Soort zegels: Boeddha's (≈ 150 µg)
Trippers:
Ni (♂) 0,5 zegel + 1 MDMA pil van ongeveer 80 mg. (geen tripervaring)
Ja (♂) 0,75 zegel (enkel tripervaring met paddo's)
Jo (♂) 1,5 zegel + 1 MDMA pil van ongeveer 80 mg. (ervaring met verschillende tripmiddelen)
Ik (♂) 1,5 zegel - (ervaring met verschillende tripmiddelen)
Andere personen aanwezig:
An (♀) alcohol, GHB, cocaïne - geen tripervaring (vanaf 19:30 uur)
Ba (♂) nuchter - ervaren tripper (vanaf ??:?? uur)
Ke (♂) alcohol - enige tripervaring met paddo's (vanaf ??:?? uur)
Setting:
Huis van Jo. Drie verdiepingen, drie verschillende kamers om in te trippen en een tuin.
---
Spanning. Vandaag voor de derde keer een LSD trip gepland. Netzoals de vorige twee keren zou ik trippen met Jo. Met Ja had ik al een keer op paddo's getript en met Ni zou het de eerste keer worden.
Ik en Ni nemen de zegels in (15:00 uur). Het snel sompig wordende kartonnetje glijdt lekker langs de slijmvliezen in mijn mond. Wachten. Ik haat wachten. Tijdens het wachten besluiten Ni en ik om maar een naar de supermarkt te lopen om sigaretten te halen. In de supermarkt werkte An. We lieten haar de zegels op onze tong zien. Hoewel ze een doorgewinterde drugsgebruiker is heeft ze nog nooit getript. Ze zag voor het eerst LSD zegels en vond het best spannend. Na de sigaretten afgerekend te hebben spraken we af dat zij na haar werk nog even zou langskomen. Hierna gingen we weer richting huis.
Toen we via de tuin naar de deur liepen begon de acid mijn hersencellen ineens te prikkelen. Vormen begonnen en beetje te shiften en een lekker gevoel overviel me. YES, ik voel iets! Vervolgens naar binnen gelopen waar Ja en Jo aan tafel zaten met de zegels voor zich. Nadat Jo de was van de buurvrouw uit de wasmachine gehaald had (de hare was immers stukgegaan) en naar de vrouw teruggebracht had, begonnen ook zij de zegels in de gewenste hoeveelheden te verdelen. Jo neemt net zoals ik anderhalf zegel en Ja neemt driekwart. Nadat ook zij de zegels in hun mond hadden bedacht Jo zich ineens dat hij nog twee MDMA pilletjes had liggen. Hij en Ni besloten te candyflippen.
Intussen begonnen de zuren steeds meer op mijn hersenen in te werken. De kamer begon te golven en ik had dus genoeg om naar te kijken. Toen ik opstond bemerkte ik opeens een intense hitte. Waar kwam die hitte vandaan? Golven van hitte overviellen me. Jo bleek de centrale verwarming aangezet te hebben. De meeste hitte kwam van de grote houten kast waar allemaal boeken, servies en andere prullaria in stonden. Blijkbaar liep er een verwarming achter de kast door. De kast leek wel een open haard. Golven van warmte streken op me neer. Ik begon een beetje te zweten, het leek wel een tropisch zwemparadijs.
Ja en Jo hadden nergens last van, maar Ni kreeg het ook warm. Wij besloten dan ook met zijn tweeën naar de tuin te gaan om een sigaret te roken. Toen we in de tuis zaten voelde ik de LSD al behoorlijk hangen. De tuin leek een overkoepelde ruimte. Precies tegenover ons klom een reusachtige plant de schutting op. De plant begon een beetje te swingen en leek op een dier. Het was een draak die tegen de schutting aan het opklimmen was. De draak was reusachtig en had wel een dozijn koppen en minstens het dubbele aantal aan poten en staarten. Gave plant!
