Afscheid nemen van ex?

[Nica1989]

Geen idee of dit een gepaste topic is voor hier maar ik zou niet weten waar ik het anders moet plaatsen. Mijn ex is verslaafd aan wiet en ging er serieus aan onderdoor. Tijdens zijn verslaving hadden wij nog een relatie en ik heb hem altijd geprobeerd te helpen en steunen.
Onze relatie kwam op een lager pitje te staan toen hij naar rehab ging en ik liet hem met rust omdat hij serieus aan zichzelf moest en wilde werken. Op een enkele telefoontje en appje na hadden we geen contact tot hij me ineens ging uitdagen en me voor alles uitmaakte wat slecht was.
Het hoge woord kwam eruit, hij was al maanden uitgekeken op me, een doorn in het oog en het moest maar eens afgelopen zijn. Ik omschrijf dit nu nog netjes maar het kwam erop neer dat hij van me af wilde.
Dit gebeurde allemaal in februari. Ik was er kapot van en heb echt moeite moeten doen om mijn eigen leven weer op te pakken en te dealen met mijn verdriet!
Eind april kreeg ik uit het niets een app. Hij dacht aan me, miste me en wilde graag vrienden zijn. Zo nu en dan kreeg ik een appje of stuurde ik er zelf een maar het contact was oppervlakkig. Ik hoorde via via dat hij een enorme terugval had en dat hij wederom weer flink blowt.
Ik kan wel zeggen dat ik teleurgesteld ben maar ik heb er niets over gezegd omdat ik weet dat hij me dan weer een zeur en bemoeial vindt, terwijl ik hem nooit verboden heb om te gebruiken. Rehab was geheel zijn eigen keus.
Nu heb ik een paar keer een appje gestuurd maar ik krijg niks terug. Ik heb geprobeerd een keertje te bellen maar werd weggedrukt.
Soms vanuit het niets kan hij weer sturen dat hij me mist en als ik dan iets terug stuur dan is het weer stil vanuit zijn kant.
Laat ik het erbij en stuur ik niks terug dan ben ik weer een vreselijk persoon in zijn ogen.

Hij maakt me gek, ik maak me zorgen en op dit moment kan ik maar een uitweg bedenken en dat is al het contact definitief te verbreken. Hij heeft me zoveel pijn gedaan met zijn woorden of het negeren van mij, dat ik hem niet meer vertrouw. Ik mis zijn oude persoonlijkheid maar die is weg. Ik heb hem een brief geschreven met alles wat me dwars zit maar ik weet niet of het verstandig is om die te sturen naar hem toe. Wat vinden jullie? Sturen of hem letterlijk verbannen uit mijn leven?

 

[Psychedelibee]

Wat vervelend zeg! Dat een relatie niet werkt kan natuurlijk gebeuren, maar de manier waarop hij je behandeld is gewoon niet ok en een verslaving is daar ook geen excuus voor.

Als ik het zo hoor dan zou ik als ik jou was gewoon het contact verbreken, want hij speelt met je emoties en dat doet jou alleen maar pijn. Of je hem nog een brief wilt sturen kun je het beste zelf bepalen natuurlijk, maar kan me wel voorstellen dat je dat als afsluiter graag wilt doen. Misschien maak je je zorgen over hoe hij het opvat, maar hij mag toch best weten dat hij zich als een enorme klootzak gedragen heeft.

Ik zou zeggen, doe waar jij behoefte aan hebt en niet wat je denkt dat voor hem het beste is. Je hebt lang genoeg jezelf voor hem opgeofferd, het wordt tijd dat je voor jezelf kiest!

Nou veel sterkte met deze klote situatie zeg!

 

[Jmths]

Klinkt wel bekend aan een vriend van de middelbare die eveneens naar de kliniek ging voor een uit de hand gelopen wiet gewoonte. Zijn vriendin mocht eveneens de zure appels van de relatie genieten, niet zo chic.

Een wietverslaving komt nooit alleen en in het geval van deze vriend was het duidelijk dat hij aardig depressief was. Het cliché van lange tijd onderdrukken wat hem dwars zat wat op een bepaald punt onhoudbaar werd en uit barstte. Veel mensen denken bij depressie aan verdriet maar als depressie doorschiet zal het zich vooral uiten in onverschilligheid, er is simpelweg geen ruimte voor de emoties.

