witte270
Bewuste gebruiker
Het is al een tijdje geleden maar toch wil ik bij deze de ervaring die ik heb meegemaakt nog een keertje delen. In een langer vrij weekend besloten mijn vriendin en ik dat het weer eens tijd was om te trippen. We hebben best wel wat ervaring met trippen op verschillende tryptamines, dus we kennen het effect van 4-HO-MET en zijn altijd erg te spreken over deze Research Chemical.
Voor de mensen die niet bekend zijn met 4-HO-MET, dit is een tryptamine waarbij je ontzettend gave visuals hebt en nagenoeg vrij weinig headspace op een normale dosering. Voor iedereen is het anders maar wij ervaren 25 mg altijd als ‘normaal’ en hebben dan leuke visuals als mooie kleuren, patronen en warme golven in de kamer. Ik zou het beschrijven als paddo-achtig maar dan lichter op het hoofd en meer warmere kleuren. Uiteraard is dit compleet subjectief.
Anyway, ik en mijn vriendin dachten dat het een goed idee was om de 4-HO-MET wat pittiger te maken met een hasj edible, genaamd FireCrackers. In het verleden hebben we vaak brownies gemaakt met wiet en deze ook succesvol gecombineerd met 4-HO-MET. . Een klein toastje met daarop nutella of pindakaas en wat hasj. Door de wiet ben je erg melig en 4-HO-MET heeft een leuke wisselwerking hiermee. Het uur wachten op het inwerken begon nu.
T + 0:
We hebben de FireCracker gegeten met rond de 0.2 gram hasj, niet heel veel aangezien wij vaker dit gedaan hebben. We wachten in spanning af. Overigens kan ik dit recept niet aanraden want eerlijk het is echt niet te eten gewoon. Brownies zijn een stuk lekkerder.
T + 0.30:
Fout nummer één, ik neem een tabletje 4-HO-MET van 25 mg. Volgens PsychonautWiki een normale dosering. Een dosering waar ik ook bekend mee ben. Van de hasj voel ik nog niks, ervaring leert dat ik vaak pas dit voel na een uur precies.
T + 1:
Man, nu begint de hasj goed in te kicken, ik ben echt super high, mijn lichaam voelt alsof ik uit elkaar klap, het is alsof de ‘high’ in mij zit en uit mijn poriën naar buiten wil. Het meest voelt het alsof je hele lichaam net uit de tintelfase komt nadat je heel lang op een arm gelegen hebt. Ik kijk naar mijn vriendin en vraag haar: “Yo, hoe voel jij je?” waarop zij antwoord terwijl haar ogen op haar knieën hangen: “Man ik ben zo high, niet normaal, mijn lichaam man…”
T + 1.15:
Dit is het moment dat je denkt niet higher te kunnen worden, dat is een illusie, het kan wel. Alsof ik van de bank af zweef gewoon, zo voel ik mij. Alsof je diep ademhaalt maar er ook tien elastieken je naar boven trekken. Ik bedenk me dat ik nog nooit zo’n enorme sterke edible heb gegeten en dat dit nog wel eens een sterke trip kan worden. Ik hoor mijn vriendin vooral zuchten en steunen, het gaat niet slecht met haar ze moet het even een plaats geven.
T + 1.30:
“Oh wacht eens even” zeg ik, “we hebben toch ook nog 4-HO-MET genomen, toch, niet, he?” woorden en zinnen vormen zijn een uitdaging op dit moment. Mijn vriendin kijkt me aan en ik herken haar bijna niet meer. “Ja man, shit man” weet ze nog uit te kramen. Ik benadruk nog even dat 4-HO-MET geen headspace heeft en dat het vanzelf wel over gaat als het heftig wordt. Dit is ook ongeveer het laatste gesprek van de avond.
