Lord Herbal
Belezen gebruiker
Hier mijn eerste tripreport. Veel plezier met lezen 
Vrijdag, 29 februari 2008, in de krokusvakantiewas mijn ma de hele dag van huis.
De uitgelezen, zeldzame kans om eens goed te trippen. Samen met Robert, een maat van mij zouden we bij mij thuis gaan genieten van 35 gram Mexicaanse paddo’s per persoon. Dus ik twee dagen van tevoren naar de smartshop, maar daar hadden ze nog maar 1 bakje Mexicaanse. Ik besloot om in plaats van 2 bakjes Mexicaanse, 1 bakje Mexicaanse en een bakje Colombiaanse te kopen.
En toen was het vrijdag. Robert was klaar met werken, en kwam om ongeveer 22 uur bij mij thuis aan. We moesten nog een aantal uren wachten voor we begonnen met de paddo´s, omdat onze magen nog niet helemaal leeg waren. We besloten Mario Kart te gaan spelen, toen Kevin, een andere vriend, ineens aan de deur stond. Toen we hem vroegen mee te doen, accepteerde hij ons aanbod graag. Gelukkig had Kevin wiet meegenomen, waardoor de verkleining van onze dosis paddo´s weer werd gecompenseerd. Immers, het was voor ons allen de tweede keer trippen, en als je dan Colombiaanse hebt, slaat dat toch al een stuk beter aan. Daarnaast deed de joint ook een flinke duit in ons tripzakje.
Na de paddo´s gewassen, gesneden, en gewogen te hebben, waren ze onderverdeeld in drie min of meer gelijke porties. Daar gingen we dan. Terwijl het televisiescherm op mijn kamer nog steeds het beeld weergaf van Yoshi die een schildje op z´n dak kreeg, begonnen we met eten. Na een paar minuten waren de shrooms op, en kon het feest beginnen… bijna dan. Al Mario Kartend begon de Psilocybine in werking te treden. We lagen in een deuk om Robert, die zijn Mario poppetje vakkundig in een pinguin parkeerde, maar echt trippen was het nog niet. Toen kwam Kevin met het voorstel de joint, die we van tevoren hadden gedraaid, het licht te laten zien.
We stonden met z´n drieën buiten te smoken, en de sfeer was goed. We lagen plat van pret om de meest domme grappen, terwijl de joint zijn ronde maakte. En toen gebeurde het… Ik deed eventjes mijn ogen dicht om vervolgens in een tafereel te belanden dat mij deed beseffen hoe goed de joint zijn werk had gedaan. Terwijl ik het (voor mij) gebruikelijke gevoel begon te krijgen dat ik moest kotsen, speelde zich een waanzinnig tafereel af op de binnekant van mijn gesloten oogleden. Ik zag alles wat er op dat moment gebeurde onder het afdakje in de achtertuin waar we stonden, maar dan vanuit een derde persoon die er niet was. Alles werd weergegeven in de kleuren rood geel en groen, terwijl ik mijzelf een hijs van de joint zag nemen. Het kotsgevoel begon nu echt sterk te worden, en ik besloot de rust van de badkamer op te zoeken. Na daar een tijdje gezeten te hebben wist ik mijzelf naar mijn kamer te verplaatsen. Ik zette een pianonummer van Beethoven aan, om mij vervolgens op de bank te laten ploffen.
Ik deed wederom mijn ogen dicht, en ik zag een soort Aztekentempel voor me in alle kleuren van de regenboog. Op een gegevenmoment deed ik mijn ogen weer open, maar de beelden gingen niet weg. In het donker van mijn kamer begon zich een film af te spelen. Ik zag een kleurrijk patroon van allerlei vormen die draaiden en stroomden en wat allemaal nog meer. Door dat patroon heen zag ik mijn kamer, maar ik was in beide werelden tegelijk en evenveel aanwezig. Toen begon het patroon uit te zoomen, en zag ik planeten, zonnestelsels, en de hele kosmos, allemaal bedekt met dat vage patroon. Het patroon zoomde weer in naar oude positie, maar nu zag ik behalve het patroon en mijn kamer, ook allerlei middeleeuwse gebouwen, afgewisseld met tekeningen van M.C. Escher. Nog steeds was alles bedekt met dat patroon, behalve mijn kamer, want die zich ik in normale gedaante achter de visioenen. Ik keek naar een poster op mijn kast, en vroeg me af wat er over heen hing. Ik boog ernaartoe, en raakte het pas ontstane zwarte spul dat op mijn poster zat aan. Het voelde apart, als een soort afgesleten steen; heel hard, maar zacht voor de aanraking.