Laat ik benadrukken dat ik zijn handelen niet goed praat, van wat ik opmaak uit wat je beschrijft is hij duidelijk een grens overschreden en ik sluit me aan bij wat Bee zegt. Maar op het moment dat iemand dermate diep in de put zit dat deze geen energie meer kan opbrengen voor anderen gaat deze vuur spuwen naar ieder die te dicht in de buurt komt.

Hij zit met zichzelf in de knoop en je bent een voor de hand liggende schietschijf om zijn frustraties naar te kanaliseren. Wanneer mensen lijden onder pijn hebben ze snel al meer weg van een dier dan van een mens. Voor hem hakt dat er waarschijnlijk ook dubbel in omdat dit het zelfbeeld vrij stevig doet wankelen. Er kan zo een jaar overheen gaan voordat hij weer een beetje de oude persoon is zoals je hem kende, ik zou de verwachtingen op de 'korte termijn' niet al te hoog dragen. Dit kan nog heel lang duren.

Wat vinden jullie?

Je ziet iemand in pijn waar deze persoon niet volledige controle over heeft waarmee je ook nog een hoop mooie momenten hebt mee gemaakt. Het is logisch dat je moeite hebt hem de rug toe te keren en dat je er voor hem wilt zijn.

Het gaat echter waarschijnlijk nooit meer worden zoals het was. Je ex gaat niet uit deze negatieve spiraal komen voordat de pijn volledig gevoeld is. Hoe goed je het ook bedoelt, hij blijft waarschijnlijk langer in deze negatieve spiraal hangen zolang je hem blijft proberen te helpen. In het belang van je ex (en jezelf) zul je toch echt de emoties van jezelf kunnen afzetten en deze uiteindelijk kunnen rationaliseren.

Zoals al gezegd, je mag hem best laten weten dat het een dikke lul is voor de manier waarop hij zijn frustraties naar jou kanaliseert. Je kunt moeilijk voor een ander bepalen wat deze van dingen moet vinden maar een minimum aan fatsoen lijkt mij het minste. Ik had daar persoonlijk wel aan toegevoegd dat ik hoop dat deze er het beste van maak en een gelukkig leven gun, op die manier kun je jezelf een beetje boven de situatie plaatsen ook. Maar het is jou brief, schrijf vooral waar jij je goed bij voelt.

Zoals ik al gezegd gaat voor jezelf kiezen meer goed doen voor jullie beiden plus dat verdien je zelf ook wel.
Sterkte met de moeilijke situatie.

 

[Nica1989]

Klinkt wel bekend aan een vriend van de middelbare die eveneens naar de kliniek ging voor een uit de hand gelopen wiet gewoonte. Zijn vriendin mocht eveneens de zure appels van de relatie genieten, niet zo chic.

Een wietverslaving komt nooit alleen en in het geval van deze vriend was het duidelijk dat hij aardig depressief was. Het cliché van lange tijd onderdrukken wat hem dwars zat wat op een bepaald punt onhoudbaar werd en uit barstte. Veel mensen denken bij depressie aan verdriet maar als depressie doorschiet zal het zich vooral uiten in onverschilligheid, er is simpelweg geen ruimte voor de emoties.

Laat ik benadrukken dat ik zijn handelen niet goed praat, van wat ik opmaak uit wat je beschrijft is hij duidelijk een grens overschreden en ik sluit me aan bij wat Bee zegt. Maar op het moment dat iemand dermate diep in de put zit dat deze geen energie meer kan opbrengen voor anderen gaat deze vuur spuwen naar ieder die te dicht in de buurt komt.

Hij zit met zichzelf in de knoop en je bent een voor de hand liggende schietschijf om zijn frustraties naar te kanaliseren. Wanneer mensen lijden onder pijn hebben ze snel al meer weg van een dier dan van een mens. Voor hem hakt dat er waarschijnlijk ook dubbel in omdat dit het zelfbeeld vrij stevig doet wankelen. Er kan zo een jaar overheen gaan voordat hij weer een beetje de oude persoon is zoals je hem kende, ik zou de verwachtingen op de 'korte termijn' niet al te hoog dragen. Dit kan nog heel lang duren.


Je ziet iemand in pijn waar deze persoon niet volledige controle over heeft waarmee je ook nog een hoop mooie momenten hebt mee gemaakt. Het is logisch dat je moeite hebt hem de rug toe te keren en dat je er voor hem wilt zijn.