T + 1.45
Jup, de piek van de 4-HO-MET is bereikt. Ik vecht ertegen (fout nummer twee), ik wil er niet aan toegeven en zet een natuurdocumentaire op. Mijn vriendin ben ik al verloren die ligt met haar ogen dicht te trippen, benieuwd wat die allemaal ziet. Met mijn ogen open zijn de visuals bizar gewoon. Bijna LSD waardig gewoon, patronen overal waar ik kijk, een heel raster op mijn zicht en als ik focus op iets ontstaat er een enorme tunnel met draaiende objecten eromheen. Ik heb nog nooit zoiets gezien. “Eerlijk, wel mooie visuals” brabbel ik, geen reactie. Ik moet er ergens wel om lachen dat ik zo’n sukkel ben geweest dit handig te vinden om 4-HO-MET te nemen tijdens de come-up van de edible.
T + 2:
Ik vertel mezelf dat alles wat er nu gebeurt niet geheel dodelijk is. Zodra ik geen gekke dingen doe en niet naar buiten ga zal er niks raars gebeuren. Ten slotte is het ‘maar’ hasj en 4-HO-MET, waarvan de laatste uiteraard wel een Research Chemical is, maar niet mega schadelijk is zoals simulanten bijvoorbeeld. Dit vertel ik mijzelf en wordt een soort mantra. “Het komt goed, morgen lach ik hier om, laat het gaan, het komt goed, morgen lach ik hier om, laat het gaan.” En op dit moment laat ik het ook gaan, ik kan er niet meer tegen vechten, het is TE sterk. Het is 22.00 uur zie ik, het is in totaal zo’n twee uur en een beetje bezig. Ik kan het niet meer op brengen ertegen te vechten en sluit mijn ogen.
T + iets:
“Waar ben ik in godsnaam beland?” vraag ik mij af, ik ben in mijn jeugd. Ik zie mijn baby kamer en om mij heen komen dieren die ik absurd uit zien. Dieren of wezens eigenlijk die je menselijk brein niet eens kan bedenken. Ze komen naar mij toe en heten mij welkom. Het meest bizarre is dat ik deze dieren ken. Het is een feest van herkenning. Ik heb deze wezen ooit eerder gezien, is het gevoel dat ik krijg. Ik ken hun namen en weet wie ze zijn, ze zijn altijd bij mij geweest en hebben mij ondersteund. Ik herken hun rare snuiten en al hun eigenzinnige trekjes, ik roep ze bij naam en zij kennen mij ook. Ik zit nog steeds in mijn baby kamer en strek mijn hand uit om ze aan te raken. Ik raak een wezen aan en toen…
T + vergeet die tijd nou maar:
…Ik raak het wezen aan en mijn ziel wordt uit elkaar gescheurd. Wat er precies is gebeurd, ik heb geen idee. Ik weet wel dat ik er niet meer toe deed, ik was er simpelweg niet meer. Samen met de wezens was ik verdwenen. Ik was een met tijd en herinneringen. Een enorm gevoel van rust komt over mij heen. Ik ben het totale beeld van zelf kwijt en voel me langzaam terugkomen.
T + 6 (!?):
Damn, ik open mijn ogen, ik probeer te praten maar heb een extreem droge mond. “Wow… Het is gewoon FUCKING 2.00 uur ’s nachts!” roep ik. Mijn vriendin is ook bijgekomen, ze kijkt me glazig een begint te lachen. “What the fack heb ik in godsnaam gezien dan?!” Roept ze tussen het lachen door. Ik gier het uit van het lachen, want waar zijn in hemelsnaam die vier uur toch gebleven. We bespreken wat we gezien hebben, allebei nog knetterhigh op de edible, maar aanzienlijk minder heftig. Ik vertel over de wezens en dat ik ze herkende en de eenheid van het universum dat ik gevoeld heb, zonder dat ik er zelf was. Mijn vriendin kijkt me aan, ze stopt met lachen en trekt een bloedserieus gezicht: “Gast” zegt ze opeens op een rare toon, “Ik had precies hetzelfde, allemaal dieren die ik herkende maar niet kende en toen werd ik vier uur later wakker.” Eén dikke mindfuck dus, want we hebben echt diep getript en echt niks tegen elkaar gezegd. Bizarre ervaring dit.
