Hoe te dealen met eenzaamheid

miles

Wijs gebruiker
Ik zoek eigenlijk wat tips over het omgaan met alleen zijn, ik ben vroeg het huis uit gegaan, heb daarna eerst met vrienden samen gewoond, en daarna kwam mn ex bij me in wonen, 16 jaar samengewoond, tot aan m'n scheiding.
ik was dus nog nooit alleen geweest en ik merk dat ik daar erg veel moeite mee heb, ik kan slecht alleen zijn met mn gedachten.
Mn kinderen wonen voor de helft bij mij, en op deze momenten heb ik absoluut geen behoefte om te gebruiken, maar op de dagen dat ze er niet zijn merk ik dat ik regelmatig excuses zoek om te gebruiken en zo mn kop leeg te maken.
Er zijn hier volgens mij meer mensen die alleen wonen, hoe ga je om met alleen zijn?

Ik heb een tijd veel gedate en getindert, maar dit brengt me weinig voldoening en is volgens mij niet de manier voor mij om een duurzame relatie te vinden. Ik denk dat ik dit gewoon op zn natuurlijk beloop moet laten en dat ik dan vanzelf wel weer iemand tegen kom, maar in de tussentijd zal ik dus aan mezelf moeten werken, maar hoe?
 
Wel begrijpelijk dat je hier last van hebt! De stap naar gebruik is dan ook wat makkelijker gezet helaas. Ik denk dat het belangrijk is dat je zelf gaat ontdekken wat je leuk vindt, lekker vindt ofzo. Er is 1 iemand die je altijd hebt en dat ben jezelf, alleen begrijp ik dat dat echt “saai” kan zijn. Doe leuke dingen met vrienden en je kinderen. Ik raadt ook aan om is met een therapeut te gaan praten. Zij kunnen je namelijk helpen in die zoektocht naar wat jij allemaal wil/kan.
 
Heb je geen sociaal netwerk, familie of vrienden waar je mee af kan spreken? Heb je hobbies? Een scheiding heeft een enorme impact op je leven, je gaat daarna vaak door een rouwproces, het is normaal dat je je regelmatig eenzaam voelt, alleen is drugs gebruiken geen goede oplossing. Ik ben zelf na mijn scheiding heel veel dingen gaan ondernemen, contacten met vrienden en familie onderhouden, dingen gaan doen die ik altijd al wilde doen maar er niet van kwamen…, als je co ouder bent krijg je ook heel veel vrije tijd terug, die je kunt besteden zoals jij wilt :) Dat is wel positief, niet? Geef het tijd, je moet wennen aan de verandering en de nieuwe situatie. En wordt het echt te zwaar, kun je altijd eens met een psycholoog of therapeut gaan praten.
 
Heb je geen sociaal netwerk, familie of vrienden waar je mee af kan spreken? Heb je hobbies? Een scheiding heeft een enorme impact op je leven, je gaat daarna vaak door een rouwproces, het is normaal dat je je regelmatig eenzaam voelt, alleen is drugs gebruiken geen goede oplossing. Ik ben zelf na mijn scheiding heel veel dingen gaan ondernemen, contacten met vrienden en familie onderhouden, dingen gaan doen die ik altijd al wilde doen maar er niet van kwamen…, als je co ouder bent krijg je ook heel veel vrije tijd terug, die je kunt besteden zoals jij wilt :) Dat is wel positief, niet? Geef het tijd, je moet wennen aan de verandering en de nieuwe situatie. En wordt het echt te zwaar, kun je altijd eens met een psycholoog of therapeut gaan praten.
Jawel, heb een grote vriendengroep, spreek ook regelmatig met ze af, en dat is ook leuk, maar uiteindelijk moet je toch terug naar dat lege huis, ik wil juist leren om het alleen zijn niet te ontwijken door constant de deur uit te gaan, maar beter te copen met het alleen zijn.
Die vrije tijd is juist wat ik moeilijk vind om mee om te gaan en het als positief te zien
 
Een huisdier als een kat of hond dat werkt heel goed tegen eenzaamheid. Het was het laatste en tevens enige middel om een vriend uit zijn eenzaamheid en depressie te trekken. Het is wel weer een extra verantwoordelijkheid.

