn reacties. Mijn emoties zijn apart en niet logisch, ook de heftigheid van mijn emoties zijn niet "normaal".
Dus ook naar jou bied ik mijn excuses aan. Ik zat hier gewoon fout, simpel as that.

 

[Roze Olifant]

@Zweibeiner super netjes dat je jezelf corrigeert en excuses aanbiedt, maar don't worry. We reageren hier allemaal wel eens emotioneler dan we gewild hadden of lezen verkeerd. Zeker als het gaat om onderwerpen die gevoelig liggen. Reacties kunnen toch niet altijd rationeel zijn? Je geeft toe dat je fout zat, dus prima. Schaamte is nergens voor nodig.

Hieraan gerelateerd, ik zag net toevallig dat ik in een van mijn reacties hierboven heb gezegd dat ik een hekel heb aan stempels, dat wil ik nog wel even nuanceren, want ik heb me daar nogal raar en lomp uitgedrukt. Ik heb geen hekel aan stempels, wanneer ze nodig zijn, dan zijn ze nodig. En ze kunnen degenen die zich erkend voelen steun geven. Ik vind wel dat sommige labels op dit moment te makkelijk uitgedeeld worden. Ben het hierin dan ook met Sofia eens dat er grondig diagnostisch onderzoek moet worden uitgevoerd zodat de focus kan liggen op het leren omgaan met specifieke individuele problemen, meer dan op het (toekennen van) label zelf.

Mijn reactie speelde verder geen rol in bovenstaande discussie maar vond dat ik het toch even recht moest zetten omdat ik me kan voorstellen dat dit soort opmerkingen in het verkeerde keelgat schieten bij mensen die zelf een diagnose hebben gekregen of voor wie dit om een andere reden persoonlijk relevant is.

 

[Sofia87]

Mijn excuses, je hebt helemaal gelijk.
Ik las dit en betrok dit op op mezelf op een emotionele manier. Dit onderwerp is voor mij momenteel actueel en ik heb me laten gaan en mijn gevoelens de overhand laten nemen, puur en alleen gebaseerd op 1 zin en niet op wat je daadwerkelijk schreef. Nu ik dit terug lees zie ik dat je een algemeen punt maakte en ik kon dat op het moment niet los zien van mezelf waardoor ik niet correct en eerlijk gereageerd heb tegenover je.
Ik vind het juist fijn dat we dit kunnen bespreken en dat dit zonder oordelen kan. Ik heb me helaas wel schuldig gemaakt aan tunnelvisie en ervoor gekozen om je bericht te lezen zoals ik wilde ipv zoals jij het bedoeld had.

Dus nogmaals mijn excuses, je hebt nik verkeerd gedaan ik heb me laten overnemen door de emotie die ik voelde bij die ene zin. Ik heb er zelf een ontzettende hekel aan als mensen in mijn teksten lezen wat ze willen lezen en niet wat er daadwerkelijk staat, ook bij andere hoor, niet alleen bij mezelf.
Ik vind het daarom ook erg (voel nu vooral veel schaamte) dat ik me daar wel schuldig aan gemaakt heb.

Alle begrip voor jouw reacties en natuurlijk aanvaard ik jouw excuses. No hard feelings joh !

 

[Lysergine]

Ik stuur jullie via pb wel een foto (mits ik het niet vergeet) dan hebben jullie ook een idee van de persoon die achter deze foto en schermnaam verscholen zit.

Ik lees dit pas later, wat mij betaamt, maar ben benieuwd als je dat nog wil sturen.

Zelf heb ik anderhalf uur geleden 15 mg amfetamine oraal genomen om wakker te blijven. Ik vind het bijzonder om te lezen hoe hoog anderen doseren en ongevoelig voor amfetamine lijken te zijn, terwijl ik het verschil tussen bijv. 10 en 15 mg wel kan voelen. Tien milligram is nog niet compulsief, maar vanaf vijftien milligram krijg ik meer de neiging om bij te doseren en kan daarop erg lang wakker blijven. De verschillende zuiverheid en tolerantie kan hier misschien een verklaring voor zijn, al denk ik niet dat dat volledig is. Mijn speed zou rond de 70% moeten zitten.

 

[Roze Olifant]

Ik lees dit pas later, wat mij betaamt, maar ben benieuwd als je dat nog wil sturen.

Zelf heb ik anderhalf uur geleden 15 mg amfetamine oraal genomen om wakker te blijven. Ik vind het bijzonder om te lezen hoe hoog anderen doseren en ongevoelig voor amfetamine lijken te zijn, terwijl ik het verschil tussen bijv. 10 en 15 mg wel kan voelen. Tien milligram is nog niet compulsief, maar vanaf vijftien milligram krijg ik meer de neiging om bij te doseren en kan daarop erg lang wakker blijven. De verschillende zuiverheid en tolerantie kan hier misschien een verklaring voor zijn, al denk ik niet dat dat volledig is. Mijn speed zou rond de 70% moeten zitten.

