Niet een tripreport maar een fragment midden uit een verhaal waar ik mee bezig ben over mijn leventje. Ik ben hier mee bezig vooral omdat ik het leuk vind om te schrijven... wie weet wat er verder ooit nog eens mee gebeurd? Een boek, wie weet, of is dat weer te ver gegrepen? Ik kan er in ieder geval wel een boek mee vullen! Hoe dan ook, dit fragment komt na mijn eerste ervaringen met hard drugs en gaat vooral over LSD en ketamine. Ik vertrouw erop dat dit voldoet om hier gepost te kunnen worden. Commentaar, tips en andere vormen van feedback zijn meer dan welkom.
Trippen
Nog voordat ik mijn eerste pilletje slikte had ik al interesse in psychedelica. Geboeid door de vaagste verhalen over de meest vreemde hallucinaties en trips. Mensen die op een bank zaten in een parkje en dat er dan ineens een steen tegen ze begon te praten... of bomen die naar hartelust het bos door wandelden... tjah, gek klonk het. Kwam dan daar het spreekwoord 'door de bomen het bos niet meer zien' vandaan? Ik kon het maar moeilijk geloven; hoe kon je nou in vredesnaam dat soort dingen gaan zien? Iedere keer weer lag in een deuk bij het horen van een dergelijk verhaal; ik zag het echt al helemaal voor me. Een groepje jongens die op een bankje in een bos, en dat er dan zo'n steen naar ze toe komt en een gesprek begint. Hoe dan ook, mijn interesse was gewekt.
Niet alleen wat betreft paddo's, maar ook al gelijk wat betreft LSD. Ik kan niet verklaren waarom, maar er was iets aan dit middel dat al vanaf de eerste keer dat ik dit drieletterige woord las, een enorme aantrekkingskracht op mij uitoefende. Dat dit meer dan terrecht was geweest bewees al gelijk mijn eerste LSD trip. Dit was een middel om serieus te nemen; niet alleen een middel om zomaar even een 'paar' uurtjes van te genieten, maar ook zeker een om van te leren, om door te veranderen.
Zo zag ik tijdens een van mijn eerste trips de 'witte sloper' zonder enige moeite de meest relaxte vrienden genadeloos veranderen naar de smerige hufters. Ik heb vervolgens cocaïne bijna een jaar lang verafschuwd. Meerdere keren lagen er op verschillende after parties lijnen van de ene tot de andere kant van de tafel, ook voor mij. Zonder enige moeite of twijfel weigerde ik keer op keer het witte poeder tot mij te nemen, wat leidde tot verbazing, maar ook tot respect. Ook nu nog kan het middel mij nog altijd zeer weinig interesseren. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik het zo nu en dan nog wel eens probeer. Gewoon puur voor de fun, om het gevoel toch nog eens te ervaren. Dat 'King of the World' gevoel... je zult Scarface wel gezien hebben? Zelf heb ik er weinig aanleg voor; ik word er vooral wat helderder van, en ga er wat lekkerder door schrijven. Inderdaad, veel van deze woorden die je nu leest zijn geschreven onder invloed van het witte poeder.
Magoed, het 'King of the World' gevoel dus. Ik prikte er in mijn LSD trip in ieder geval dwars doorheen; ook door het ronduit neppe 'ik vind iedereen zóóóó lief' gevoel van MDMA. Allemaal nep, een groot toneelstuk vond ik het. Ik was aan het trippen, maar tegelijkertijd toch ook zo verdomde helder. 'Zie je nu kabouters lopen?' werd mij meerdere keren serieus gevraagd. Ik kon erom lachen, wat een aandacht kreeg ik ineens. Mensen die ik niet eens kende kwamen zelfs vragen wat ik allemaal wel niet zag.
Hoewel ik David de Kabouter nog steeds niet voorbij heb zien lopen heb ik absoluut zeer indrukwekkende dingen meegemaakt tijdens de verschillende trips die ik heb mogen ervaren. Zelfs nu nog, tijdens het schrijven, krijg ik er bijna weer tranen van in mijn ogen als ik aan die ervaringen terug denk......
"Overal om me heen zie ik het gras, de bloemen en de bomen bloeien, groeien, gloeien, dansen, ademenen... leven. De rondvliegende hommel doet rustig zijn werk en inspecteerd rustig paardebloem voor paardebloem. Ook de mieren, muggen en weet ik veel welke andere insecten nog meer trekken zich niks van onze aanwezigheid aan en werken rustig hun dagtaak af. Het was of we er niet eens waren... alsof we net als hen een waren met de natuur. In een flits zie ik de gezichten van mijn oma, moeder, broertjes en mijzelf voorbij komen en heb in een momentopname mijn hele familiestructuur ontcijferd. Waar ik eerder die dag nog mijn eigen broertje belachelijk maakte; ineens had ik de meer respect voor mijn familie dan ik ooit had gehad. Tranen schoten in mijn ogen als ik mij bedacht hoe ondankbaar ik soms wel niet ben naar mijn ouders. Maar het ging verder, verder, en nog veel verder. De eenvoud van het menselijke ras; het begrip de tijd... het was allemaal een koud kunstje, eigenlijk deed het er niet eens toe. Waarom zat ik eigenlijk opgesloten in dit lompe stukje vlees? Waarom was ik zo beperkt?" ...