Ik woon de halve week alleen (begeleid) wel met huisgenoten maar dat is ook hallo, doei en "pak jij de vaatwasser uit?" Hobby's helpen een beetje. lekker naar buiten wandelen in het bos, gamen, lezen, bouwpakketje, tekenen. Met name gezamenlijke hobby's (die ik overigens zelf niet doe) zoals een clubje om te schaken, mensen ontmoeten om te fietsen. Er zijn buurthuizen waar je een keer kan koken of koffie kan drinken. Wandelen met oudjes of downies die anders ook vereenzamen.
 
Een huisdier als een kat of hond dat werkt heel goed tegen eenzaamheid. Het was het laatste en tevens enige middel om een vriend uit zijn eenzaamheid en depressie te trekken. Het is wel weer een extra verantwoordelijkheid.

Ik woon de halve week alleen (begeleid) wel met huisgenoten maar dat is ook hallo, doei en "pak jij de vaatwasser uit?" Hobby's helpen een beetje. lekker naar buiten wandelen in het bos, gamen, lezen, bouwpakketje, tekenen. Met name gezamenlijke hobby's (die ik overigens zelf niet doe) zoals een clubje om te schaken, mensen ontmoeten om te fietsen. Er zijn buurthuizen waar je een keer kan koken of koffie kan drinken. Wandelen met oudjes of downies die anders ook vereenzamen.
Ik heb een hond inderdaad, dat helpt wel wat, maar hij praat weinig terug🤣
 
Je wilt echt helemaal alleen thuis gelukkig zijn? Want waarom zou je niet gewoon de deur uit gaan?
Ik ben de ene week 2 dagen alleen, en de andere week 4, om en om, en ik wil eigenlijk niet al die dagen op pad gaan, maar ook af en toe alleen thuis kunnen zijn
 
Ik ben de ene week 2 dagen alleen, en de andere week 4, om en om, en ik wil eigenlijk niet al die dagen op pad gaan, maar ook af en toe alleen thuis kunnen zijn
Dan zou ik proberen te ontdekken welke hobby's je leuk vind. Ik raadt iets creatiefs aan maar je hoeft het niet zelf te bedenken. Probeer een Bob Ross schilderijtje te maken adhv youtube.
 
ik kan slecht alleen zijn met mn gedachten.
Dit is ook een gedachte en als je déze gedachte onderschept en niet bij voorbaat gelooft, is er helemaal niets dat zegt dat je slecht alleen kunt zijn met je gedachten.

Het is namelijk alleen die gedachte die dit zegt. Klinkt te simpel dit, maar kijk er maar eens goed naar. Wat zou het anders kunnen zijn dat dit zegt, dan een gedachte?


Mijn best buddy heeft een ietwat vergelijkbare situatie. Direct bij het uit huis gaan bij zijn ouders wanhopig gezocht naar een vriendin, want hij had ook de gedachte "ik kan slecht alleen zijn (met mijn gedachten)". Toen relatie uit en direct weer die gedachte. Direct weer die schijnbare leegte, dat schijnbaar waargenomen gebrek opgevuld met een andere relatie, want: "ik kan niet alleen zijn met mezelf/mijn gedachten." Niet doorhebbend dat het alleen maar die gedachte is die dat zegt en niks anders.

Ondertussen heeft hij het ook nooit nog maar een keer meegemaakt om echt een tijd alleen te zijn met zichzelf/zijn gedachten, maar die gedachte en dat geloof erin is even sterk als ooit tevoren.

Kwestie van kijken of het wel écht waar is wat een gedachte zegt. Ook al komt diezelfde gedachte steeds terug. Die gedachte komt namelijk terug, omdat deze nooit echt in twijfel wordt getrokken.