Nadat de sigaret op was bleven we nog even buiten zitten. Ni haalde een doosje met marsepein van binnen en ik pakte er één om op te eten. Ondanks dat de marsepein heerlijk smaakte had ik na er twee gegeten te hebben geen zin om nog moeite te doen om er meer in mijn mond te stoppen, er was teveel input van buitenaf.
Ni begon lekker te kletsen (blijkbaar sloeg de MDMA in) en hij vertelde dat hij helemaal nog niks van de LSD voelde. Ik vertelde hem dat ik al aardig aan het trippen was.
Ni en ik gingen naar binnen. Langzamerhand begon de trip bij Ja en Jo ook op te komen. Tripsferen begonnen het huis over te nemen. Ni en ik gingen naar boven naar een kamer die speciaal voor deze gelegenheid ingericht was om te loungen. De kamer was erg kleurig: er hing een schilderij (geschilderd door de moeder van Jo) en de gordijnen pasten precies bij dit schilderij, zowel qua kleuren als qua vormen. In deze kamer kwam alles lekker op me af, mijn zintuigen stonden op scherp. Ni ging naar beneden, maar Jo kwam me vervolgens vergezellen in deze kamer. Jo stelde voor om een CD op te zetten. Hij begon een verhaal uit te leggen. Ik kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden. Na een paar keer opnieuw het verhaal uitgelegd te hebben gekregen begreep ik er uit dat de CD eigenlijk een oud computerspel uit 1996 was. Als je dit spel echter op de CD speler afspeelde kon je de soundtrack horen. Hij stopte de CD in de CD-speler en zette de muziek aan. Uit de speaker begon futuristische muziek te klinken, scherpe elektronische tonen. Dit leek toch verdomd veel op lekkere psytrance. Jo bevestigde dat de muziek die op de CD uit 1996 stond inderdaad futuristische psytrance was. Hij liet nog een paar nummers horen. Hippe elektronische muziek en zelfs drum 'n' bass bleken op die CD te staan. Bizar dat dat allemaal in 1996 is opgeslagen op een computerspelletje.
Na deze muzieksessie zijn we nog een beetje rondgelopen. Na een tijdje keerde ik met Ni terug naar dezelfde lounge-kamer. De trip was nog steeds meer aan het opkomen en mijn zintuigen gingen met de minuut heftiger op input reageren. Op die kamer heb ik nog een beetje gezeten en gepraat met Ni. Hij ging daarna weg en ik bleef liggen op die kamer. Al snel werd mijn aandacht getrokken door het tapijt. Het rode tapijt was wild, het leek echt te leven. Ik ging met mijn hoofd er op liggen, zodat ik op hetzelfde niveau als het tapijt lag. In het tapijt was superveel moois te zien! Het leek een grote uitgestrekte vlakten waar allemaal mooie vormpjes in te zien waren; ik zag zelfs regelmatig een paar kabouterhoofden langskomen. Ik voelde me best op mijn gemakt in mijn eentje op deze kamer. Na een tijdje lekker weggedroomd te hebben in dit tapijt kwam Jo mijn sereniteit verstoren. Ik vond het niet erg. Met hem heb ik weer wat gekletst.
Hierna zijn we naar beneden gegaan en maakte ik met Ni aanstalten om weer in de tuin een sigaretje te roken. Dit was nog hele opgave. Om naar buiten te kunnen was namelijk best veel nodig: schoenen (twee stuks), een jas en voor Ni nog een sjaal en een pet. Het zoeken van deze voorwerpen was één, het aantrekken een tweede, en de aandacht er bij houden een derde. Het laatste zorgde voor de meeste problemen, tijdens deze stap zijn we minstens drie keer door het hele huis heen en weer gelopen, steeds vergetend wat we aan het doen waren, omdat we afgeleid werden door andere, interessantere dingen. Ook zochten we steeds de anderen en toen we ze eindelijk gevonden hadden waren ze na een tijdje weer verdwenen. Na een hoop gedoe zijn we er toch eindelijk in geslaagd om alles op de goede manier aan ons lichaam te krijgen en gingen we naar buiten.
