Twee maal 35gr Mexicaanse. Een portie voor mij, een voor mijn vriend (vriend). Een algehele eet-onthouding hebben we beide aangehouden voor ruim 6 uur. Horror verhalen over de smaak van paddestoelen hadden ook ons beinvloed maar beide hebben we zonder zeuren het hele bakje weggewerkt, minstens een minuut kauwend op een hap. Vanaf toen maar afwachten wanneer onze eerste trip zo beginnen.
De computer aan, spelletje spelen totdat het in zou slaan was het plan. Al spelend zitten we te geinen over de kleur van de hond en de computer. Al lachend speelde we rustig verder totdat lachen bijna niet te stoppen was. Een schilderij trok mijn aandacht. NA het van dichtbij bekeken te hebben riep ik keihard uit: "Eej gek, dat stomme schilderij beweegt écht!" Wetend dat dit onmogelijk is, liepen we weer laggend op de stoelen af. We zakte in de stoelen die als gegoten om ons heen sloten. Zo lekker had ik nog nooit op een stoel gezeten. En zo vloeibaar was het parket ook nog nooit geweest! Op dit moment waren we ons er allebei 100% van bewust dat het nu echt begon te werken, maar nog mooier, we realiseerde ons dat wat we zagen NIET zou kunnen. Een plafond kan niet zomaar verdwijnen. De muur kan geen golven maken die tsunami-achtige proporties aannamen.
We wisten dat ons eigen hoofd ons in de maling zat te nemen, maar niet voor lang meer. Een kwartier later wisten we niet meer dat alle visuals in werkelijkheid er niet waren. We waren nu in een kamer waar écht verf van het schilderij droop. De kamer écht geen plafond meer had en waar je écht op de muur had kunnen surfen. We waren niet meer in het Land der Onwetenden. We waren in een kamer die van ons was. Onze wereld. Een wereld die niet leek op hierbuiten, deze wereld zat vol met mooie en lieve dingen. We gingen er niet meer weg, maar we gingen wél op ontdekking. Ontdekking in onze zelf gecreeerde wereld.
Allereerst ging ik me ergeren aan de klok. Klokken geven tijd aan. Tijd veroorzaakt dat dingen eindigen, aangezien alles ooit een keer eindigd. Dat wilde ik niet. Ik ergerde me zo aan de klok dat ik 'm van de muur af haalde en m'n horloge ging ook af. Op die manier had ik de tijd verbannen uit mijn wereld. Ik bleef hier. Ik ging niet meer weg. En dat kon ook niet want er was geen tijd...
Nu ik tijd genoeg had ging ik op ontdekking. Op ontdekking in mijn eigen wereld met buiten het glas een andere wereld, die van de onwetende. De onwetende waren niet lief. Het deed me echter niet veel wat ze van me dachten terwijl ik met de precisie van een hartchirurg werkelijk elk object bestudeerde. De nerven van de tafel stroomde als een rustig beekje over de tafel terwijl het plafond er nog steeds niet was. De ruimte was oneindig hoog en daardoor was er een echo. Een echte echo die je kon horen als je wat riep.
Het bleef niet alleen bij levenloze dingen. Alles in mijn wereld was lief. Vooral dat wat leeft. De hond was liever dan hij ooit was, een klimopplant zooo groot dat ik daar wel ontzag voor moest hebben want zo groot kon ik nooit worden. Een waslijn die als een levensgevaarlijk wurgdraad door de tuin liep gaf aan dat buiten van de Onwetende was. Buiten was interessant, maar binnen was onze wereld. Een wereld waar je alles wat niet lief of mooi was kon verbannen.
Ondanks dat ik zelf wist dat tijd niet meer bestond en dat ik voor eeuwig in een wereld zou blijven die voor mij perfect was, was ik er helaas niet daadwerkelijk in geslaagd om de tijd te verbannen en dat begon tot me door te dringen. Mijn (maar soms was het onze) wereld, begon steeds meer te lijken op de wereld van de Onwetende. Langzaamaan dansde de letters op papier niet meer als doorgewinterde turkse buikdanseressen en begon het wonderbaarlijke fenomeen van plassen weer normaal te worden in het kleinste kamertje.
Langzaam aan begon ik door te hebben dat mijn wereld waar ik was, ondanks dat ik er toch echt zeker van was, niet echt kon zijn.
Meneer Paddestoel had er de kracht niet meer voor en ik kwam weer terug in de de wereld van de Onwetenden.
Gelukkig kwam ik wel terug als iemand die de andere kant heeft ontdekt. Ik weet dat er vormen bewustzijn bestaan waarin je zelf bepalen kan hoe alles gaat en hoe het moet zijn en waarin je de tijd kan nemen om eens echt geintresseerd (geobsedeerd) te raken van je de wereld.
Dit was mijn eerste trip op 35gr Mexicaantjes. Ik had de kamer verbouwd tot mijn eigenwereld waar alles lief was. Mijn vriend noemde het mooi maar allebij waren we gelijkgestemd over het feit dat je alles gemakkelijk kan plaatsen in het vakje 'Goed' of 'Slecht'. Vervolgens zijn we alle 'goede' dingen gaan verekennen als een kleine baby die het voor de aller eerste keer meemaakt. Een ervaring om nooit te vergeten en wellicht ooit nog eens te herhalen!