IMO
 
Voor mij zit er een enorm groot verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid. Ik kan met een groep hechte vrienden op pad zijn en mezelf nog steeds ontzettend eenzaam voelen. Tegelijkertijd kan ik alleen zijn en me totaal niet eenzaam voelen.

Eenzaamheid zit 'm voor mij in èchte diepe connectie met anderen, maar vooral ook met mezelf. Als ik heel goed met mezelf in contact sta, ben ik nooit eenzaam.

Een huisdier kan enigzins helpen, maar als het werkelijke probleem in jezelf ligt, is het slechts een pleister op een etterende wond.
Een relatie beginnen is dan eigenlijk helemaal geen verstandig idee als je het mij vraagt. Dat helpt misschien tijdelijk om dat gapende gat te vullen, maar dat gapende gat zal terugkeren.

Wat dat betreft zal je meer hebben aan één of twee vrienden met wie je echt de diepte in kan en over gevoelens kan praten. Ongefilterd over wat er in je omgaat. En daarvoor zal je ook heel goed met jezelf in contact moeten staan om überhaupt goed te kunnen uiten wat er in je omgaat.

Dat is mijn ervaring in elk geval. Hopelijk heb je er iets aan 😅

Moraal van het verhaal is voor mij wel dat eenzaamheid absoluut niet hetzelfde is als alleen zijn. En dat moeilijk alleen zijn toch vaak een teken is dat ik van binnen niet helemaal content ben met mezelf.
 
Dit is ook een gedachte en als je déze gedachte onderschept en niet bij voorbaat gelooft, is er helemaal niets dat zegt dat je slecht alleen kunt zijn met je gedachten.

Het is namelijk alleen die gedachte die dit zegt. Klinkt te simpel dit, maar kijk er maar eens goed naar. Wat zou het anders kunnen zijn dat dit zegt, dan een gedachte?


Mijn best buddy heeft een ietwat vergelijkbare situatie. Direct bij het uit huis gaan bij zijn ouders wanhopig gezocht naar een vriendin, want hij had ook de gedachte "ik kan slecht alleen zijn (met mijn gedachten)". Toen relatie uit en direct weer die gedachte. Direct weer die schijnbare leegte, dat schijnbaar waargenomen gebrek opgevuld met een andere relatie, want: "ik kan niet alleen zijn met mezelf/mijn gedachten." Niet doorhebbend dat het alleen maar die gedachte is die dat zegt en niks anders.

Ondertussen heeft hij het ook nooit nog maar een keer meegemaakt om echt een tijd alleen te zijn met zichzelf/zijn gedachten, maar die gedachte en dat geloof erin is even sterk als ooit tevoren.

Kwestie van kijken of het wel écht waar is wat een gedachte zegt. Ook al komt diezelfde gedachte steeds terug. Die gedachte komt namelijk terug, omdat deze nooit echt in twijfel wordt getrokken.

IMO
Hm ja, ik ga vaak malen en problemen uitvergroten als ik alleen ben, eigenlijk zet ik dan altijd luisterboeken of podcasts op als afleiding, maar misschien moet ik wel proberen om het eens op zijn beloop te laten en te zien of het wel echt zo erg is
 
Moraal van het verhaal is voor mij wel dat eenzaamheid absoluut niet hetzelfde is als alleen zijn. En dat moeilijk alleen zijn toch vaak een teken is dat ik van binnen niet helemaal content ben met memezelf.
Dat is wel een deel van t probleem ja,
Tot kort voor mijn scheiding was ik voor het eerst in mijn leven al een paar jaar echt wel blij met wie en waar ik was in m'n leven, maar toen viel de basis er ineen onderuit, en ging ik overal aan twijfelen
 
Hm ja, ik ga vaak malen en problemen uitvergroten als ik alleen ben, eigenlijk zet ik dan altijd luisterboeken of podcasts op als afleiding, maar misschien moet ik wel proberen om het eens op zijn beloop te laten en te zien of het wel echt zo erg is
Ja, zo'n gedachte/gevoel (het is meestal een mix van beide) is net als een huilende baby. Die stopt niet als jij probeert hem/haar te negeren en iets anders gaat doen, maar alleen als je hem/haar juist je aandacht (en liefde) geeft.

