Bij mij was t onderzoek enkel gesprekken met psychiater, en ik doe voor mijn werk onderzoek en vond dit echt ondermaats. Ik wilde gewoon kijken wat medicatie met mij zou doen gezien ik moeite heb met concentreren. Nou daar werkt het bij, minimaal en moet alsnog zelf er toe aanzetten
Das goed nieuws toch? Medicatie is nooit ‘het antwoord’: uiteindelijk moet je zelf nu eenmaal gewoon echt je shit fixen haha. Medicatie kan daar wel ondersteunend in zijn natuurlijk.
Ik kan mezelf net makkelijker tot dingen zetten als ik medicatie gebruik en ik ben vooral geordender in mijn hoofd, maar het gaat niet vanzelf. Ik heb 129387543 meer baat bij (en behoefte aan) de CGT waar ik me nu flink voor inzet. En in dat kader maakt het niet eens echt uit welke en of je een diagnose hebt. Het gaat hierin meer om het feit dat je gezonde patronen aanleert op een manier die bij jouw geest past. Alleen is de diagnose nodig om die hulp te ontvangen. Zodra ik deze lessen echt goed onder de knie heb en ik weer zelfverzekerd genoeg ben
hut lefe te dragen, stop ik meteen met mijn medicatie. Ik heb het jarenlang gekund dus weet dat ik het niet ‘nodig heb’.
Heb je zelf ook iets van hulp gehad buiten medicatie? Adhd of ‘gewoon’ concetratieproblemen: ik kan het je enorm aanraden. Maar wel alleen als je er serieus mee omgaat en ook echt de moeite neemt de lessen te incorporeren in je dagelijks leven. Alleen luisteren en ja knikken gaat niemand verder helpen.
je reactie komt over alsof je geïrriteerd
Ik ben niet geïrriteerd, maar ik vind uitspraken als “dan kan iedereen het hebben” en scepsisme over deskundigheid van artsen wel een beetje gevaarlijk. Daarom bedoel ik ook: ik kan me zeker voorstellen dat je vraagtekens bij je eigen diagnose zet en dit blijft onderzoeken.
Maar ik snap niet dat dat moet betekenen dat diagnoses niet goed worden uitgevoerd. Een onderzoek naar iemands psyche is echt wel heel wat anders dan onderzoek op een exact gebied, natuurlijk. Al weet ik niet in welk onderzoeksgebied jij zit. Hetzelfde vind ik van sociologisch onderzoek, om even uit mijn eigen expertise te spreken. Tuurlijk is dat nooit zo exact als wanneer je, idk, scheikundige berekeningen maakt. Maar dat zegt niet dat een sociologisch onderzoek niet gedegen is of dat je niets wetenschappelijks kan zeggen over een grote groep mensen. Er zitten heel andere “regels” aan de methoden rondom dit soort onderzoek, waardoor het wel degelijk significant is.
Daarnaast vind ik zulke uitspraken ook een beetje denigrerend (niet helemaal wat ik bedoel maar bij gebrek aan beter woord) naar mensen die de diagnose hebben en daar veel baat bij hebben.
maar inmiddels is t wel feit dat er dat op geestelijk vlak meer aannames moeten worden gedaan omdat we gewoon niet altijd feitelijk kunnen valideren.
Hier ben ik het helemaal mee eens hoor! Maar dus wel met de kanttekening dat het daarmee niet per se onjuist of ongegrond is. Het DMS is nog niet heel lang geleden herzien met duidelijke redenen en wijzigen. Maar in the end:
Het blijft mensenwerk op elk vlak, dus het zal vast en zeker ook wel eens verkeerd gaan.
mn directe kennissen met adhd ervaren veel beter effect van de medicatie. Dus die hebben er echt baat bij. Voor mij is t geen noodzaak
Ik hoop voor je kennissen dat het ook geen noodzaak is! Dat lijkt me een heel vervelend uitgangspunt. Maar: iedereen is vet anders he! Ook iedereen die wel met ADHD ‘kampt’. Ik denk dat ik best wel een ‘klassieke vrouwelijke ADHD’er’ ben. Mensen benoemen het vaak al als ze me nog maar nauwelijks kennen. Mijn partner is er als kind al mee gediagnosticeerd, maar heeft er op heeeeel andere manieren last van. Hij heeft ook baat bij heeeeeel andere hulpmiddelen (medicatie is bv echt helemaal niks voor hem). Ik heb wel eens gefrustreerd geroepen “HOEZO LIJK JE ZO RUSTIG. HOEZO HEB JE HIER GEEN LAST VAN”. Hij vertelde me dattie intern opliep van de stres en niks gedaan kreeg en alleen naar zijn scherm kon staren… tsja, dat had ik niet gezien natuurlijk en leek niks bij hoe het zich bij mij uitte. Heel leerzaam vond ik dat wel.
ik ben blij met de Dex maar t is te duur. Methylfenidaat werkt tegen, voel dan dat ik drugs op heb en met veel bijwerkingen
Dat laatste: m e g a herkenbaar. Was heel blij dat ze me niet langer methyl lieten proberen, dan was ik liever helemaal gestopt. Dat eerste: ook heel waar. Heeft je behandelend arts je ook aangewezen waar je kan kijken voor een terugbetaalregeling? Anders kan ik wel delen wat er met mij gedeeld is (liever in pb).