Klik voor het volledige tripreport, elders op dit forum.
"Terwijl ik over het pad tussen de natuur door loop lijken de bloemen, het gras, en al het andere om mij heen voor me uit te groeien. Met een open hand rijk ik naar het gras en voel ik de connectie met moeder natuur, letterlijk en figuurlijk. Nog altijd zijn we een. Op het ritme van het gefluit van de vogels vervolgen we onze trip en lopen we langzaam maar zeker terug richting de bewoonde wereld. We lopen door de buurt waar ik een jaar of tien geleden gewoont heb en het was alsof een reis in de tijd. Alsof een lang vergeten stukje film weer eens werd afgespeeld. Beelden die ik me niet eens meer kon herinneren kwamen allemaal in sneltreinvaart voorbij. Ik kon mezelf de hond zien uitlaten onder de brug, zien voetballen met mijn vriendjes, fietsen door de buurt......"
Als ik het over een ding zeker ben is het wel dat ik LSD de allermooiste drug vind die er bestaat. Ik bedoel, het feit alleen al dat het middel bestaat... per ongeluk uitgevonden nog wel! Niet te geloven toch? Het blijft mij fascineren, iedere keer weer dat ik erover nadenk. Jammer dat het middel zo'n slechte naam heeft door de vele leugens en andere bullshit. Aan de andere kant, hoe fantastisch ik het ook vind, ik zou LSD toch echt niet zomaar aan iedereen aanraden. Mensen die er open voor staan en zich helemaal over kunnen geven; degene die zichzelf recht in de ogen aan kunnen kijken... dát zijn de mensen die op een zegeltje van een eurotje of vijf, iedere keer weer, de mooiste reis van hun leven zullen beleven.
Nog zo'n middel is ketamine, absoluut. Mocht je ook maar enige twijfels hebben over het bestaan van alternatieve dimensies, andere werkelijkheden, aliens, of welke andere vorm van het paranormale dan ook... deze twijfels worden per direct weggenomen na een eerste ketamine trip. Het is niet zo dat je in een klap alles gaat geloven, maar het zijn de dingen die dit middel je kan laten zien die je doen beseffen dat er best wel eens iets meer kan zijn. Dit middel is zo ontzettend vreemd, onvoorspelbaar en indrukwekkend; er is gewoon géén touw aan vast te knopen. In geschreven woorden is het al gewoon niet uit te leggen... laat staan in gesproken tekst. Al meedere malen heb ik bij het bedenken van de eerste woorden van de uitleg van een ketamine trip de hoop opgegeven. Zet ik een keer wél door, dan komen deze beschrijvingen al heel snel over als vaag en eng, en dat is echt gewoon regelrecht onterecht. Al trippende word je gewoon heel netjes geleidelijk begeleid, en verbaasd, door de meest vreemde reis van je leven. Dacht je de betekenis te kennen van het woord vaag? Een ketamine trip, dat is pas vaag!
Ineens leek het net alsof er een hap uit mijn been werd genomen… net alsof ik in zo’n goocheltruck mee speelde waarbij je iemand door de helft gesplitst ziet worden; in mijn geval werd slechts een deel van mijn been weggehaald. Ik realiseerde me nog gewoon dat het door de ketamine kwam en dus besloot ik gewoon stil te blijven liggen en verdere effecten af te wachten. Vervolgens leek het net alsof mijn lichaam als een elastiekje in en uit elkaar getrokken werd; heel vreemd maar ook erg grappig. Weer heel anders dan bijvoorbeeld een LSD trip. Alsof het nog niet gek genoeg was kreeg ik ook ineens het idee dat ik, al stilliggende op mijn bed, helemaal om mijn as heen kon draaien; alsof mijn bed een soort van kermis attractie was (al realiseerde ik me niet echt meer dat ik op een bed lag). Ik zag hier de lol wel van in en dus probeerde ik zo ver mogelijk te draaien om misschien zelfs – voor mijn gevoel – op de kop te komen. Dit proberen werkte inderdaad; ik kon steeds verder draaien.