Dat gezegd hebbende, die gedachte/dat gevoel aandacht geven óm het te laten stoppen, werkt niet. Het moet oprechte aandacht zijn.

Zeker proberen om het gewoon eens aan te kijken/voelen!
 
  • Like
Waarderingen: Ape
Dat is wel een deel van t probleem ja,
Tot kort voor mijn scheiding was ik voor het eerst in mijn leven al een paar jaar echt wel blij met wie en waar ik was in m'n leven, maar toen viel de basis er ineen onderuit, en ging ik overal aan twijfelen
To be fair, ik twijfel of die basis echt stevig was dan
 
Dat is wel een deel van t probleem ja,
Tot kort voor mijn scheiding was ik voor het eerst in mijn leven al een paar jaar echt wel blij met wie en waar ik was in m'n leven, maar toen viel de basis er ineen onderuit, en ging ik overal aan twijfelen

To be fair, ik twijfel of die basis echt stevig was dan

Eens, de basis; dat ben je zelf. Onafhankelijk van anderen. En als je dan gelukkig bent en happy waar je bent, kan je de keuze maken van wie je vervolgens afhankelijk wilt zijn in een relatie. Of die nu vriendschappelijk of op liefde gebaseerd is.

Dat is in elk geval hoe ik het zie. Niet dat dat heilig is natuurlijk.

Ik zou ergens ook graag een relatie willen. Maar ik weet dat dit in deze fase van mijn ontwikkeling gewoon nog zeer onverstandig is. Blijft lastig soms hoor. Maar ben wel steeds meer happy met wie ik ben en waar ik nu sta.
 
To be fair, ik twijfel of die basis echt stevig was dan
Dat bleek inderdaad niet het geval, ik was behoorlijk blind voor het feit dat mn vrouw echt niet gelukkig was in onze relatie, en dus uiteindelijk een ander had.
Ik had eigenlijk in de laatste paar weken pas door dat er iets niet niet lekker zat, maar steeds als ik er naar vroeg kreeg ik als antwoord dat ik spoken zag en er niets aan de hand was
 
Eens, de basis; dat ben je zelf. Onafhankelijk van anderen. En als je dan gelukkig bent en happy waar je bent, kan je de keuze maken van wie je vervolgens afhankelijk wilt zijn in een relatie. Of die nu vriendschappelijk of op liefde gebaseerd is.

Dat is in elk geval hoe ik het zie. Niet dat dat heilig is natuurlijk.

Ik zou ergens ook graag een relatie willen. Maar ik weet dat dit in deze fase van mijn ontwikkeling gewoon nog zeer onverstandig is. Blijft lastig soms hoor. Maar ben wel steeds meer happy met wie ik ben en waar ik nu sta.
Ik zou nu aan de ene kant heel graag een relatie willen, maar aan de andere kant weet ik ook dat ik de neiging heb om me halsoverkop op dingen te storten, met mijn ex woonde ik ook na een maand of 2 al samen, en dit wil ik niet weer doen, en wil daarom dus nu eerst proberen om aan mezelf te werken
 
Voel je, je eenzaam omdat je daadwerkelijk eenzaam bent of voel je, je minderwaardig alsof niemand je leuk vindt (en wat met je wil doen gevoelsmatig) en dat je raakt?
Ik hoop dat je me begrijpt, want wijn.
 
Dat bleek inderdaad niet het geval, ik was behoorlijk blind voor het feit dat mn vrouw echt niet gelukkig was in onze relatie, en dus uiteindelijk een ander had.
Ik had eigenlijk in de laatste paar weken pas door dat er iets niet niet lekker zat, maar steeds als ik er naar vroeg kreeg ik als antwoord dat ik spoken zag en er niets aan de hand was
Textbook:

Niet gelukkig in de relatie, maar in plaats van het gewoon af te breken: je bedriegen met een ander en er dan over liegen alsof er niks aan de hand is.