Dit keer was er nóg meer te zien in de tuin. De drakenplant was nog steeds vrolijk aan het woelen, maar de grond was nu óók razend interessant. Tussen de tegels door stromde het groene mos en ook de andere planten in de tuin waren aan het wiebelen en dansen. Ook Ni begon nu wel wat speelse visuals waar te nemen. Er stond een chromen plantenbak in de tuin, op de tegels waartussen het mos stroomde. Het leek alsof de plantenbak met opzet op deze manier was neergezet, zo mooi stond hij daar. Ni en ik waren intussen nog wat aan het kletsen, totdat we het vliegtuig zagen dat in de lucht over ons heen vloog. WOW! Wat supermooi was dat. De saaie witte strepen die men nuchter achter een vliegtuig waarneemt hadden in deze trip plaatsgemaakt voor een veel mooier schouwspel: de strepen die het vliegtuig achterliet waren niet wit, maar alle kleuren van de regenboog! Het vliegtuig leek te zwemmen in de lucht terwijl zij supermooie strepen en golven achter haar aan laatte. Uiteindelijk was het vliegtuig overgevlogen, maar tot onze verbazing kwam er een paar minuten later weer een vliegtuig over. Deze vloog over precies dezelfde plek en deze was weer even mooi als de andere. Net een déja-vu!
Na een tijdje met Ni in de tuin gezeten, gepraat, gerookt en geobserveerd te hebben gingen we weer naar binnen. Binnen hebben we met de anderen die boven zaten een beetje gepraat.
Nu begon de trip echter een andere wending te nemen en mijn geheugen laat mij vanaf nu ook in de steek. Alles was ik hierover typ heb ik later van de anderen gehoord.
Ik schijn opeens helemaal in mijzelf gekeerd geraakt te zijn. Wat ik allemaal gezegd heb weet ik niet meer maar het was allemaal behoorlijk vaag. Ik stond bovenaan de trap en begon te kotsen. Over de trap, de leuning en de muur. De anderen raakten lichtelijk in paniek en Ja's trip scheen hierna ook voor een uurtje verkeerd te zijn gegaan. Intussen was An al vanaf haar werk gearriveerd en trof bij mij in een soort delerieuse toestand aan. Ze was zo aardig om het grootste deel van mijn braaksel op de trap schoon te maken. An kon de lol er wel van inzien en heeft nog een foto van mij gemaakt. Ik ben naar benden gelopen, langs de wc gegaan en in de keuken gaan staan. De drie (!) uur die volgden heb ik in de keuken doorgebracht. In de keuken heb ik alleen maar gestaan met een blik op oneindig en het braaksel nog aan mijn vest en broek. Ik heb nog iets gedaan wat te maken had met mandarijnen en doekjes, wat dat precies was weet ik nog steeds niet.
Intussen waren Ba en Ke in het triphuis aangekomen. Ik heb in deze tijd wel hun gezichten waargenomen, maar het was niet doorgedorngen dat ze er ook echt waren.
Na dit punt begin ik mij weer flarden te herinneren.
De vage omgekeerd-chronolische trip die volgde zal ik proberen in woorden vast te leggen, wat erg moeilijk gaat worden...
Het kwam er op neer dat mijn handelingen direct in contact stonden met de toekomst van de wereld. De ouders van Jo zouden uiteindelijk thuiskomen, mijn moeder zou er bij komen en 112 zou gebeld worden (niet echt, maar in mijn delerium -want daar leek het verdomd veel op- wel). Dit alles zou aftellen naar een climax. Deze climax was mijn dood en mijn dood zou gelijk staan aan de dood van de hele wereld. Ik hallucineerde dat ik vast zat in de trip, ik zou er niet meer uitkomen. Ik was zo diep gezakt dat ik poep aan het eten was (wederom, in mijn delerium, niet in het echt). Ondertussen blijf mijn levensteller aftellen. Ik zag de verschillende gezichten om mij heen in de kamer. Ik kon echter bijna geen woord uitbrengen en stond alleen maar te observeren. De gezichten van alle mensen bleven maar in elkaar overgaan. Eerst stond Ba voor me, daarna was het weer Ke, waarna het weer overging in Jo, Ja of Ni. Mijn levensteller blijf maar aftellen. Ik voelde de druk op mij. An stond voor me. Ook zij had poep in haar mond en naarmate mijn levensteller aftelde zeg ik ook bloed uit haar neus komen.