Haha, ik vind het juist héél bijzonder om te lezen hoe gevoelig andere mensen voor amfetamine zijn. Blijf me daarover verbazen. Ik lijk er juist relatief ongevoelig voor te zijn. Althans, voor het gewenste effect, niet voor de kater helaas. De speed die ik heb is ook 70%, maar de dosering die jij neemt zou voor mij denk ik min of meer onmerkbaar zijn (ik zou dat eigenlijk wel een keer moeten testen... of dat gevoelsmatig gelijk zou staan aan 10 mg methylfenidaat of dexamfetamine bijvoorbeeld - want die merk ik wel enigszins, niet echt bewust, maar in de zin van alertheid/wakker blijven). Ik heb speed pas één keer oraal genomen in de vorm van een bom, 170 mg, maar zelfs dat vond ik eigenlijk te mild om echt 'leuk' te zijn. Ik kan me maar moeilijk voorstellen hoe 15 mg genoeg kan zijn voor een volwaardig effect, tenzij je het dus écht alleen als tijdelijk wakkerhoudertje gebruikt. Maar wel beter toch, dat je het bij lage doseringen kan houden, scheelt je een hoop ellende achteraf.

Bij speed lijkt het wel een beetje of het een of het ander te zijn. Of je ervaart het als potente drug, of juist als een subtiele.

 

[Lysergine]

Haha, ik vind het juist héél bijzonder om te lezen hoe gevoelig andere mensen voor amfetamine zijn. Blijf me daarover verbazen. Ik lijk er juist erg ongevoelig voor te zijn (althans, voor het gewenste effect, niet voor de kater helaas). Mijn speed is ook 70% maar zo'n lage dosering zou voor mij denk ik compleet onmerkbaar zijn. Ik heb speed pas één keer oraal genomen in de vorm van een bom, 170 mg, maar zelfs dat vond ik eigenlijk te mild. Ik kan me echt niet voorstellen hoe 15 mg genoeg kan zijn, haha, maar wel beter toch, scheelt je een hoop ellende achteraf.

Bij speed lijkt het wel een beetje of het een of het ander te zijn. Of je ervaart het als erg potente drug, of juist als een subtiele.

Mijn hemel, 170 mg... Vijftig milligram oraal lijkt voor mij echt de max te zijn en dan nog had ik dagen erna spierpijn. Blijkbaar is de dosering-effect Gausscurve erg breed voor speed. Nu moet ik zeggen dat 10 en 15 mg voor mij ook subtiel zijn en meer dan wat stemmingsverbetering, stijfheid van spieren, vasoconstrictie, droge mond en verhoogde hartslag geeft het niet. Alle effecten zijn (aardig) subtiel en vooral functioneel ipv hedonistisch, maar sine subio waarneembaar. Van een rush is zeker geen sprake, die begint pas bij 20 - 30 mg ofzo. Toch is de 15 mg dus wel (duidelijk) voelbaar - ook het verschil tussen 10 en 15 mg - en zou het voldoende moeten zijn om een extra 12 uurtjes wakker te blijven om op een normaal tijdstip te gaan slapen en verlicht het duidelijk mijn lethargie en dysthymie.

Amfetamine met phenibut vind ik trouwens nog steeds een erg mooie combinatie, al meen ik me te herinneren dat jij juist één van diegenen bent voor wie phenibut niet werkt.

 

[Roze Olifant]

Mijn hemel, 170 mg... Vijftig milligram oraal lijkt voor mij echt de max te zijn en dan nog had ik dagen erna spierpijn. Blijkbaar is de dosering-effect Gausscurve erg breed voor speed. Nu moet ik zeggen dat 10 en 15 mg voor mij ook subtiel zijn en meer dan wat stemmingsverbetering, stijfheid van spieren, vasoconstrictie, droge mond en verhoogde hartslag geeft het niet. Alle effecten zijn (aardig) subtiel en vooral functioneel ipv hedonistisch, maar sine subio waarneembaar. Van een rush is zeker geen sprake, die begint pas bij 20 - 30 mg ofzo. Toch is de 15 mg dus wel (duidelijk) voelbaar - ook het verschil tussen 10 en 15 mg - en zou het voldoende moeten zijn om een extra 12 uurtjes wakker te blijven om op een normaal tijdstip te gaan slapen en verlicht het duidelijk mijn lethargie en dysthymie.

Amfetamine met phenibut vind ik trouwens nog steeds een erg mooie combinatie, al meen ik me te herinneren dat jij juist één van diegenen bent voor wie phenibut niet werkt.

Ja, bizar hè? Ik had daar dus zelfs geen rush van, enkel een subtiele inwerking. Het is ook geen tolerantie lijkt me, daar gebruik ik niet vaak genoeg speed voor, en ik had dit ook al de allereerste keer dat ik speed gebruikte. Dat was weliswaar slechtere (dacht 63%) maar daar heb ik toen ook direct veel te veel van genomen omdat ik gewoon niet het effect kreeg waar ik anderen over hoorde.

