Tomorrowneverknows
Experimenterende gebruiker
Hallo allemaal,
Ik zou graag een ervaring delen met jullie, over een Ketamine trip die ik afgelopen zaterdagavond heb gehad.
Het zou mijn 2e keer Keta worden, na een aantal weken terug al een kleine hoeveelheid te hebben gesnoven. Het gevoel
dat dit mij gaf was, ontspannen worden, beetje duf in je hoofd, jezelf heerlijk in een dikke deken rollen en na enige
tijd in slaap vallen.
Ik, met m'n bijdehante bek, moest deze keer natuurlijk weer een grotere hoeveelheid proberen, om te zien hoe dat zou zijn.
Ik had nog een kleine hoeveelheid 'echte Ketamine' van de vorige keer, van een vriend gehad. Maar aangezien ik graag iets
meer wou nemen en er enkele logistieke problemen waren met de dealert, besloten wat 2-FDCK online bij te bestellen.
Begin
Goed, de zaterdagavond was aangebroken: ik heb een relaxte dag in quarantaine gehad, en de avond spendeer ik met het kijken
van een film en wat afleveringen van Friends om in een goeie mood te komen. Ik heb lekker gegeten, en vanavond heb ik
expres de fles wijn in de kast laten staan. 'Geen alcohol voor mij deze avond', denk ik bij mezelf.
Om ongeveer 11 uur besluit ik de Keta en het zakje met 2-FDCK erbij te pakken. Het is inmiddels al donker in mijn slaapkamer,
behalve de TV die nog licht afgeeft. Ik heb by the way geen weegschaaltje hier (erg slecht, I know) maar aangezien ik
toch altijd erg voorzichtig wil zijn, besluit ik het niet bonter te maken dan 1 á 2 sleutelpuntjes per keer, en dan te
bekijken hoe dat inslaat.
De 'echte Keta' is niet meer dan 2 iets grotere sleutelpuntjes. Die heb ik dus in één keer opgesnoven. 'pfoe, wat brandt
die zooi toch aan je neus'. Na enkele minuten voel ik hier al niks meer van, en ik vlei me op m'n bank neer, met een
deken over me heen. Ik kijk nog wat afleveringen van Friends en wacht het rustig af.
FASE 1
Aangezien de bank waar ik op lig, iets korter is dan mijn lichaamslengte, lig ik vaak met mijn enkels/kuiten op de leuning.
Niet dat dit erg oncomfortabel is, toch voel je enigszins altijd de leuning tegen je benen aan. Het eerste effect wat ik van
de Keta voel, is dat ik dit niet meer merk. 'Lig ik eigenlijk nog wel met m'n benen op de leuning', vraag ik me af?
Meer en meer twijfel ik over wat ik nou precies voel, dit was ongeveer een kwartiertje na inname. Ik besluit het zakje
2-FDCK aan te breken. Hoppa, 2 pittige sleutelpuntjes erin en weer liggen. Ditmaal geen last van mijn neus. Ik wacht nogmaals een kwartier/20 minuten af, en kom
tot het besef dat mijn gedachten aan het racen zijn. Waanzinnige gedachten en herinneringen gaan door mijn hoofd heen.
Terwijl ik mezelf tot bezinning roep, en mijn blik door mijn kamer laat gaan, lijkt het wel alsof mijn kamer 10x zo klein
is geworden.. alsof ik in een doos lig. Ook staat mijn kamer 'uit het lood'.
Ik besluit nog een keer bij te pakken, want ja, ik wil graag 'the full experience'.
FASE 2
Ik kom met de grootst mogelijke moeite overeind, en gris het zakje 2-FDCK van mijn tafeltje af. M'n handen trillen enorm;
man, wat voel ik me nu een junkie zeg. Ik stofzuiger nog 2 sleutelpuntjes weg, en stort me weer in m'n bank. Wat er toen
gebeurde was bizar; het leek alsof ik eindeloos bleef vallen, en nooit de bank raakte. Natuurlijk was dit niet zo, maar
alles kwam vertraagd binnen. Ik kijk verbaasd mijn veel te klein geworden kamer rond, die nog verlicht wordt door Joey Tribbiani,
die net zijn legendarische openingszin 'How you doin?' afvuurt. 'I'm doin' niet zo goed, Joey.' Overal waar ik om me heen
kijk, lijkt het beeld al schuivend, en veel te traag binnen te komen in mijn brein. 'Nog één groot sleutelpuntje dan?', vraagt een stemmetje
binnen in mij onschuldig. 'Oke, nog ééntje dan'. Wat een fout!
FASE 3 - bad trip
Ik stort me na nog een sleutelpunt weer in mijn bank. Ik voel op dit moment heel mijn lichaam niet meer. Zo lig ik,
voor wat een eeuwigheid lijkt, stil op mijn bank. M'n gedachten gaan alle kanten op, en ik merk dat mijn gedachten een
steeds duisterder wending beginnen te nemen. Ik had op dit forum al vaker gelezen dat Keta een psychedelische/hallucinerende
werking kan hebben, maar dit wuifde ik altijd weg. Keta?? Neejoh, dat is alleen maar heerlijk ontspannen!
De kamer begint zich te vullen met een geroezemoes en plotseling voel ik me bekeken. Het geroezemoes lijkt wel uit tientallen
monden te komen en zwelt steeds meer aan, totdat het heel mijn hoofd vult. Aan mijn lichaam heb ik inmiddels niets meer,
en ik onderga mentaal een steeds erger wordende angst.
Plotseling vraag ik me af: heb ik de afgelopen paar minuten nou eigenlijk wel adem gehaald? Nee he? Betekent dit misschien
dat mijn lichaam dood is? Dit kan niet waar zijn! Ik ben dood, en mijn geest koppelt zich op dit moment los van mijn
lichaam, om voor eeuwig ergens rond te zwerven.
Een enorme angst en schuldgevoel overmant me. Het geroezemoes stomt weg, en alles wat ik me bedenk is: Zo word ik binnenkort
teruggevonden; dood op mijn bank, schuim op mijn mond en met een zakje Ketamine naast me. Plotseling, de meest haatdragende, en wrede stem die
ik ooit in mijn leven gehoord heb, schreeuwt tegen me: 'LOSER. Dit wilde je toch?! Dit komt nooit meer goed, en nu ben je
van mij!' Het geroezemoes komt terug, en lijkt te veranderen in een keiharde schaterlach. De stress slaat me om mijn hart.
'O mijn god, wat heb ik gedaan?' Dit is het enige wat door mijn hoofd heengaat, naast dat ik continue waanzinnige beelden en geluiden
langs me heen zie schieten. Op een gegeven moment ben ik er dusdanig van overtuigd dat ik ga sterven, dat er een enorme rust
over me heen valt. 'Als dit het is, is dit het', denk ik bij mezelf. 'Ik heb een goed leven gehad'. Zo blijf ik minuten lang op mijn leven terug kijken en mezelf afvragen waar ik misschien andere keuzes had moeten maken, wat me wel een enorm schuldgevoel geeft.
Ik maan mezelf na een tijdje om rustig te worden, en volop te focussen op overleven. Weer overvalt
de gedachte van het ademen me, en ik schrik er weer enorm van. Met alle mogelijke kracht die ik nog in mijn lichaam heb,
focus ik me op het nemen van één diepe teug adem. Wat lucht dat, letterlijk en figuurlijk, op zeg! Deze kwelling van harde, wrede
gedachten, stemmen en schaterlachen onderga ik nog een eeuwigheid. De kracht in mijn lichaam keert inmiddels wel langzaam terug, en ik pak met bevende
handen mijn telefoon. 01.30 is het inmiddels. Damn, ik heb totaal geen besef van tijd meer. Wat is tijd eigenlijk?
Omdat ik nog steeds bang ben, en met handen die als rubber aanvoelen, app ik een goede vriend van me, die ook ervaring
met drugs heeft. Ik denk er alleen niet over na dat hij waarschijnlijk al ligt te slapen.
Ik wacht, en ik wacht, en uiteindelijk (na 2 minuten) krijg ik reactie van hem.
Ik lees terug wat ik hem gestuurd heb: 'wat doe je bro, ik voel me zo slecht van de K'. Hij reageert met: 'Family guy
kijken man, haha ga gewoon lekker slapen joh.' Ouch, wat stressen deze woorden mij. Niemand kan me nu meer helpen, ik moet dit alleen
ondergaan. De wrede stem blijft me ondertussen straffen en verwijten maken. Ik sluit mijn ogen en alles wat ik zie,
is mijn moeder die met een half ingevallen, doods gezicht tegen me schreeuwt dat ik dit keer te ver ben gegaan.
Plotseling voel ik een vlaag van misselijkheid over me heen komen. Ik kruip met m'n allerlaatste krachten
nog 1 keer overeind om compleet over mezelf heen te kotsen, maar... niets!
Ik blijf al rondtollend rechtop zitten, omdat dit iets nuchterder aanvoelt, en de stemmen me op deze manier niet
meer bestraffen. De kamer ziet er nog steeds onnatuurlijk uit en mijn lichaam hoort niet bij mijn bewustzijn.
Zo zit ik nog ongeveer een halfuur (gok ik dan) overeind, en ik weet telkens niet zeker of ik mijn ogen nou open of dicht heb.
Klinkt raar, maar bij allebei zag ik precies hetzelfde, namelijk mijn vervormde kamer.
Langzaam maar zeker begint de connectie tussen mijn bewustzijn en lichaam terug te keren, en ik voel een brandende aandrang
om te plassen. 'Hoe ga ik in godsnaam de trap afkomen, in de pot plassen, en weer de trap opkomen?!'
Na lang twijfelen besluit ik stapje voor stapje de queeste naar de WC te maken. Wat een strijd met mijn lichaam is
dit zeg! Lopen lukt me bijna niet meer. Enfin, uiteindelijk toch gelukt.
Eenmaal terug boven aangekomen pak ik mijn telefoon en inmiddels is het 02.45. Jeetje, hoe kan de tijd zo aan me
voorbijgaan. Ik besluit in bed te gaan liggen, en na nog wat psychedelische maar mooie CEV's val ik in een diepe, droomloze slaap.
AFTERMATH
Ik word de zondag pas om 12.00 wakker met een enorm duf gevoel in mijn hoofd, en een soort stress gevoel rond mijn hart.
Zo heb ik heel de zondag geen klap uitgevoerd. M'n maatje appte me later nog met excuses, dat hij me meer had moeten helpen, maar niet doorhad dat ik zo extreem slecht ging.
Eind goed, al goed. Achteraf vraag ik me af, hoe ik zo zwaar en zo slecht heb kunnen trippen, aangezien ik voor mijn gevoel niet extreem veel Keta heb genomen. Erg vreemd.
Ik weet niet of ik ooit nog ga experimenteren met dissociatieven. Het heeft me een enorm nare ervaring opgeleverd. Misschien dat ik het over een tijdje nog wel een keer probeer, in een bescheiden 'slaap lekker dosis'.
Ik denk voortaan nog wel 2x na voordat ik aan de Keta ga. Sterk spul he.
Thanks for reading!
Ik zou graag een ervaring delen met jullie, over een Ketamine trip die ik afgelopen zaterdagavond heb gehad.
Het zou mijn 2e keer Keta worden, na een aantal weken terug al een kleine hoeveelheid te hebben gesnoven. Het gevoel
dat dit mij gaf was, ontspannen worden, beetje duf in je hoofd, jezelf heerlijk in een dikke deken rollen en na enige
tijd in slaap vallen.
Ik, met m'n bijdehante bek, moest deze keer natuurlijk weer een grotere hoeveelheid proberen, om te zien hoe dat zou zijn.
Ik had nog een kleine hoeveelheid 'echte Ketamine' van de vorige keer, van een vriend gehad. Maar aangezien ik graag iets
meer wou nemen en er enkele logistieke problemen waren met de dealert, besloten wat 2-FDCK online bij te bestellen.
Begin
Goed, de zaterdagavond was aangebroken: ik heb een relaxte dag in quarantaine gehad, en de avond spendeer ik met het kijken
van een film en wat afleveringen van Friends om in een goeie mood te komen. Ik heb lekker gegeten, en vanavond heb ik
expres de fles wijn in de kast laten staan. 'Geen alcohol voor mij deze avond', denk ik bij mezelf.
Om ongeveer 11 uur besluit ik de Keta en het zakje met 2-FDCK erbij te pakken. Het is inmiddels al donker in mijn slaapkamer,
behalve de TV die nog licht afgeeft. Ik heb by the way geen weegschaaltje hier (erg slecht, I know) maar aangezien ik
toch altijd erg voorzichtig wil zijn, besluit ik het niet bonter te maken dan 1 á 2 sleutelpuntjes per keer, en dan te
bekijken hoe dat inslaat.
De 'echte Keta' is niet meer dan 2 iets grotere sleutelpuntjes. Die heb ik dus in één keer opgesnoven. 'pfoe, wat brandt
die zooi toch aan je neus'. Na enkele minuten voel ik hier al niks meer van, en ik vlei me op m'n bank neer, met een
deken over me heen. Ik kijk nog wat afleveringen van Friends en wacht het rustig af.