Ik zag vanaf buiten de lichten van de auto's door de ramen schijnen. Het alarmnummer werd gebeld, terwijl ik nog steeds vastgenageld stond op dezelfde plek, mijn levensteller maar aftellend en aftellend. De chaos die in de kamer hing, en die in mijn hoofd spookte was te heftig. Ik begon mij te realiseren wat er zou gebeuren als de levensteller op zou zijn. DOOD. Ik zou dood gaan, en de wereld ook. De ouders, ambulance en politie bleven maar dichterbij komen in mijn delerium. Ik vroeg me af waarom ik ze alleen maar buiten kon zien staan, maar dat ze niet naar binnen kwamen. Nu snap ik dat ze er dus niet echt waren. Mijn levensteller was nog steeds aan het aftellen en was al bijna op. Bijna dood en bijna het einde van de wereld. Uiteindelijk was het moment gekomen. Ik zou waarschijnlijk dood gaan ofzo.
Wat volgde was eigenlijk een anti-climax. Niemand ging dood en de wereld bleef gewoon bestaan. De tijd leek nog een beetje rond te draaien om het laatste puntje "leven" was nog over was. Het kon ook eigenlijk helemaal niet eindigen, omdat al die materie niet zomaar weg kon. Ik dacht dat materie zou worden teruggebracht tot één molecuul, waarna het hele leven op de hele wereld zich weer omgekeerd opnieuw zou afspelen. Dit alles is uiteindelijk (zoals jullie wel gemerkt hebben
) niet gebeurd.
Er hing een stilte in de kamer. Na dit alles begon ik weer bij te komen en kon ik gaan reflecteren. Het nadenken was van korte tijd, want alles was in mijn trip/delirium eigenlijk al gezegd. Ik keerde al snel weer terug naar de realiteit en was bijna meteen weer de oude.
Hierna hebben Ja, Jo, Ni, An en ik in de huiskamer gezeten, gekletst en gegeten. Nog aan het nagenietend van de visuals had ik veel lol. Er is veel onzin uitgekraamd, ik heb in die tijd ook een hoop stopwoorden ten monde gebracht in de kamer en was lekker op dreef. Er hing een leuke sfeer.
Toen alles toch een beetje ten einde was waren Ni en ik samen met An naar haar kamertje gegaan, waar we met zijn drieën gebleven zijn voor de rest van de nacht. An had het af en toe best moeilijk, omdat zij blijkbaar ook een kwart tripje had genomen, ongeveer om 9 uur. Zij had helemaal geen zin meer maar moest toch haar space nog even uitzitten. Hierbij zijn Ni en ik bij haar gebleven, maar rond vijfen vielen we allemaal in slaap.
Vanochtend vroeg opgestaan om de teringbende in Huize Tripzooi op te ruimen. Vooral de trap met het braaksel vereiste aardig wat schrobwerk. Uiteidelijk is het toch gelukt en ben ik naar huis gegaan, waar ik achter mijn PC ben gaan zitten. Het resultaat is dit report
Het was dus eerst een erg vrolijke trip, en daarna een erg bizar delerium. Tijdens dit delerium ben ik eigenlijk niet bang geweest, ik kan niet zeggen dat het een bad trip was. Ik had eigenlijk helemaal geen emoties, ik beschouwde alleen maar. Al met al dus een extreem vreemde ervaring, maar toch best interessant!
(Sorry voor de megatekst die er uit is gekomen, maar dit was toch wel wat ik nodig had om de trip te beschrijven.)
Trippers:
Ni (♂) 0,5 zegel + 1 MDMA pil van ongeveer 80 mg. (geen tripervaring)
Ja (♂) 0,75 zegel (enkel tripervaring met paddo's)
Jo (♂) 1,5 zegel + 1 MDMA pil van ongeveer 80 mg. (ervaring met verschillende tripmiddelen)
Ik (♂) 1,5 zegel - (ervaring met verschillende tripmiddelen)
Andere personen aanwezig:
An (♀) alcohol, GHB, cocaïne - geen tripervaring (vanaf 19:30 uur)
Ba (♂) nuchter - ervaren tripper (vanaf ??:?? uur)
Ke (♂) alcohol - enige tripervaring met paddo's (vanaf ??:?? uur)
Setting:
Huis van Jo. Drie verdiepingen, drie verschillende kamers om in te trippen en een tuin.
---
Spanning. Vandaag voor de derde keer een LSD trip gepland. Netzoals de vorige twee keren zou ik trippen met Jo. Met Ja had ik al een keer op paddo's getript en met Ni zou het de eerste keer worden.
Ik en Ni nemen de zegels in (15:00 uur). Het snel sompig wordende kartonnetje glijdt lekker langs de slijmvliezen in mijn mond. Wachten. Ik haat wachten. Tijdens het wachten besluiten Ni en ik om maar een naar de supermarkt te lopen om sigaretten te halen. In de supermarkt werkte An. We lieten haar de zegels op onze tong zien. Hoewel ze een doorgewinterde drugsgebruiker is heeft ze nog nooit getript. Ze zag voor het eerst LSD zegels en vond het best spannend. Na de sigaretten afgerekend te hebben spraken we af dat zij na haar werk nog even zou langskomen. Hierna gingen we weer richting huis.
Toen we via de tuin naar de deur liepen begon de acid mijn hersencellen ineens te prikkelen. Vormen begonnen en beetje te shiften en een lekker gevoel overviel me. YES, ik voel iets! Vervolgens naar binnen gelopen waar Ja en Jo aan tafel zaten met de zegels voor zich. Nadat Jo de was van de buurvrouw uit de wasmachine gehaald had (de hare was immers stukgegaan) en naar de vrouw teruggebracht had, begonnen ook zij de zegels in de gewenste hoeveelheden te verdelen. Jo neemt net zoals ik anderhalf zegel en Ja neemt driekwart. Nadat ook zij de zegels in hun mond hadden bedacht Jo zich ineens dat hij nog twee MDMA pilletjes had liggen. Hij en Ni besloten te candyflippen.
Intussen begonnen de zuren steeds meer op mijn hersenen in te werken. De kamer begon te golven en ik had dus genoeg om naar te kijken. Toen ik opstond bemerkte ik opeens een intense hitte. Waar kwam die hitte vandaan? Golven van hitte overviellen me. Jo bleek de centrale verwarming aangezet te hebben. De meeste hitte kwam van de grote houten kast waar allemaal boeken, servies en andere prullaria in stonden. Blijkbaar liep er een verwarming achter de kast door. De kast leek wel een open haard. Golven van warmte streken op me neer. Ik begon een beetje te zweten, het leek wel een tropisch zwemparadijs.
Ja en Jo hadden nergens last van, maar Ni kreeg het ook warm. Wij besloten dan ook met zijn tweeën naar de tuin te gaan om een sigaret te roken. Toen we in de tuis zaten voelde ik de LSD al behoorlijk hangen. De tuin leek een overkoepelde ruimte. Precies tegenover ons klom een reusachtige plant de schutting op. De plant begon een beetje te swingen en leek op een dier. Het was een draak die tegen de schutting aan het opklimmen was. De draak was reusachtig en had wel een dozijn koppen en minstens het dubbele aantal aan poten en staarten. Gave plant!