Of wat te denken van het volgende, een korte aantekening die ik opschreef aan het begin van een ketamine trip; "... het idee dat aan beide kanten van me mensen naast me zitten, nouja idee... ik zie 'mensen' naast me zitten! Ik weet dat ik alleen ben, maar toch is het echt gewoon alsof iemand naast me zit, met zijn knie tegen de mijne... iemand die over mijn schouder meeleest met hetgeen ik nu aan het typen ben."
To be continued...
Trippen
Nog voordat ik mijn eerste pilletje slikte had ik al interesse in psychedelica. Geboeid door de vaagste verhalen over de meest vreemde hallucinaties en trips. Mensen die op een bank zaten in een parkje en dat er dan ineens een steen tegen ze begon te praten... of bomen die naar hartelust het bos door wandelden... tjah, gek klonk het. Kwam dan daar het spreekwoord 'door de bomen het bos niet meer zien' vandaan? Ik kon het maar moeilijk geloven; hoe kon je nou in vredesnaam dat soort dingen gaan zien? Iedere keer weer lag in een deuk bij het horen van een dergelijk verhaal; ik zag het echt al helemaal voor me. Een groepje jongens die op een bankje in een bos, en dat er dan zo'n steen naar ze toe komt en een gesprek begint. Hoe dan ook, mijn interesse was gewekt.
Niet alleen wat betreft paddo's, maar ook al gelijk wat betreft LSD. Ik kan niet verklaren waarom, maar er was iets aan dit middel dat al vanaf de eerste keer dat ik dit drieletterige woord las, een enorme aantrekkingskracht op mij uitoefende. Dat dit meer dan terrecht was geweest bewees al gelijk mijn eerste LSD trip. Dit was een middel om serieus te nemen; niet alleen een middel om zomaar even een 'paar' uurtjes van te genieten, maar ook zeker een om van te leren, om door te veranderen.
Zo zag ik tijdens een van mijn eerste trips de 'witte sloper' zonder enige moeite de meest relaxte vrienden genadeloos veranderen naar de smerige hufters. Ik heb vervolgens cocaïne bijna een jaar lang verafschuwd. Meerdere keren lagen er op verschillende after parties lijnen van de ene tot de andere kant van de tafel, ook voor mij. Zonder enige moeite of twijfel weigerde ik keer op keer het witte poeder tot mij te nemen, wat leidde tot verbazing, maar ook tot respect. Ook nu nog kan het middel mij nog altijd zeer weinig interesseren. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik het zo nu en dan nog wel eens probeer. Gewoon puur voor de fun, om het gevoel toch nog eens te ervaren. Dat 'King of the World' gevoel... je zult Scarface wel gezien hebben? Zelf heb ik er weinig aanleg voor; ik word er vooral wat helderder van, en ga er wat lekkerder door schrijven. Inderdaad, veel van deze woorden die je nu leest zijn geschreven onder invloed van het witte poeder.
Magoed, het 'King of the World' gevoel dus. Ik prikte er in mijn LSD trip in ieder geval dwars doorheen; ook door het ronduit neppe 'ik vind iedereen zóóóó lief' gevoel van MDMA. Allemaal nep, een groot toneelstuk vond ik het. Ik was aan het trippen, maar tegelijkertijd toch ook zo verdomde helder. 'Zie je nu kabouters lopen?' werd mij meerdere keren serieus gevraagd. Ik kon erom lachen, wat een aandacht kreeg ik ineens. Mensen die ik niet eens kende kwamen zelfs vragen wat ik allemaal wel niet zag.
Hoewel ik David de Kabouter nog steeds niet voorbij heb zien lopen heb ik absoluut zeer indrukwekkende dingen meegemaakt tijdens de verschillende trips die ik heb mogen ervaren. Zelfs nu nog, tijdens het schrijven, krijg ik er bijna weer tranen van in mijn ogen als ik aan die ervaringen terug denk......
"Overal om me heen zie ik het gras, de bloemen en de bomen bloeien, groeien, gloeien, dansen, ademenen... leven. De rondvliegende hommel doet rustig zijn werk en inspecteerd rustig paardebloem voor paardebloem. Ook de mieren, muggen en weet ik veel welke andere insecten nog meer trekken zich niks van onze aanwezigheid aan en werken rustig hun dagtaak af. Het was of we er niet eens waren... alsof we net als hen een waren met de natuur. In een flits zie ik de gezichten van mijn oma, moeder, broertjes en mijzelf voorbij komen en heb in een momentopname mijn hele familiestructuur ontcijferd. Waar ik eerder die dag nog mijn eigen broertje belachelijk maakte; ineens had ik de meer respect voor mijn familie dan ik ooit had gehad. Tranen schoten in mijn ogen als ik mij bedacht hoe ondankbaar ik soms wel niet ben naar mijn ouders. Maar het ging verder, verder, en nog veel verder. De eenvoud van het menselijke ras; het begrip de tijd... het was allemaal een koud kunstje, eigenlijk deed het er niet eens toe. Waarom zat ik eigenlijk opgesloten in dit lompe stukje vlees? Waarom was ik zo beperkt?" ...