Lessen die ik geleerd heb:
Ondanks alle waarschuwingen, lessen van anderen en fuck-ups van allerlei mensen op het internet, heb ik dus psychedelica gepakt in een come-up van een ander middel. Extreem dom dus en doe dit dan ook niet.
Echter, ik ben uiteindelijk heel erg dankbaar dat het niet alleen hasj is geweest, want als het zo sterk is wordt ik er paranoïde van. Ik had nu de 4-HO-MET die het overnam en mij door het hele universum geslingerd heeft.
Waar ik dacht dat het niet mogelijk was om op dit middel zo’n sterke ervaring te hebben heb ik toch mijn mening moeten bijstellen. Ik blijf er wel bij dat 4-HO-MET vrij licht is op het hoofd maar dat de hasj het ENORM versterkt heeft. De hasj high was ook zo sterk, dit heb ik een keer eerder gehad op synthetische cannaboïden (ook een levensles uit gehaald AKA door de wc gespoeld).
De ervaring heeft mij wel sterker gemaakt. Ik heb begin dit jaar een enorm slechte trip gehad op DMT / 5-MEO-DMT, dit heeft mij echt geschaad. Ik heb hierdoor een onderliggend trauma en elke keer psychedelica met headspace (bijvoorbeeld LSD, paddo’s, etc.) roept dit gevoel heel sterk op. Nu ik deze ervaring ‘overleefd’ heb is er een schakel in mijn persoonlijkheid om. Ik sta sterker in mijn schoenen en respecteer de les die ik misschien niet bewust heb geleerd maar wel heb meegenomen.
Voor nu even pauze wat betreft middelen. Ik ben er voorlopig even klaar mee. Ondanks dat het voor mij niet werkte raad ik je toch aan niet hetzelfde te doen als ik en dezelfde fout te maken. Ik ben er goed vanaf gekomen en heb hierbij echt mezelf verbeterd. Mocht het toch gebeuren en je net zo’n fout maken als ik, laat het gaan, ga er niet tegen vechten en wie weet haal je er een van de meest spirituele psychedelische ervaringen ooit uit.
Voor de mensen die niet bekend zijn met 4-HO-MET, dit is een tryptamine waarbij je ontzettend gave visuals hebt en nagenoeg vrij weinig headspace op een normale dosering. Voor iedereen is het anders maar wij ervaren 25 mg altijd als ‘normaal’ en hebben dan leuke visuals als mooie kleuren, patronen en warme golven in de kamer. Ik zou het beschrijven als paddo-achtig maar dan lichter op het hoofd en meer warmere kleuren. Uiteraard is dit compleet subjectief.
Anyway, ik en mijn vriendin dachten dat het een goed idee was om de 4-HO-MET wat pittiger te maken met een hasj edible, genaamd FireCrackers. In het verleden hebben we vaak brownies gemaakt met wiet en deze ook succesvol gecombineerd met 4-HO-MET. . Een klein toastje met daarop nutella of pindakaas en wat hasj. Door de wiet ben je erg melig en 4-HO-MET heeft een leuke wisselwerking hiermee. Het uur wachten op het inwerken begon nu.
T + 0:
We hebben de FireCracker gegeten met rond de 0.2 gram hasj, niet heel veel aangezien wij vaker dit gedaan hebben. We wachten in spanning af. Overigens kan ik dit recept niet aanraden want eerlijk het is echt niet te eten gewoon. Brownies zijn een stuk lekkerder.
T + 0.30:
Fout nummer één, ik neem een tabletje 4-HO-MET van 25 mg. Volgens PsychonautWiki een normale dosering. Een dosering waar ik ook bekend mee ben. Van de hasj voel ik nog niks, ervaring leert dat ik vaak pas dit voel na een uur precies.