Soms wou ik dat er een hel bestond, speciaal voor deze mensen.


Ik zou nu aan de ene kant heel graag een relatie willen, maar aan de andere kant weet ik ook dat ik de neiging heb om me halsoverkop op dingen te storten, met mijn ex woonde ik ook na een maand of 2 al samen, en dit wil ik niet weer doen, en wil daarom dus nu eerst proberen om aan mezelf te werken
Lijkt me beter ja.
 
Voel je, je eenzaam omdat je daadwerkelijk eenzaam bent of voel je, je minderwaardig alsof niemand je leuk vindt (en wat met je wil doen gevoelsmatig) en dat je raakt?
Ik hoop dat je me begrijpt, want wijn.
Nee, dat minderwaardigheidsgevoel heb ik niet, het gemak waarmee ik matches en dates kreeg via tinder was eigenlijk wel goed voor mn zelfvertrouwen, maar ik heb het zelf bijna allemaal dood laten bloeden omdat ik onvoldoende klik voelde, en ook wat angstig ben om er veel van mezelf in te steken en vervolgens weer bedonderd te worden denk ik.

Prima te begrijpen, niks mis met die wijn
 
Ik zou nu aan de ene kant heel graag een relatie willen, maar aan de andere kant weet ik ook dat ik de neiging heb om me halsoverkop op dingen te storten, met mijn ex woonde ik ook na een maand of 2 al samen, en dit wil ik niet weer doen, en wil daarom dus nu eerst proberen om aan mezelf te werken
Ik heb een journal waar ik elke ochtend en avond in schrijf. Ik mis met vlagen ook iemand om me heen; iemand die vraagt hoe het gaat of hoe m'n dag was bijvoorbeeld. Maar het schrijven vind ik daarvoor juist heel fijn. Bijvoorbeeld over je successen op een dag, wat het hoogtepunt was van de dag, waar je morgen aandacht aan wil besteden, hoe je je voelt als je opstaat, hoe je goed voor jezelf kan zorgen vandaag etc.

En ik heb hobbies die ik goed in mijn eentje kan doen zoals lezen, wandelen, soms creatieve dingen of Lego en ik ben weer begonnen in de sportschool. Maar ik heb ook boeken gelezen over persoonlijke ontwikkeling, ik heb meegedaan met de helweek om buiten m'n comfortzone te gaan en zo probeer ik steeds iets wat mij leuk lijkt en waar ik mezelf beter door leer kennen.

You do you. En een digitale knuffel voor jou want gevoelens van alleen zijn of eenzaamheid kunnen pittig zijn.
 
Nee, dat minderwaardigheidsgevoel heb ik niet, het gemak waarmee ik matches en dates kreeg via tinder was eigenlijk wel goed voor mn zelfvertrouwen, maar ik heb het zelf bijna allemaal dood laten bloeden omdat ik onvoldoende klik voelde, en ook wat angstig ben om er veel van mezelf in te steken en vervolgens weer bedonderd te worden denk ik.

Prima te begrijpen, niks mis met die wijn
Maar waarom zoek je het via Tinder? Ik denk ook niet helemaal dat, dat de plek is als je langdurige contacten wil zoeken. Denk dan eerder aan contact leggen met oude bekenden of sociale activiteiten in de buurt oid.
Dan bouw je het ook vanaf 0 op, online wil je toch ergens wel een beeld hebben van iemand voordat je daadwerkelijk afspreekt. Denk in jouw geval dag beide partijen dan ook een eerlijke kans hebben.
 