Nadat de sigaret op was bleven we nog even buiten zitten. Ni haalde een doosje met marsepein van binnen en ik pakte er één om op te eten. Ondanks dat de marsepein heerlijk smaakte had ik na er twee gegeten te hebben geen zin om nog moeite te doen om er meer in mijn mond te stoppen, er was teveel input van buitenaf.
Ni begon lekker te kletsen (blijkbaar sloeg de MDMA in) en hij vertelde dat hij helemaal nog niks van de LSD voelde. Ik vertelde hem dat ik al aardig aan het trippen was.
Ni en ik gingen naar binnen. Langzamerhand begon de trip bij Ja en Jo ook op te komen. Tripsferen begonnen het huis over te nemen. Ni en ik gingen naar boven naar een kamer die speciaal voor deze gelegenheid ingericht was om te loungen. De kamer was erg kleurig: er hing een schilderij (geschilderd door de moeder van Jo) en de gordijnen pasten precies bij dit schilderij, zowel qua kleuren als qua vormen. In deze kamer kwam alles lekker op me af, mijn zintuigen stonden op scherp. Ni ging naar beneden, maar Jo kwam me vervolgens vergezellen in deze kamer. Jo stelde voor om een CD op te zetten. Hij begon een verhaal uit te leggen. Ik kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden. Na een paar keer opnieuw het verhaal uitgelegd te hebben gekregen begreep ik er uit dat de CD eigenlijk een oud computerspel uit 1996 was. Als je dit spel echter op de CD speler afspeelde kon je de soundtrack horen. Hij stopte de CD in de CD-speler en zette de muziek aan. Uit de speaker begon futuristische muziek te klinken, scherpe elektronische tonen. Dit leek toch verdomd veel op lekkere psytrance. Jo bevestigde dat de muziek die op de CD uit 1996 stond inderdaad futuristische psytrance was. Hij liet nog een paar nummers horen. Hippe elektronische muziek en zelfs drum 'n' bass bleken op die CD te staan. Bizar dat dat allemaal in 1996 is opgeslagen op een computerspelletje.
Na deze muzieksessie zijn we nog een beetje rondgelopen. Na een tijdje keerde ik met Ni terug naar dezelfde lounge-kamer. De trip was nog steeds meer aan het opkomen en mijn zintuigen gingen met de minuut heftiger op input reageren. Op die kamer heb ik nog een beetje gezeten en gepraat met Ni. Hij ging daarna weg en ik bleef liggen op die kamer. Al snel werd mijn aandacht getrokken door het tapijt. Het rode tapijt was wild, het leek echt te leven. Ik ging met mijn hoofd er op liggen, zodat ik op hetzelfde niveau als het tapijt lag. In het tapijt was superveel moois te zien! Het leek een grote uitgestrekte vlakten waar allemaal mooie vormpjes in te zien waren; ik zag zelfs regelmatig een paar kabouterhoofden langskomen. Ik voelde me best op mijn gemakt in mijn eentje op deze kamer. Na een tijdje lekker weggedroomd te hebben in dit tapijt kwam Jo mijn sereniteit verstoren. Ik vond het niet erg. Met hem heb ik weer wat gekletst.
Hierna zijn we naar beneden gegaan en maakte ik met Ni aanstalten om weer in de tuin een sigaretje te roken. Dit was nog hele opgave. Om naar buiten te kunnen was namelijk best veel nodig: schoenen (twee stuks), een jas en voor Ni nog een sjaal en een pet. Het zoeken van deze voorwerpen was één, het aantrekken een tweede, en de aandacht er bij houden een derde. Het laatste zorgde voor de meeste problemen, tijdens deze stap zijn we minstens drie keer door het hele huis heen en weer gelopen, steeds vergetend wat we aan het doen waren, omdat we afgeleid werden door andere, interessantere dingen. Ook zochten we steeds de anderen en toen we ze eindelijk gevonden hadden waren ze na een tijdje weer verdwenen. Na een hoop gedoe zijn we er toch eindelijk in geslaagd om alles op de goede manier aan ons lichaam te krijgen en gingen we naar buiten.