Het gaat echter waarschijnlijk nooit meer worden zoals het was. Je ex gaat niet uit deze negatieve spiraal komen voordat de pijn volledig gevoeld is. Hoe goed je het ook bedoelt, hij blijft waarschijnlijk langer in deze negatieve spiraal hangen zolang je hem blijft proberen te helpen. In het belang van je ex (en jezelf) zul je toch echt de emoties van jezelf kunnen afzetten en deze uiteindelijk kunnen rationaliseren.

Zoals al gezegd, je mag hem best laten weten dat het een dikke lul is voor de manier waarop hij zijn frustraties naar jou kanaliseert. Je kunt moeilijk voor een ander bepalen wat deze van dingen moet vinden maar een minimum aan fatsoen lijkt mij het minste. Ik had daar persoonlijk wel aan toegevoegd dat ik hoop dat deze er het beste van maak en een gelukkig leven gun, op die manier kun je jezelf een beetje boven de situatie plaatsen ook. Maar het is jou brief, schrijf vooral waar jij je goed bij voelt.

Zoals ik al gezegd gaat voor jezelf kiezen meer goed doen voor jullie beiden plus dat verdien je zelf ook wel.
Sterkte met de moeilijke situatie.

Wauw komt deze even binnen! En dat bedoel ik op een goede manier.
Het klopt wat je zegt; mijn ex heeft een hele moeilijke jeugd gehad en dat is hij nooit helemaal te boven gekomen. Toen ik hem leerde kennen ging het heel goed met hem en had hij zijn leven op de rit. Hij had toen zijn verslaving overwonnen en het leven lachte hem toe. Dit ging 5 jaar goed, tot hij opzoek ging naar antwoorden uit zijn jeugd.

Een hevige depressie volgde waarin hij zich letterlijk dagenlang aan me vastklampte en alleen maar huilde,praatte en bang was dat ik hem zou verlaten zoals zoveel mensen dat bij hem gedaan hadden.

Hij is gaan praten met een professional en even leek dat te helpen maar dat was maar van korte duur. Toen vond hij zijn oude verslaving terug, wiet, en sindsdien was het echt een compleet ander persoon geworden.

Ik heb afstand van hem genomen en het contact gelaten voor het is maar de pijn dat hij bij me veroorzaakt heeft blijft na maanden nog net zo heftig. Ik was er zeker van dat hij echt mijn grote liefde was en hij maakte me echt heel gelukkig! Ik moet dit voor mezelf ook kunnen afsluiten maar tot op heden is het helaas nog niet gelukt al probeer ik het elke dag.

Bedankt voor je reactie.

 

[Jmths]

Wauw komt deze even binnen! En dat bedoel ik op een goede manier.

Gedachten lezen is soms wat lastig plus vanaf een afstandje is het denk ik wat makkelijker (los van de emoties) het totaalplaatje in te schatten.

Ik was er zeker van dat hij echt mijn grote liefde was en hij maakte me echt heel gelukkig! Ik moet dit voor mezelf ook kunnen afsluiten maar tot op heden is het helaas nog niet gelukt al probeer ik het elke dag.

Ik herinner mijn eerste grote liefde nog, die heeft mij toch wel zo'n drie jaar dwars gezeten voordat ik het een beetje kon accepteren en verder kon gaan op vlak van liefde. Ze liet me terecht achter omdat ik een idioot en een puinhoop was. Als ik haar op een later moment had ontmoet was het misschien volledig anders geweest. Maar het liep nou eenmaal zo en ik had haar ook niet meer verdriet willen doen, ik hoop dat ze gelukkig is. Ondertussen ben ik een aardig aantal jaren gelukkig met iemand anders, iets wat ik lange tijd niet voor mogelijk hield.

Ik vrees dat de meeste mensen die een beetje geleefd hebben op een bepaald punt van hun leven pittige liefdesverdriet meemaken. Leuk is anders maar het mag gevoeld worden en heeft waarschijnlijk ergens ook wel een nut. Soms moet je even flink op je bek gaan om weer wakker te worden.

Bedankt voor je reactie.

Graag gedaan, fijn om te horen.

 

[poppy]

als je dit punt bereikt hebt dan denk ik dat je beter het contact kan stoppen hoe moeilijk het ook is en zoals ik het lees is de kans zeer klein dat dit nog leuk gaat worden voor jullie