Soms wou ik dat er een hel bestond, speciaal voor deze mensen.
Hmm ja, helaas moet ik toch mijn best blijven doen om normaal met haar om te blijven gaan, ivm de kinderen, dit gaat me wel redelijk goed af gelukkig.
Net na m'n scheiding ben ik een tijd lang vreselijk boos geweest, dit heb ik gelukkig achter me kunnen laten, wat dat koste me al m'n energie
 
Maar waarom zoek je het via Tinder? Ik denk ook niet helemaal dat, dat de plek is als je langdurige contacten wil zoeken. Denk dan eerder aan contact leggen met oude bekenden of sociale activiteiten in de buurt oid.
Dan bouw je het ook vanaf 0 op, online wil je toch ergens wel een beeld hebben van iemand voordat je daadwerkelijk afspreekt. Denk in jouw geval dag beide partijen dan ook een eerlijke kans hebben.
Tinder doe ik dus inmiddels ook niet meer, dat dat de juiste plek niet was, was me al duidelijk geworden
 
Tinder doe ik dus inmiddels ook niet meer, dat dat de juiste plek niet was, was me al duidelijk geworden
Gelukkig maar, is zonde van de tijd en energie.

Ik probeer zelf meer uit mijn comfort zone te gaan. Ik ga regelmatig alleen (ook wel samen met iemand) ergens wat drinken of lunchen, een paar dagen weg en zelfs naar een voetbalwedstrijd.
Dingen die je nu niet doet, maar je wel wat meer onder de mensen brengt die je gok ik ook nog niet kent! 🙂
 
Gelukkig maar, is zonde van de tijd en energie.

Ik probeer zelf meer uit mijn comfort zone te gaan. Ik ga regelmatig alleen (ook wel samen met iemand) ergens wat drinken of lunchen, een paar dagen weg en zelfs naar een voetbalwedstrijd.
Dingen die je nu niet doet, maar je wel wat meer onder de mensen brengt die je gok ik ook nog niet kent! 🙂
Leuke tip! Ik ga inderdaad ook op date met mezelf wanneer ik daar zin in heb. Een hotelovernachting of op vakantie, een dag wandelen in het bos, naar de dierentuin, lunchen of wat dan ook. Ik laat me inmiddels niet meer tegenhouden als er niemand mee wil/kan.
 
Gelukkig maar, is zonde van de tijd en energie.

Ik probeer zelf meer uit mijn comfort zone te gaan. Ik ga regelmatig alleen (ook wel samen met iemand) ergens wat drinken of lunchen, een paar dagen weg en zelfs naar een voetbalwedstrijd.
Dingen die je nu niet doet, maar je wel wat meer onder de mensen brengt die je gok ik ook nog niet kent! 🙂
Ik denk dat dit een goed idee is inderdaad, nieuwe dingen proberen.
Ik hoop wel dat het weer snel wat beter wordt, want op regenachtige dagen heb ik erg veel moeite om in beweging te komen buiten de dingen die moeten.
 
Leuke tip! Ik ga inderdaad ook op date met mezelf wanneer ik daar zin in heb. Een hotelovernachting of op vakantie, een dag wandelen in het bos, naar de dierentuin, lunchen of wat dan ook. Ik laat me inmiddels niet meer tegenhouden als er niemand mee wil/kan.
Ik zou niet zo gauw alleen op vakantie gaan, ik gok dat ik mij dan wel weer heel eenzaam zou voelen. De andere activiteiten alleen draaien ‘de eenzaamheid’ in een ‘ik kan het ook alleen leuk hebben en genieten van momenten’. 🥰

Ik heb best vaak en nu wel ondanks dat ik wel weer meer onder de mensen ben vaak het gevoel dat niemand het leuk vindt om wat met mij te doen.
10 jaar lang is er altijd iemand thuis geweest, of er nou veel gesproken werd of niet. Er was altijd iemand.
Ik zit nu elke avond alleen (muv werk, want dan ben ik niet thuis). Dat zijn persoonlijk wel de moeilijkste momenten, niemand die je even kan aanhoren of gewoon er is.
Ik weet ook dondersgoed dat mensen volwassen zijn en een leven hebben met werk/kinderen, maar ik begin nu zelf weer een beetje op te leven en heb behoefte om dingen te ondernemen etc., daarin gaat mijn behoefte enorm in strijd met dat ik weet dat mijn omgeving (net als ik) niet altijd tijd heeft.