Ik ging weer liggen op de bank, toen er ineens een gezicht op mijn kast zat. Ik besteedde er verder geen aandacht meer aan, want ineens kwam ik op het krankzinnige idee dat mijn kast een groot, maar vriendelijk monster was in de vorm van een boterham, en met een gezicht. Ik zwaaide naar hem, maar hij deed niks terug, dus ik fixeerde me weer op mijn visioenen. Het patroon was nog steeds aanwezig, en ook de slideshow van rare afbeeldingen die allemaal ingepakt zaten in mijn patroon ging door. Toen werd ineens alles felgroen, gearceerd met fel roze strepen. Het volgende moment was mijn complete kamer gehuld in het patroon, dat overal omheen gewikkeld zat en alle kanten opstroomde. Op de plek waar net het gezicht zat van mijn kast, begon een zwart gat te ontstaan die het patroon naar binnen zoog, maar het patroon ging niet weg. Ik keek naar de spiegel, waar ik de reflectie zag van mijn kamer, waar het patroon nog volop stroomde. Opeens verplaatste het zwarte gat. Het zat nu in de spiegel, en zoog het patroon in het spiegelbeeld van mijn kamer op. Ik keek achter mij, de plek in mijn kamer waar het zwarte gat zich volgens mijn spiegel nu bevond, en zag de patronen nu daar heen stromen, maar het zwarte gat was er niet. Ik besloot weer naar mijn spiegel te kijken, om te zien of het gat daar nog wel was.
Toen ik zag dat het zwarte gat er nog zat, wilde ik weer ergens anders kijken. Maar dat kon niet. Op het moment dat ik mijn hoofd van de spiegel wilde afwenden, begon er langzaam maar zeker een trap uit het zwarte gat te komen. Ik keek naar achter, maar zag geen trap in de muur, hij was er alleen in de spiegel. Totdat hij door het spiegeloppervlak heen brak, en zich verder naar mij uitstrekte. Net toen ik hem wilde aanraken verdween hij, en werd alles weer roze en groen. Daarna ging zelfs het patroon minder. Ik voelde dat de trip weer aan het afzwakken was. Ik zag nog steeds alles wat ik net ook zag, maar ik voelde het minder. Het leek alsof ik naar een oude kleuren televisie aan het kijken was. Ik zag het allemaal wel, maar de kleuren werden fletser, en het beeld werd korrelig.
Ik besloot naar de beneden te gaan, waar Robert en Kevin aan het eten waren. Het was half vijf ’s ochtends; de tijd was volledig aan me voorbij gegaan. Ik herinnerde me dat ik voor het laatst had gegetn om 3uur ‘smiddags, en dat ik de hele vrijdag had geleefd op twee stukken taart, een kop koffie, en 22 gram paddo’s, waarvan 11g Mexicaanse en 11g Colombiaanse. Mijn maag begon amok te maken, dus ik spoedde mij naar het aanrecht voor een boterham met chocoladehagelslag. Ik had zelden zoiets heerlijks geproefd, maar mijn trip was n u wel compleet afgelopen. Kevin en Robert gingen naar huis en ik ging naar bed. Slechts enkele ogenblikken nadat mijn hoofd het kussen raakte viel ik in een diepe slaap.
De volgende dag werd ik rond 1 uur wakker, terugdenkende aan de meest fantastische psychedelische ervaring die ik ooit heb gehad.
Psychedelisch. Of op zijn oud-Grieks: Psyche Delein; de ziel openbaart zich.
Vrijdag, 29 februari 2008, in de krokusvakantiewas mijn ma de hele dag van huis.
De uitgelezen, zeldzame kans om eens goed te trippen. Samen met Robert, een maat van mij zouden we bij mij thuis gaan genieten van 35 gram Mexicaanse paddo’s per persoon. Dus ik twee dagen van tevoren naar de smartshop, maar daar hadden ze nog maar 1 bakje Mexicaanse. Ik besloot om in plaats van 2 bakjes Mexicaanse, 1 bakje Mexicaanse en een bakje Colombiaanse te kopen.
