Afgelopen zondag kwam mijn partner terug na een week weggeweest te zijn.
Hij heeft zich gemeld bij een afkick kliniek, gaat zo naar zijn tweede NA gesprek en intake
en vanavond naar een NA meeting.
Hoewel we allemaal erg voorzichtig zijn, wekt hij de indruk het ook ECHT nooit meer te willen....
Sja... dan kun je twee dingen doen... sceptisch zijn of geloof hebben en ik denk dat als je in ieder geval positief reageert, het de meeste kans van slagen heeft. Hij slaapt op de bank beneden en we hopen dat hij snel terecht kan, zodat ook ik (en mijn dochter) het "gewone" leven zo goed en zo kwaad als dat kan weer kunnen oppakken. Ik moet ook aan mezelf denken, want ik heb me al veel te lang met hem beziggehouden (waar hangt hij uit, wat zal hij doen, wat gebruikt hij... hoevaak... met wie... waar blijft het geld etc). Iedere dag op de hoede zijn dat is heeel vermoeiend. Ik ben ook helemaal op. Ik heb ook hulp gezocht om hiermee om te gaan en daar ga ik op koninginnedag naartoe! Drugs gebruiken is op zich niet slecht, maar wel als je er niet mee om kunt gaan.... en daar is dit een goed voorbeeld van.