De computer aan, spelletje spelen totdat het in zou slaan was het plan. Al spelend zitten we te geinen over de kleur van de hond en de computer. Al lachend speelde we rustig verder totdat lachen bijna niet te stoppen was. Een schilderij trok mijn aandacht. NA het van dichtbij bekeken te hebben riep ik keihard uit: "Eej gek, dat stomme schilderij beweegt écht!" Wetend dat dit onmogelijk is, liepen we weer laggend op de stoelen af. We zakte in de stoelen die als gegoten om ons heen sloten. Zo lekker had ik nog nooit op een stoel gezeten. En zo vloeibaar was het parket ook nog nooit geweest! Op dit moment waren we ons er allebei 100% van bewust dat het nu echt begon te werken, maar nog mooier, we realiseerde ons dat wat we zagen NIET zou kunnen. Een plafond kan niet zomaar verdwijnen. De muur kan geen golven maken die tsunami-achtige proporties aannamen.
We wisten dat ons eigen hoofd ons in de maling zat te nemen, maar niet voor lang meer. Een kwartier later wisten we niet meer dat alle visuals in werkelijkheid er niet waren. We waren nu in een kamer waar écht verf van het schilderij droop. De kamer écht geen plafond meer had en waar je écht op de muur had kunnen surfen. We waren niet meer in het Land der Onwetenden. We waren in een kamer die van ons was. Onze wereld. Een wereld die niet leek op hierbuiten, deze wereld zat vol met mooie en lieve dingen. We gingen er niet meer weg, maar we gingen wél op ontdekking. Ontdekking in onze zelf gecreeerde wereld.
Allereerst ging ik me ergeren aan de klok. Klokken geven tijd aan. Tijd veroorzaakt dat dingen eindigen, aangezien alles ooit een keer eindigd. Dat wilde ik niet. Ik ergerde me zo aan de klok dat ik 'm van de muur af haalde en m'n horloge ging ook af. Op die manier had ik de tijd verbannen uit mijn wereld. Ik bleef hier. Ik ging niet meer weg. En dat kon ook niet want er was geen tijd...
Nu ik tijd genoeg had ging ik op ontdekking. Op ontdekking in mijn eigen wereld met buiten het glas een andere wereld, die van de onwetende. De onwetende waren niet lief. Het deed me echter niet veel wat ze van me dachten terwijl ik met de precisie van een hartchirurg werkelijk elk object bestudeerde. De nerven van de tafel stroomde als een rustig beekje over de tafel terwijl het plafond er nog steeds niet was. De ruimte was oneindig hoog en daardoor was er een echo. Een echte echo die je kon horen als je wat riep.
Het bleef niet alleen bij levenloze dingen. Alles in mijn wereld was lief. Vooral dat wat leeft. De hond was liever dan hij ooit was, een klimopplant zooo groot dat ik daar wel ontzag voor moest hebben want zo groot kon ik nooit worden. Een waslijn die als een levensgevaarlijk wurgdraad door de tuin liep gaf aan dat buiten van de Onwetende was. Buiten was interessant, maar binnen was onze wereld. Een wereld waar je alles wat niet lief of mooi was kon verbannen.
Ondanks dat ik zelf wist dat tijd niet meer bestond en dat ik voor eeuwig in een wereld zou blijven die voor mij perfect was, was ik er helaas niet daadwerkelijk in geslaagd om de tijd te verbannen en dat begon tot me door te dringen. Mijn (maar soms was het onze) wereld, begon steeds meer te lijken op de wereld van de Onwetende. Langzaamaan dansde de letters op papier niet meer als doorgewinterde turkse buikdanseressen en begon het wonderbaarlijke fenomeen van plassen weer normaal te worden in het kleinste kamertje.
Langzaam aan begon ik door te hebben dat mijn wereld waar ik was, ondanks dat ik er toch echt zeker van was, niet echt kon zijn.
Meneer Paddestoel had er de kracht niet meer voor en ik kwam weer terug in de de wereld van de Onwetenden.
Gelukkig kwam ik wel terug als iemand die de andere kant heeft ontdekt. Ik weet dat er vormen bewustzijn bestaan waarin je zelf bepalen kan hoe alles gaat en hoe het moet zijn en waarin je de tijd kan nemen om eens echt geintresseerd (geobsedeerd) te raken van je de wereld.
Dit was mijn eerste trip op 35gr Mexicaantjes. Ik had de kamer verbouwd tot mijn eigenwereld waar alles lief was. Mijn vriend noemde het mooi maar allebij waren we gelijkgestemd over het feit dat je alles gemakkelijk kan plaatsen in het vakje 'Goed' of 'Slecht'. Vervolgens zijn we alle 'goede' dingen gaan verekennen als een kleine baby die het voor de aller eerste keer meemaakt. Een ervaring om nooit te vergeten en wellicht ooit nog eens te herhalen!