En toen was het vrijdag. Robert was klaar met werken, en kwam om ongeveer 22 uur bij mij thuis aan. We moesten nog een aantal uren wachten voor we begonnen met de paddo´s, omdat onze magen nog niet helemaal leeg waren. We besloten Mario Kart te gaan spelen, toen Kevin, een andere vriend, ineens aan de deur stond. Toen we hem vroegen mee te doen, accepteerde hij ons aanbod graag. Gelukkig had Kevin wiet meegenomen, waardoor de verkleining van onze dosis paddo´s weer werd gecompenseerd. Immers, het was voor ons allen de tweede keer trippen, en als je dan Colombiaanse hebt, slaat dat toch al een stuk beter aan. Daarnaast deed de joint ook een flinke duit in ons tripzakje.
Na de paddo´s gewassen, gesneden, en gewogen te hebben, waren ze onderverdeeld in drie min of meer gelijke porties. Daar gingen we dan. Terwijl het televisiescherm op mijn kamer nog steeds het beeld weergaf van Yoshi die een schildje op z´n dak kreeg, begonnen we met eten. Na een paar minuten waren de shrooms op, en kon het feest beginnen… bijna dan. Al Mario Kartend begon de Psilocybine in werking te treden. We lagen in een deuk om Robert, die zijn Mario poppetje vakkundig in een pinguin parkeerde, maar echt trippen was het nog niet. Toen kwam Kevin met het voorstel de joint, die we van tevoren hadden gedraaid, het licht te laten zien.
We stonden met z´n drieën buiten te smoken, en de sfeer was goed. We lagen plat van pret om de meest domme grappen, terwijl de joint zijn ronde maakte. En toen gebeurde het… Ik deed eventjes mijn ogen dicht om vervolgens in een tafereel te belanden dat mij deed beseffen hoe goed de joint zijn werk had gedaan. Terwijl ik het (voor mij) gebruikelijke gevoel begon te krijgen dat ik moest kotsen, speelde zich een waanzinnig tafereel af op de binnekant van mijn gesloten oogleden. Ik zag alles wat er op dat moment gebeurde onder het afdakje in de achtertuin waar we stonden, maar dan vanuit een derde persoon die er niet was. Alles werd weergegeven in de kleuren rood geel en groen, terwijl ik mijzelf een hijs van de joint zag nemen. Het kotsgevoel begon nu echt sterk te worden, en ik besloot de rust van de badkamer op te zoeken. Na daar een tijdje gezeten te hebben wist ik mijzelf naar mijn kamer te verplaatsen. Ik zette een pianonummer van Beethoven aan, om mij vervolgens op de bank te laten ploffen.
Ik deed wederom mijn ogen dicht, en ik zag een soort Aztekentempel voor me in alle kleuren van de regenboog. Op een gegevenmoment deed ik mijn ogen weer open, maar de beelden gingen niet weg. In het donker van mijn kamer begon zich een film af te spelen. Ik zag een kleurrijk patroon van allerlei vormen die draaiden en stroomden en wat allemaal nog meer. Door dat patroon heen zag ik mijn kamer, maar ik was in beide werelden tegelijk en evenveel aanwezig. Toen begon het patroon uit te zoomen, en zag ik planeten, zonnestelsels, en de hele kosmos, allemaal bedekt met dat vage patroon. Het patroon zoomde weer in naar oude positie, maar nu zag ik behalve het patroon en mijn kamer, ook allerlei middeleeuwse gebouwen, afgewisseld met tekeningen van M.C. Escher. Nog steeds was alles bedekt met dat patroon, behalve mijn kamer, want die zich ik in normale gedaante achter de visioenen. Ik keek naar een poster op mijn kast, en vroeg me af wat er over heen hing. Ik boog ernaartoe, en raakte het pas ontstane zwarte spul dat op mijn poster zat aan. Het voelde apart, als een soort afgesleten steen; heel hard, maar zacht voor de aanraking.
Ik ging weer liggen op de bank, toen er ineens een gezicht op mijn kast zat. Ik besteedde er verder geen aandacht meer aan, want ineens kwam ik op het krankzinnige idee dat mijn kast een groot, maar vriendelijk monster was in de vorm van een boterham, en met een gezicht. Ik zwaaide naar hem, maar hij deed niks terug, dus ik fixeerde me weer op mijn visioenen. Het patroon was nog steeds aanwezig, en ook de slideshow van rare afbeeldingen die allemaal ingepakt zaten in mijn patroon ging door. Toen werd ineens alles felgroen, gearceerd met fel roze strepen. Het volgende moment was mijn complete kamer gehuld in het patroon, dat overal omheen gewikkeld zat en alle kanten opstroomde. