Tourbillion
Newbie
We hadden eigenlijk het idee Isolator-hasj te kopen: Hasj van 22e de gram met licht hallucinerende effecten. "Laten we het dan goed doen in één keer en paddo's kopen?"
Dat was goed. Ik ging naar Amsterdam, zag Gilian daar op de dam en we gingen naar La Canna, een coffee-, smart- en headshop én een café in een. La Canna zit op de Nieuwendijk, parallel aan de Damrak. In ieder geval; daar aangekomen kochten we 5 gram Maroc (die hebben we nog steeds!) en twee porties Golden Teacher paddestoelen à 15,- per portie. Toch wel een beetje nerveus rookten we een hasjie in Amsterdam. Dit was om 21:30. Om 21:57 tram nummer 9 naar Gilians huis. Nog even met Gilians ouders in de tuin gezeten en om 23:30 met een nog lichte hasj-roes naar boven, naar zolder gegaan om daar de bedden neer te leggen, de sinaasappelsap en 3 pakken Liga's. Om 23:36 namen we onze eerste hap. We hadden alleen de ene portie opengemaakt en die verdeeld, mocht het na 2 uur goed gaan zouden we de tweede portie ook openmaken. De smaak is gek. Heel gek. Zemig en weeïg, maar niet vies.
23:45. Klaar met eten. Het zou een half uur in beslag nemen op een lege maag voordat je iets begint te merken. Om 00:00 waren we toch wel benieuwd. "KOMT HET NOU NOG!?" en we waren eigenlijk een beetje teleurgesteld, pubers als we waren. Toen, om tien over twaalf begon de lamp op het plafond te ademen. Heel rustig, heel vredig. Het licht "ademde" een beetje, schommelde een beetje. "Héé," riep ik, "de lamp ademt!" Gilian zag dit nog niet en mompelde iets als "Gast, what the fuck?". Het tweede wat ik zag was dat de schaduw achter de lamp een rode gloed aannam. Om 00:30, 45 minuten na het eten begon de shit. Er hingen papiertjes aan de gele muur (die nu wel héél erg geel was?) en de letters erop werden afwisselend roze en oranje. Het gele gestucte plafond was nu een zéé van patroontjes, dansend en lachend. Naarmate je er meer op concentreerde vormden de patroontjes woorden, en de woorden zinnen. Maar ik wilde ze niet lezen, want waarom zou ik ze in godsnaam lezen? Het boeide allemaal geen fúck en alles en iedereen heeft die instelling.
01:00. Naar buiten om te roken, want dat moest! Wij naar beneden, en in het donkere trappengat zag ik een enorme zwarte cilinder waar ik indook, maar wat later gewoon een donkerblauwe broek scheen te zijn. In ieder geval: wij beneden gekomen zit Gilians vader nog beneden en ik was echt megahard aan het hallucineren. Níet goed. Ik kom daar binnen, in die kamer en die kamer heeft allemaal oranje cirkels op de muur, dat hebben ze zo geverfd en op het moment dat ik binnenkom beginnen die cirkels te bewegen op een salsa ritme. Ik lachte en roep dat ik even snel naar de WC moet. In die wc zat bij de luchtafvoer een vlek, zo'n vlek door vocht. Die hele vlek ging op en neer en kronkelde en deed gek, maar allemaal weer vrédig. Ik moest er wel om lachen eigenlijk, die gekke vlek die weer totaal tevreden was met de plek waar hij zit. Ik dacht ook nog dat dat wel raar was, dat hij tevreden was met het feit dat hij de strontlucht door moest laten gaan, 24 uur per dag, en dat dat zijn leven was, maar als hij het zo fijn vindt, zitten er vast leuke kanten aan het vak! Na 5 minuten moest ik toch echt van de WC af, anders zou het een beetje gek worden voor de vader van Gilian. Binnengekomen in de kamer waren de cirkels weer vredig aan het dansen, ééntje lachte naar me en ik voelde echt een vriendschap bijna met de band. Nou goed, om 01:15 weer naar boven en toen moest ik écht plassen. Dus ik naar beneden, naar de badkamer en daar hing een mist. Maar wel een vredige mist. Een fijne mist, een mist die daar was omdat 'ie daar blijkbaar moest zijn. Dus ik ga door de mist heen, die er dus niet was, en ging plassen. De grond was zwart wit getegeld en die tegels die doemden langzaam op en gingen weer weg. "Leuk. Ze zijn er blij mee, da's toch waar het om draait". Toen keek ik in de spiegel. En dat is bizar, echt. Mijn hele hoofd en haren vervormdenWeer teruggekomen op zolder vormden zich op de muur allemaal smileys, die lachten en stuiterden op een tweedimensionaal vlak, ookal kan dat eigenlijk niet.