FASE 1
Aangezien de bank waar ik op lig, iets korter is dan mijn lichaamslengte, lig ik vaak met mijn enkels/kuiten op de leuning.
Niet dat dit erg oncomfortabel is, toch voel je enigszins altijd de leuning tegen je benen aan. Het eerste effect wat ik van
de Keta voel, is dat ik dit niet meer merk. 'Lig ik eigenlijk nog wel met m'n benen op de leuning', vraag ik me af?
Meer en meer twijfel ik over wat ik nou precies voel, dit was ongeveer een kwartiertje na inname. Ik besluit het zakje
2-FDCK aan te breken. Hoppa, 2 pittige sleutelpuntjes erin en weer liggen. Ditmaal geen last van mijn neus. Ik wacht nogmaals een kwartier/20 minuten af, en kom
tot het besef dat mijn gedachten aan het racen zijn. Waanzinnige gedachten en herinneringen gaan door mijn hoofd heen.
Terwijl ik mezelf tot bezinning roep, en mijn blik door mijn kamer laat gaan, lijkt het wel alsof mijn kamer 10x zo klein
is geworden.. alsof ik in een doos lig. Ook staat mijn kamer 'uit het lood'.
Ik besluit nog een keer bij te pakken, want ja, ik wil graag 'the full experience'.
FASE 2
Ik kom met de grootst mogelijke moeite overeind, en gris het zakje 2-FDCK van mijn tafeltje af. M'n handen trillen enorm;
man, wat voel ik me nu een junkie zeg. Ik stofzuiger nog 2 sleutelpuntjes weg, en stort me weer in m'n bank. Wat er toen
gebeurde was bizar; het leek alsof ik eindeloos bleef vallen, en nooit de bank raakte. Natuurlijk was dit niet zo, maar
alles kwam vertraagd binnen. Ik kijk verbaasd mijn veel te klein geworden kamer rond, die nog verlicht wordt door Joey Tribbiani,
die net zijn legendarische openingszin 'How you doin?' afvuurt. 'I'm doin' niet zo goed, Joey.' Overal waar ik om me heen
kijk, lijkt het beeld al schuivend, en veel te traag binnen te komen in mijn brein. 'Nog één groot sleutelpuntje dan?', vraagt een stemmetje
binnen in mij onschuldig. 'Oke, nog ééntje dan'. Wat een fout!
FASE 3 - bad trip
Ik stort me na nog een sleutelpunt weer in mijn bank. Ik voel op dit moment heel mijn lichaam niet meer. Zo lig ik,
voor wat een eeuwigheid lijkt, stil op mijn bank. M'n gedachten gaan alle kanten op, en ik merk dat mijn gedachten een
steeds duisterder wending beginnen te nemen. Ik had op dit forum al vaker gelezen dat Keta een psychedelische/hallucinerende
werking kan hebben, maar dit wuifde ik altijd weg. Keta?? Neejoh, dat is alleen maar heerlijk ontspannen!
De kamer begint zich te vullen met een geroezemoes en plotseling voel ik me bekeken. Het geroezemoes lijkt wel uit tientallen
monden te komen en zwelt steeds meer aan, totdat het heel mijn hoofd vult. Aan mijn lichaam heb ik inmiddels niets meer,
en ik onderga mentaal een steeds erger wordende angst.
Plotseling vraag ik me af: heb ik de afgelopen paar minuten nou eigenlijk wel adem gehaald? Nee he? Betekent dit misschien
dat mijn lichaam dood is? Dit kan niet waar zijn! Ik ben dood, en mijn geest koppelt zich op dit moment los van mijn
lichaam, om voor eeuwig ergens rond te zwerven.
Een enorme angst en schuldgevoel overmant me. Het geroezemoes stomt weg, en alles wat ik me bedenk is: Zo word ik binnenkort
teruggevonden; dood op mijn bank, schuim op mijn mond en met een zakje Ketamine naast me. Plotseling, de meest haatdragende, en wrede stem die
ik ooit in mijn leven gehoord heb, schreeuwt tegen me: 'LOSER. Dit wilde je toch?! Dit komt nooit meer goed, en nu ben je
van mij!' Het geroezemoes komt terug, en lijkt te veranderen in een keiharde schaterlach. De stress slaat me om mijn hart.
'O mijn god, wat heb ik gedaan?' Dit is het enige wat door mijn hoofd heengaat, naast dat ik continue waanzinnige beelden en geluiden
langs me heen zie schieten. Op een gegeven moment ben ik er dusdanig van overtuigd dat ik ga sterven, dat er een enorme rust
over me heen valt. 'Als dit het is, is dit het', denk ik bij mezelf. 'Ik heb een goed leven gehad'. Zo blijf ik minuten lang op mijn leven terug kijken en mezelf afvragen waar ik misschien andere keuzes had moeten maken, wat me wel een enorm schuldgevoel geeft.