Zo. Een heel verhaal waar niemand om gevraagd heeft
 
Ik denk dat dit een goed idee is inderdaad, nieuwe dingen proberen.
Ik hoop wel dat het weer snel wat beter wordt, want op regenachtige dagen heb ik erg veel moeite om in beweging te komen buiten de dingen die moeten.
I feel you! Misschien is daarin een sportschool een kleinere drempel? Een omgeving met mensen en binnen?
 
Overigens wil ik even gezegd hebben dat ik erg blij ben met de vele reacties! Ik waardeer het echt dat er zo veel mensen de moeite nemen om te reageren op mijn (vandaag wat negatieve) geratel!
Ik waardeer het ook als dit soort topics aan worden gemaakt om bepaalde gevoelens met elkaar delen. Dus jij bedankt voor je kwetsbaarheid en ook aan de anderen in dit topic.

Mocht iemand zich ooit alleen voelen en willen kletsen, je mag me altijd een berichtje sturen. 💛
 
Ik zou niet zo gauw alleen op vakantie gaan, ik gok dat ik mij dan wel weer heel eenzaam zou voelen. De andere activiteiten alleen draaien ‘de eenzaamheid’ in een ‘ik kan het ook alleen leuk hebben en genieten van momenten’. 🥰

Ik heb best vaak en nu wel ondanks dat ik wel weer meer onder de mensen ben vaak het gevoel dat niemand het leuk vindt om wat met mij te doen.
10 jaar lang is er altijd iemand thuis geweest, of er nou veel gesproken werd of niet. Er was altijd iemand.
Ik zit nu elke avond alleen (muv werk, want dan ben ik niet thuis). Dat zijn persoonlijk wel de moeilijkste momenten, niemand die je even kan aanhoren of gewoon er is.
Ik weet ook dondersgoed dat mensen volwassen zijn en een leven hebben met werk/kinderen, maar ik begin nu zelf weer een beetje op te leven en heb behoefte om dingen te ondernemen etc., daarin gaat mijn behoefte enorm in strijd met dat ik weet dat mijn omgeving (net als ik) niet altijd tijd heeft.

Zo. Een heel verhaal waar niemand om gevraagd heeft
Dit begrijp ik erg goed, gewoon het simpele feit dat er iemand is thuis, dat is gewoon erg fijn
 
Ik waardeer het ook als dit soort topics aan worden gemaakt om bepaalde gevoelens met elkaar delen. Dus jij bedankt voor je kwetsbaarheid en ook aan de anderen in dit topic.

Mocht iemand zich ooit alleen voelen en willen kletsen, je mag me altijd een berichtje sturen. 💛
Ik merk dat de drempel om het online met vreemden te delen een stuk lager is dan mensen in het echte leven lastig te vallen met je shit
 
Ik merk dat de drempel om het online met vreemden te delen een stuk lager is dan mensen in het echte leven lastig te vallen met je shit
Is het echt de ander lastig vallen met jouw shit, of is het spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen en écht te vertellen wat er in je omgaat?
 
Maar je hoeft de eerste keer dat je iemand ziet het ook niet gelijk zwaar te maken hè.
Nee maar ik doelde ook meer op je verhaal doen bij vrienden en dergelijke, het voelt toch ergens een beetje of je ze met jouw shit opzadelen, ookal weet ik eigenlijk heel goed dat ze het echt geen enkel probleem zouden vinden
 
Is het echt de ander lastig vallen met jouw shit, of is het spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen en écht te vertellen wat er in je omgaat?
Nee, het open zijn gaat me wel redelijk goed af eigenlijk, dit heb ik kort na m'n scheiding veel gedaan, maar na anderhalf jaar voel ik de drempel groter worden, alsof ik bang ben dat ze gaan denken: daar heb je hem weer met z'n gezeur
 
Terug
Bovenaan