En toen. Toen. Om 01:45 was de man daar. De kartonnen doos. Maar dat was nu een man. Want dat moest zo zijn. En hij had een sombrero op. En een snor, ogen, mond en neus. Hij stond boven op de kast, met één arm te zwaaien naar het blauwe krat aan de andere kant van de kast, en hij vertelde hem iets, maar dat kon het blauwe krat niets schelen. Het blauwe krat dat lachte alleen maar naar de smileys op de muur. Die vond hij interessant, en dat mag. Ik heb die schouwspel een uur (!) aangezien, toen er een hoop gedachtes door mijn hoofd joegen. "Wat als de normale realiteit niet de enige echte is? Wat als ik nu in de tweede realiteit is. Deze trip duurt 4 uur in de normale tijd, maar dat kan ongeveer mijn hele leven betekenen in de realiteit waar ik nu in zit." En die gedachte is beangstigend. Hoe moet ik eruit komen? Realiteit heeft blijkbaar twee kanten en ik heb geen idee hoe ik naar de normale terug moet komen. Hier dacht ik nog een half uur over na, en toen ik erachter kwam dat het niet een louter positieve gedachte was stopte ik er maar mee. Het was nu 03:00 en we deden het licht uit. Het was nu 3 uur en 15 minuten geleden dat ik de paddestoelen at. Het begon langzaam uit te werken, de visuals had ik minder en ik dacht minder na. Ik was gewoon moe. In mijn bed liggend begonnen alleen nog de luxaflex waar ik op keek te trippen. Van dik naar dun, van open naar dicht. Heel gek, maar weer: vrédig. Heel fijn allemaal. Ik viel rond half 5 in slaap. Nog anderhalf uur liggen nadenken over wat ik nou heb meegemaakt. Beide porties zijn opgegaan en ik heb heel erg fijn getript en het was heel aangrijpend en intens. De zin die het het beste beschrijft is "Je bent net een pasgeboren kind dat zich over alles verwondert, maar zó verwondert dat het bijna beangstigend is".
Echt héél gaaf.
Dat was goed. Ik ging naar Amsterdam, zag Gilian daar op de dam en we gingen naar La Canna, een coffee-, smart- en headshop én een café in een. La Canna zit op de Nieuwendijk, parallel aan de Damrak. In ieder geval; daar aangekomen kochten we 5 gram Maroc (die hebben we nog steeds!) en twee porties Golden Teacher paddestoelen à 15,- per portie. Toch wel een beetje nerveus rookten we een hasjie in Amsterdam. Dit was om 21:30. Om 21:57 tram nummer 9 naar Gilians huis. Nog even met Gilians ouders in de tuin gezeten en om 23:30 met een nog lichte hasj-roes naar boven, naar zolder gegaan om daar de bedden neer te leggen, de sinaasappelsap en 3 pakken Liga's. Om 23:36 namen we onze eerste hap. We hadden alleen de ene portie opengemaakt en die verdeeld, mocht het na 2 uur goed gaan zouden we de tweede portie ook openmaken. De smaak is gek. Heel gek. Zemig en weeïg, maar niet vies.
23:45. Klaar met eten. Het zou een half uur in beslag nemen op een lege maag voordat je iets begint te merken. Om 00:00 waren we toch wel benieuwd. "KOMT HET NOU NOG!?" en we waren eigenlijk een beetje teleurgesteld, pubers als we waren. Toen, om tien over twaalf begon de lamp op het plafond te ademen. Heel rustig, heel vredig. Het licht "ademde" een beetje, schommelde een beetje. "Héé," riep ik, "de lamp ademt!" Gilian zag dit nog niet en mompelde iets als "Gast, what the fuck?". Het tweede wat ik zag was dat de schaduw achter de lamp een rode gloed aannam. Om 00:30, 45 minuten na het eten begon de shit. Er hingen papiertjes aan de gele muur (die nu wel héél erg geel was?) en de letters erop werden afwisselend roze en oranje. Het gele gestucte plafond was nu een zéé van patroontjes, dansend en lachend. Naarmate je er meer op concentreerde vormden de patroontjes woorden, en de woorden zinnen. Maar ik wilde ze niet lezen, want waarom zou ik ze in godsnaam lezen? Het boeide allemaal geen fúck en alles en iedereen heeft die instelling.