Dit keer was er nóg meer te zien in de tuin. De drakenplant was nog steeds vrolijk aan het woelen, maar de grond was nu óók razend interessant. Tussen de tegels door stromde het groene mos en ook de andere planten in de tuin waren aan het wiebelen en dansen. Ook Ni begon nu wel wat speelse visuals waar te nemen. Er stond een chromen plantenbak in de tuin, op de tegels waartussen het mos stroomde. Het leek alsof de plantenbak met opzet op deze manier was neergezet, zo mooi stond hij daar. Ni en ik waren intussen nog wat aan het kletsen, totdat we het vliegtuig zagen dat in de lucht over ons heen vloog. WOW! Wat supermooi was dat. De saaie witte strepen die men nuchter achter een vliegtuig waarneemt hadden in deze trip plaatsgemaakt voor een veel mooier schouwspel: de strepen die het vliegtuig achterliet waren niet wit, maar alle kleuren van de regenboog! Het vliegtuig leek te zwemmen in de lucht terwijl zij supermooie strepen en golven achter haar aan laatte. Uiteindelijk was het vliegtuig overgevlogen, maar tot onze verbazing kwam er een paar minuten later weer een vliegtuig over. Deze vloog over precies dezelfde plek en deze was weer even mooi als de andere. Net een déja-vu!
Na een tijdje met Ni in de tuin gezeten, gepraat, gerookt en geobserveerd te hebben gingen we weer naar binnen. Binnen hebben we met de anderen die boven zaten een beetje gepraat.
Nu begon de trip echter een andere wending te nemen en mijn geheugen laat mij vanaf nu ook in de steek. Alles was ik hierover typ heb ik later van de anderen gehoord.
Ik schijn opeens helemaal in mijzelf gekeerd geraakt te zijn. Wat ik allemaal gezegd heb weet ik niet meer maar het was allemaal behoorlijk vaag. Ik stond bovenaan de trap en begon te kotsen. Over de trap, de leuning en de muur. De anderen raakten lichtelijk in paniek en Ja's trip scheen hierna ook voor een uurtje verkeerd te zijn gegaan. Intussen was An al vanaf haar werk gearriveerd en trof bij mij in een soort delerieuse toestand aan. Ze was zo aardig om het grootste deel van mijn braaksel op de trap schoon te maken. An kon de lol er wel van inzien en heeft nog een foto van mij gemaakt. Ik ben naar benden gelopen, langs de wc gegaan en in de keuken gaan staan. De drie (!) uur die volgden heb ik in de keuken doorgebracht. In de keuken heb ik alleen maar gestaan met een blik op oneindig en het braaksel nog aan mijn vest en broek. Ik heb nog iets gedaan wat te maken had met mandarijnen en doekjes, wat dat precies was weet ik nog steeds niet.
Intussen waren Ba en Ke in het triphuis aangekomen. Ik heb in deze tijd wel hun gezichten waargenomen, maar het was niet doorgedorngen dat ze er ook echt waren.
Na dit punt begin ik mij weer flarden te herinneren.
De vage omgekeerd-chronolische trip die volgde zal ik proberen in woorden vast te leggen, wat erg moeilijk gaat worden...
Het kwam er op neer dat mijn handelingen direct in contact stonden met de toekomst van de wereld. De ouders van Jo zouden uiteindelijk thuiskomen, mijn moeder zou er bij komen en 112 zou gebeld worden (niet echt, maar in mijn delerium -want daar leek het verdomd veel op- wel). Dit alles zou aftellen naar een climax. Deze climax was mijn dood en mijn dood zou gelijk staan aan de dood van de hele wereld. Ik hallucineerde dat ik vast zat in de trip, ik zou er niet meer uitkomen. Ik was zo diep gezakt dat ik poep aan het eten was (wederom, in mijn delerium, niet in het echt). Ondertussen blijf mijn levensteller aftellen. Ik zag de verschillende gezichten om mij heen in de kamer. Ik kon echter bijna geen woord uitbrengen en stond alleen maar te observeren. De gezichten van alle mensen bleven maar in elkaar overgaan. Eerst stond Ba voor me, daarna was het weer Ke, waarna het weer overging in Jo, Ja of Ni. Mijn levensteller blijf maar aftellen. Ik voelde de druk op mij. An stond voor me. Ook zij had poep in haar mond en naarmate mijn levensteller aftelde zeg ik ook bloed uit haar neus komen.