T + 1:
Man, nu begint de hasj goed in te kicken, ik ben echt super high, mijn lichaam voelt alsof ik uit elkaar klap, het is alsof de ‘high’ in mij zit en uit mijn poriën naar buiten wil. Het meest voelt het alsof je hele lichaam net uit de tintelfase komt nadat je heel lang op een arm gelegen hebt. Ik kijk naar mijn vriendin en vraag haar: “Yo, hoe voel jij je?” waarop zij antwoord terwijl haar ogen op haar knieën hangen: “Man ik ben zo high, niet normaal, mijn lichaam man…”
T + 1.15:
Dit is het moment dat je denkt niet higher te kunnen worden, dat is een illusie, het kan wel. Alsof ik van de bank af zweef gewoon, zo voel ik mij. Alsof je diep ademhaalt maar er ook tien elastieken je naar boven trekken. Ik bedenk me dat ik nog nooit zo’n enorme sterke edible heb gegeten en dat dit nog wel eens een sterke trip kan worden. Ik hoor mijn vriendin vooral zuchten en steunen, het gaat niet slecht met haar ze moet het even een plaats geven.
T + 1.30:
“Oh wacht eens even” zeg ik, “we hebben toch ook nog 4-HO-MET genomen, toch, niet, he?” woorden en zinnen vormen zijn een uitdaging op dit moment. Mijn vriendin kijkt me aan en ik herken haar bijna niet meer. “Ja man, shit man” weet ze nog uit te kramen. Ik benadruk nog even dat 4-HO-MET geen headspace heeft en dat het vanzelf wel over gaat als het heftig wordt. Dit is ook ongeveer het laatste gesprek van de avond.
T + 1.45
Jup, de piek van de 4-HO-MET is bereikt. Ik vecht ertegen (fout nummer twee), ik wil er niet aan toegeven en zet een natuurdocumentaire op. Mijn vriendin ben ik al verloren die ligt met haar ogen dicht te trippen, benieuwd wat die allemaal ziet. Met mijn ogen open zijn de visuals bizar gewoon. Bijna LSD waardig gewoon, patronen overal waar ik kijk, een heel raster op mijn zicht en als ik focus op iets ontstaat er een enorme tunnel met draaiende objecten eromheen. Ik heb nog nooit zoiets gezien. “Eerlijk, wel mooie visuals” brabbel ik, geen reactie. Ik moet er ergens wel om lachen dat ik zo’n sukkel ben geweest dit handig te vinden om 4-HO-MET te nemen tijdens de come-up van de edible.
T + 2:
Ik vertel mezelf dat alles wat er nu gebeurt niet geheel dodelijk is. Zodra ik geen gekke dingen doe en niet naar buiten ga zal er niks raars gebeuren. Ten slotte is het ‘maar’ hasj en 4-HO-MET, waarvan de laatste uiteraard wel een Research Chemical is, maar niet mega schadelijk is zoals simulanten bijvoorbeeld. Dit vertel ik mijzelf en wordt een soort mantra. “Het komt goed, morgen lach ik hier om, laat het gaan, het komt goed, morgen lach ik hier om, laat het gaan.” En op dit moment laat ik het ook gaan, ik kan er niet meer tegen vechten, het is TE sterk. Het is 22.00 uur zie ik, het is in totaal zo’n twee uur en een beetje bezig. Ik kan het niet meer op brengen ertegen te vechten en sluit mijn ogen.
T + iets:
“Waar ben ik in godsnaam beland?” vraag ik mij af, ik ben in mijn jeugd. Ik zie mijn baby kamer en om mij heen komen dieren die ik absurd uit zien. Dieren of wezens eigenlijk die je menselijk brein niet eens kan bedenken. Ze komen naar mij toe en heten mij welkom. Het meest bizarre is dat ik deze dieren ken. Het is een feest van herkenning. Ik heb deze wezen ooit eerder gezien, is het gevoel dat ik krijg. Ik ken hun namen en weet wie ze zijn, ze zijn altijd bij mij geweest en hebben mij ondersteund. Ik herken hun rare snuiten en al hun eigenzinnige trekjes, ik roep ze bij naam en zij kennen mij ook. Ik zit nog steeds in mijn baby kamer en strek mijn hand uit om ze aan te raken. Ik raak een wezen aan en toen…
T + vergeet die tijd nou maar:
…Ik raak het wezen aan en mijn ziel wordt uit elkaar gescheurd. Wat er precies is gebeurd, ik heb geen idee. Ik weet wel dat ik er niet meer toe deed, ik was er simpelweg niet meer. Samen met de wezens was ik verdwenen. Ik was een met tijd en herinneringen. Een enorm gevoel van rust komt over mij heen. Ik ben het totale beeld van zelf kwijt en voel me langzaam terugkomen.