01:00. Naar buiten om te roken, want dat moest! Wij naar beneden, en in het donkere trappengat zag ik een enorme zwarte cilinder waar ik indook, maar wat later gewoon een donkerblauwe broek scheen te zijn. In ieder geval: wij beneden gekomen zit Gilians vader nog beneden en ik was echt megahard aan het hallucineren. Níet goed. Ik kom daar binnen, in die kamer en die kamer heeft allemaal oranje cirkels op de muur, dat hebben ze zo geverfd en op het moment dat ik binnenkom beginnen die cirkels te bewegen op een salsa ritme. Ik lachte en roep dat ik even snel naar de WC moet. In die wc zat bij de luchtafvoer een vlek, zo'n vlek door vocht. Die hele vlek ging op en neer en kronkelde en deed gek, maar allemaal weer vrédig. Ik moest er wel om lachen eigenlijk, die gekke vlek die weer totaal tevreden was met de plek waar hij zit. Ik dacht ook nog dat dat wel raar was, dat hij tevreden was met het feit dat hij de strontlucht door moest laten gaan, 24 uur per dag, en dat dat zijn leven was, maar als hij het zo fijn vindt, zitten er vast leuke kanten aan het vak! Na 5 minuten moest ik toch echt van de WC af, anders zou het een beetje gek worden voor de vader van Gilian. Binnengekomen in de kamer waren de cirkels weer vredig aan het dansen, ééntje lachte naar me en ik voelde echt een vriendschap bijna met de band. Nou goed, om 01:15 weer naar boven en toen moest ik écht plassen. Dus ik naar beneden, naar de badkamer en daar hing een mist. Maar wel een vredige mist. Een fijne mist, een mist die daar was omdat 'ie daar blijkbaar moest zijn. Dus ik ga door de mist heen, die er dus niet was, en ging plassen. De grond was zwart wit getegeld en die tegels die doemden langzaam op en gingen weer weg. "Leuk. Ze zijn er blij mee, da's toch waar het om draait". Toen keek ik in de spiegel. En dat is bizar, echt. Mijn hele hoofd en haren vervormdenWeer teruggekomen op zolder vormden zich op de muur allemaal smileys, die lachten en stuiterden op een tweedimensionaal vlak, ookal kan dat eigenlijk niet.
En toen. Toen. Om 01:45 was de man daar. De kartonnen doos. Maar dat was nu een man. Want dat moest zo zijn. En hij had een sombrero op. En een snor, ogen, mond en neus. Hij stond boven op de kast, met één arm te zwaaien naar het blauwe krat aan de andere kant van de kast, en hij vertelde hem iets, maar dat kon het blauwe krat niets schelen. Het blauwe krat dat lachte alleen maar naar de smileys op de muur. Die vond hij interessant, en dat mag. Ik heb die schouwspel een uur (!) aangezien, toen er een hoop gedachtes door mijn hoofd joegen. "Wat als de normale realiteit niet de enige echte is? Wat als ik nu in de tweede realiteit is. Deze trip duurt 4 uur in de normale tijd, maar dat kan ongeveer mijn hele leven betekenen in de realiteit waar ik nu in zit." En die gedachte is beangstigend. Hoe moet ik eruit komen? Realiteit heeft blijkbaar twee kanten en ik heb geen idee hoe ik naar de normale terug moet komen. Hier dacht ik nog een half uur over na, en toen ik erachter kwam dat het niet een louter positieve gedachte was stopte ik er maar mee. Het was nu 03:00 en we deden het licht uit. Het was nu 3 uur en 15 minuten geleden dat ik de paddestoelen at. Het begon langzaam uit te werken, de visuals had ik minder en ik dacht minder na. Ik was gewoon moe. In mijn bed liggend begonnen alleen nog de luxaflex waar ik op keek te trippen. Van dik naar dun, van open naar dicht. Heel gek, maar weer: vrédig. Heel fijn allemaal. Ik viel rond half 5 in slaap. Nog anderhalf uur liggen nadenken over wat ik nou heb meegemaakt. Beide porties zijn opgegaan en ik heb heel erg fijn getript en het was heel aangrijpend en intens. De zin die het het beste beschrijft is "Je bent net een pasgeboren kind dat zich over alles verwondert, maar zó verwondert dat het bijna beangstigend is".
Echt héél gaaf.
?