Klik voor het volledige tripreport, elders op dit forum.
"Terwijl ik over het pad tussen de natuur door loop lijken de bloemen, het gras, en al het andere om mij heen voor me uit te groeien. Met een open hand rijk ik naar het gras en voel ik de connectie met moeder natuur, letterlijk en figuurlijk. Nog altijd zijn we een. Op het ritme van het gefluit van de vogels vervolgen we onze trip en lopen we langzaam maar zeker terug richting de bewoonde wereld. We lopen door de buurt waar ik een jaar of tien geleden gewoont heb en het was alsof een reis in de tijd. Alsof een lang vergeten stukje film weer eens werd afgespeeld. Beelden die ik me niet eens meer kon herinneren kwamen allemaal in sneltreinvaart voorbij. Ik kon mezelf de hond zien uitlaten onder de brug, zien voetballen met mijn vriendjes, fietsen door de buurt......"
Als ik het over een ding zeker ben is het wel dat ik LSD de allermooiste drug vind die er bestaat. Ik bedoel, het feit alleen al dat het middel bestaat... per ongeluk uitgevonden nog wel! Niet te geloven toch? Het blijft mij fascineren, iedere keer weer dat ik erover nadenk. Jammer dat het middel zo'n slechte naam heeft door de vele leugens en andere bullshit. Aan de andere kant, hoe fantastisch ik het ook vind, ik zou LSD toch echt niet zomaar aan iedereen aanraden. Mensen die er open voor staan en zich helemaal over kunnen geven; degene die zichzelf recht in de ogen aan kunnen kijken... dát zijn de mensen die op een zegeltje van een eurotje of vijf, iedere keer weer, de mooiste reis van hun leven zullen beleven.
Nog zo'n middel is ketamine, absoluut. Mocht je ook maar enige twijfels hebben over het bestaan van alternatieve dimensies, andere werkelijkheden, aliens, of welke andere vorm van het paranormale dan ook... deze twijfels worden per direct weggenomen na een eerste ketamine trip. Het is niet zo dat je in een klap alles gaat geloven, maar het zijn de dingen die dit middel je kan laten zien die je doen beseffen dat er best wel eens iets meer kan zijn. Dit middel is zo ontzettend vreemd, onvoorspelbaar en indrukwekkend; er is gewoon géén touw aan vast te knopen. In geschreven woorden is het al gewoon niet uit te leggen... laat staan in gesproken tekst. Al meedere malen heb ik bij het bedenken van de eerste woorden van de uitleg van een ketamine trip de hoop opgegeven. Zet ik een keer wél door, dan komen deze beschrijvingen al heel snel over als vaag en eng, en dat is echt gewoon regelrecht onterecht. Al trippende word je gewoon heel netjes geleidelijk begeleid, en verbaasd, door de meest vreemde reis van je leven. Dacht je de betekenis te kennen van het woord vaag? Een ketamine trip, dat is pas vaag!
Ineens leek het net alsof er een hap uit mijn been werd genomen… net alsof ik in zo’n goocheltruck mee speelde waarbij je iemand door de helft gesplitst ziet worden; in mijn geval werd slechts een deel van mijn been weggehaald. Ik realiseerde me nog gewoon dat het door de ketamine kwam en dus besloot ik gewoon stil te blijven liggen en verdere effecten af te wachten. Vervolgens leek het net alsof mijn lichaam als een elastiekje in en uit elkaar getrokken werd; heel vreemd maar ook erg grappig. Weer heel anders dan bijvoorbeeld een LSD trip. Alsof het nog niet gek genoeg was kreeg ik ook ineens het idee dat ik, al stilliggende op mijn bed, helemaal om mijn as heen kon draaien; alsof mijn bed een soort van kermis attractie was (al realiseerde ik me niet echt meer dat ik op een bed lag). Ik zag hier de lol wel van in en dus probeerde ik zo ver mogelijk te draaien om misschien zelfs – voor mijn gevoel – op de kop te komen. Dit proberen werkte inderdaad; ik kon steeds verder draaien.
Of wat te denken van het volgende, een korte aantekening die ik opschreef aan het begin van een ketamine trip; "... het idee dat aan beide kanten van me mensen naast me zitten, nouja idee... ik zie 'mensen' naast me zitten! Ik weet dat ik alleen ben, maar toch is het echt gewoon alsof iemand naast me zit, met zijn knie tegen de mijne... iemand die over mijn schouder meeleest met hetgeen ik nu aan het typen ben."
To be continued...
Het gevaar is wel dat ik wel heel erg geinteresseerd raak in de middeltjes die je beschrijft... het lijkt wel een commercial joh!