T + 6 (!?):
Damn, ik open mijn ogen, ik probeer te praten maar heb een extreem droge mond. “Wow… Het is gewoon FUCKING 2.00 uur ’s nachts!” roep ik. Mijn vriendin is ook bijgekomen, ze kijkt me glazig een begint te lachen. “What the fack heb ik in godsnaam gezien dan?!” Roept ze tussen het lachen door. Ik gier het uit van het lachen, want waar zijn in hemelsnaam die vier uur toch gebleven. We bespreken wat we gezien hebben, allebei nog knetterhigh op de edible, maar aanzienlijk minder heftig. Ik vertel over de wezens en dat ik ze herkende en de eenheid van het universum dat ik gevoeld heb, zonder dat ik er zelf was. Mijn vriendin kijkt me aan, ze stopt met lachen en trekt een bloedserieus gezicht: “Gast” zegt ze opeens op een rare toon, “Ik had precies hetzelfde, allemaal dieren die ik herkende maar niet kende en toen werd ik vier uur later wakker.” Eén dikke mindfuck dus, want we hebben echt diep getript en echt niks tegen elkaar gezegd. Bizarre ervaring dit.
Lessen die ik geleerd heb:
Ondanks alle waarschuwingen, lessen van anderen en fuck-ups van allerlei mensen op het internet, heb ik dus psychedelica gepakt in een come-up van een ander middel. Extreem dom dus en doe dit dan ook niet.
Echter, ik ben uiteindelijk heel erg dankbaar dat het niet alleen hasj is geweest, want als het zo sterk is wordt ik er paranoïde van. Ik had nu de 4-HO-MET die het overnam en mij door het hele universum geslingerd heeft.
Waar ik dacht dat het niet mogelijk was om op dit middel zo’n sterke ervaring te hebben heb ik toch mijn mening moeten bijstellen. Ik blijf er wel bij dat 4-HO-MET vrij licht is op het hoofd maar dat de hasj het ENORM versterkt heeft. De hasj high was ook zo sterk, dit heb ik een keer eerder gehad op synthetische cannaboïden (ook een levensles uit gehaald AKA door de wc gespoeld).
De ervaring heeft mij wel sterker gemaakt. Ik heb begin dit jaar een enorm slechte trip gehad op DMT / 5-MEO-DMT, dit heeft mij echt geschaad. Ik heb hierdoor een onderliggend trauma en elke keer psychedelica met headspace (bijvoorbeeld LSD, paddo’s, etc.) roept dit gevoel heel sterk op. Nu ik deze ervaring ‘overleefd’ heb is er een schakel in mijn persoonlijkheid om. Ik sta sterker in mijn schoenen en respecteer de les die ik misschien niet bewust heb geleerd maar wel heb meegenomen.
Voor nu even pauze wat betreft middelen. Ik ben er voorlopig even klaar mee. Ondanks dat het voor mij niet werkte raad ik je toch aan niet hetzelfde te doen als ik en dezelfde fout te maken. Ik ben er goed vanaf gekomen en heb hierbij echt mezelf verbeterd. Mocht het toch gebeuren en je net zo’n fout maken als ik, laat het gaan, ga er niet tegen vechten en wie weet haal je er een van de meest spirituele psychedelische ervaringen ooit uit.
- dat je ook vaak een kleinere dosis neemt om te trippen. Wat dat betreft heb je helemaal gelijk iedereen is helemaal anders daarin. Mooiste visuals zijn, geen grap, LSD en 4-HO-MET. maar dat is voor een andere keer.