Ik maan mezelf na een tijdje om rustig te worden, en volop te focussen op overleven. Weer overvalt
de gedachte van het ademen me, en ik schrik er weer enorm van. Met alle mogelijke kracht die ik nog in mijn lichaam heb,
focus ik me op het nemen van één diepe teug adem. Wat lucht dat, letterlijk en figuurlijk, op zeg! Deze kwelling van harde, wrede
gedachten, stemmen en schaterlachen onderga ik nog een eeuwigheid. De kracht in mijn lichaam keert inmiddels wel langzaam terug, en ik pak met bevende
handen mijn telefoon. 01.30 is het inmiddels. Damn, ik heb totaal geen besef van tijd meer. Wat is tijd eigenlijk?
Omdat ik nog steeds bang ben, en met handen die als rubber aanvoelen, app ik een goede vriend van me, die ook ervaring
met drugs heeft. Ik denk er alleen niet over na dat hij waarschijnlijk al ligt te slapen.
Ik wacht, en ik wacht, en uiteindelijk (na 2 minuten) krijg ik reactie van hem.
Ik lees terug wat ik hem gestuurd heb: 'wat doe je bro, ik voel me zo slecht van de K'. Hij reageert met: 'Family guy
kijken man, haha ga gewoon lekker slapen joh.' Ouch, wat stressen deze woorden mij. Niemand kan me nu meer helpen, ik moet dit alleen
ondergaan. De wrede stem blijft me ondertussen straffen en verwijten maken. Ik sluit mijn ogen en alles wat ik zie,
is mijn moeder die met een half ingevallen, doods gezicht tegen me schreeuwt dat ik dit keer te ver ben gegaan.
Plotseling voel ik een vlaag van misselijkheid over me heen komen. Ik kruip met m'n allerlaatste krachten
nog 1 keer overeind om compleet over mezelf heen te kotsen, maar... niets!
Ik blijf al rondtollend rechtop zitten, omdat dit iets nuchterder aanvoelt, en de stemmen me op deze manier niet
meer bestraffen. De kamer ziet er nog steeds onnatuurlijk uit en mijn lichaam hoort niet bij mijn bewustzijn.
Zo zit ik nog ongeveer een halfuur (gok ik dan) overeind, en ik weet telkens niet zeker of ik mijn ogen nou open of dicht heb.
Klinkt raar, maar bij allebei zag ik precies hetzelfde, namelijk mijn vervormde kamer.
Langzaam maar zeker begint de connectie tussen mijn bewustzijn en lichaam terug te keren, en ik voel een brandende aandrang
om te plassen. 'Hoe ga ik in godsnaam de trap afkomen, in de pot plassen, en weer de trap opkomen?!'
Na lang twijfelen besluit ik stapje voor stapje de queeste naar de WC te maken. Wat een strijd met mijn lichaam is
dit zeg! Lopen lukt me bijna niet meer. Enfin, uiteindelijk toch gelukt.
Eenmaal terug boven aangekomen pak ik mijn telefoon en inmiddels is het 02.45. Jeetje, hoe kan de tijd zo aan me
voorbijgaan. Ik besluit in bed te gaan liggen, en na nog wat psychedelische maar mooie CEV's val ik in een diepe, droomloze slaap.
AFTERMATH
Ik word de zondag pas om 12.00 wakker met een enorm duf gevoel in mijn hoofd, en een soort stress gevoel rond mijn hart.
Zo heb ik heel de zondag geen klap uitgevoerd. M'n maatje appte me later nog met excuses, dat hij me meer had moeten helpen, maar niet doorhad dat ik zo extreem slecht ging.
Eind goed, al goed. Achteraf vraag ik me af, hoe ik zo zwaar en zo slecht heb kunnen trippen, aangezien ik voor mijn gevoel niet extreem veel Keta heb genomen. Erg vreemd.
Ik weet niet of ik ooit nog ga experimenteren met dissociatieven. Het heeft me een enorm nare ervaring opgeleverd. Misschien dat ik het over een tijdje nog wel een keer probeer, in een bescheiden 'slaap lekker dosis'.
Ik denk voortaan nog wel 2x na voordat ik aan de Keta ga. Sterk spul he.
Thanks for reading!