Ik zag vanaf buiten de lichten van de auto's door de ramen schijnen. Het alarmnummer werd gebeld, terwijl ik nog steeds vastgenageld stond op dezelfde plek, mijn levensteller maar aftellend en aftellend. De chaos die in de kamer hing, en die in mijn hoofd spookte was te heftig. Ik begon mij te realiseren wat er zou gebeuren als de levensteller op zou zijn. DOOD. Ik zou dood gaan, en de wereld ook. De ouders, ambulance en politie bleven maar dichterbij komen in mijn delerium. Ik vroeg me af waarom ik ze alleen maar buiten kon zien staan, maar dat ze niet naar binnen kwamen. Nu snap ik dat ze er dus niet echt waren. Mijn levensteller was nog steeds aan het aftellen en was al bijna op. Bijna dood en bijna het einde van de wereld. Uiteindelijk was het moment gekomen. Ik zou waarschijnlijk dood gaan ofzo.
Wat volgde was eigenlijk een anti-climax. Niemand ging dood en de wereld bleef gewoon bestaan. De tijd leek nog een beetje rond te draaien om het laatste puntje "leven" was nog over was. Het kon ook eigenlijk helemaal niet eindigen, omdat al die materie niet zomaar weg kon. Ik dacht dat materie zou worden teruggebracht tot één molecuul, waarna het hele leven op de hele wereld zich weer omgekeerd opnieuw zou afspelen. Dit alles is uiteindelijk (zoals jullie wel gemerkt hebben
) niet gebeurd.Er hing een stilte in de kamer. Na dit alles begon ik weer bij te komen en kon ik gaan reflecteren. Het nadenken was van korte tijd, want alles was in mijn trip/delirium eigenlijk al gezegd. Ik keerde al snel weer terug naar de realiteit en was bijna meteen weer de oude.
Hierna hebben Ja, Jo, Ni, An en ik in de huiskamer gezeten, gekletst en gegeten. Nog aan het nagenietend van de visuals had ik veel lol. Er is veel onzin uitgekraamd, ik heb in die tijd ook een hoop stopwoorden ten monde gebracht in de kamer en was lekker op dreef. Er hing een leuke sfeer.
Toen alles toch een beetje ten einde was waren Ni en ik samen met An naar haar kamertje gegaan, waar we met zijn drieën gebleven zijn voor de rest van de nacht. An had het af en toe best moeilijk, omdat zij blijkbaar ook een kwart tripje had genomen, ongeveer om 9 uur. Zij had helemaal geen zin meer maar moest toch haar space nog even uitzitten. Hierbij zijn Ni en ik bij haar gebleven, maar rond vijfen vielen we allemaal in slaap.
Vanochtend vroeg opgestaan om de teringbende in Huize Tripzooi op te ruimen. Vooral de trap met het braaksel vereiste aardig wat schrobwerk. Uiteidelijk is het toch gelukt en ben ik naar huis gegaan, waar ik achter mijn PC ben gaan zitten. Het resultaat is dit report
Het was dus eerst een erg vrolijke trip, en daarna een erg bizar delerium. Tijdens dit delerium ben ik eigenlijk niet bang geweest, ik kan niet zeggen dat het een bad trip was. Ik had eigenlijk helemaal geen emoties, ik beschouwde alleen maar. Al met al dus een extreem vreemde ervaring, maar toch best interessant!
(Sorry voor de megatekst die er uit is gekomen, maar dit was toch wel wat ik nodig had om de trip te beschrijven.)