Ik heb blijkbaar gewoon een soort mismatch met speed, of ik verwacht er teveel van, dunno. Het werkt voor mij vooral functioneel en pas op de echt hoge dosissen recreatief (maar dan heb ik een flinke kater... dus wel gevoelig voor de bijwerkingen). Had vroeger een beetje hetzelfde met MDMA, altijd in de (te) hoge marge doseren om het leuk te kunnen vinden, maar dan wel drie dagen ziek van de kater.

En inderdaad, dat heb je goed onthouden haha, phenibut deed voor mij niets, ook niet op hoge dosis. Ik wil dat binnenkort wel eens gaan proberen op nóg hogere dosering. Als het dan geen merkbaar effect geeft, geef ik het op. Hoe voelt de combinatie phenibut en speed dan precies voor jou?

Klinkt nu trouwens alsof ik serieus een enorme olifant ben die overal tegen kan, lol, maar ik ben allesbehalve een zwaargewicht, weeg beneden de 60 kilo en ben bijvoorbeeld wél heel gevoelig voor psychedelica. Vind het zelf ook maar raar.

 

[Lysergine]

Hoe voelt de combinatie phenibut en speed dan precies voor jou?

Het is vrij lastig om te beschrijven... Phenibut lijkt enigszins op "benzodiazepines" zoals etizolam, maar is net wat meer euforisch, entactogeen en minder sederend. In hogere doseringen kan deze sedatie toch voldoende zijn om het erg aantrekkelijk te maken om even op bed te gaan liggen waarna ik vaak in slaap val. Om dit tegen te gaan neem ik ongeveer een uurtje voor de piek van de phenibut wat amfetamine in. De combinatie van phenibut en amfetamine heeft dus de serene, contente, rustige, euforische en entactogene eigenschappen van phenibut, en de rush, euforie en slapeloosheid van amfetamine.

Ik neem vaak rond de 800 - 900 mg, maar er zijn mensen die véél hoger doseren. Op zich is dat best opmerkelijk als je je bedenkt dat het als tabletje in hoeveelheden van "slechts" 250 mg verkocht wordt.

 

[Zweibeiner]

Ik moet zeggen dat ik de fijnste dosering van speed ook vrij laag houd.
Meestal zit ik rond de 20-25mg. Als ik veel meer neem dan dat dan lig ik de eerste zoveel uur een beetje moe te zijn op de bank en dat vind ik niet fijn. Bij die lage dosering ervaar ik juist wel het praat en iets creatiefs willen doen effect.
Dus geef mij maar per 25mg, veel fijner dan 50mg. Ik sta er dan ook van te kijken hoe hoog sommige doseren, ik zou daar een week van wakker blijven denk ik haha.

Ik lees dit pas later, wat mij betaamt, maar ben benieuwd als je dat nog wil sturen.

Nou..... Omdat je het zo lief vraagt
Ik accepteer wel alleen complimenten op mijn foto

 

[8️⃣6️⃣]

Lol, als ik een keer een nachtje door wil gaan dan gebruik ik al gauw een halve gram of zelfs nog meer. op 100mg begin van de avond kan ik nog wel slapen uurtje of 6 a 7 later.

En dat allemaal zonder enige dip/kater.

 

[Zweibeiner]

Ook zonder kaakschaatsen?
100 mg zou ik echt way te veel vinden, ik denk dat ik dan mijn hele mond kapot maak van binnen door het strak staan.
Ik vind het wel lekker als mijn kaak gewoon rustig blijft.
20-25mg nemen en dat het genoeg is vind ik ideaal, kost ook niet zoveel als dat je een halve gram erdoorheen jaagt. Ik doe dus 20-25mg, om de 4 uur pak ik zon zelfde dosis bij, op het einde van de dag heb ik dan 4x gesnoven.
De dag erna ben ik wel brak, maar zeker niet katerbrak. Mdma geeft me een kater dus ik weet wat dat is in de tussen tijd haha.

 

[8️⃣6️⃣]

Hey, t is maar speed he. Halve gram kost een paar euro (zal het precieze bedrag maar niet noemen, is niet toegestaan op dit forum), 2 biertjes op een terrasje kost al gauw meer. En dan minder dan 1 keer per maand, kost het al helemaal geen drol.

 

[Bas]

Zelfde hier, geen kaakschaatsen, maar wel een beetje suf. Brakheid van alcohol vind ik velen malen erger. Ik kan na de XTC vrijwel direct slapen. Er gaan sowieso een paar glazen water in, 2 paracetamol's, vitamine pil en wat eten en die kater heb ik nog nooit gezien de volgende dag. Betreft pep, een klein nakkie is voor mij voldoende om de komende 12 wakker te zijn.

 

[Zweibeiner]

Ik drink geen alcohol dus die vergelijking kan ik helaas niet maken.
Maar je hebt wel een punt dat speed over het algemeen niet de kosten zijn.

 

[SneeuwSnuiver]

Blij dat pep zo goedkoop is
Ik gebruik het maximaal 1 keer per maand op feestjes maar heb toch het gevoel dat ik best wel veel moet bijsnuiven om lekker hard te gaan.
Heb momenteel speed van 70% en gebruik ongeveer een kwart gram op een nacht.
Helaas wel veel last van kater en kaak klachten en soms ook hele grote ogen.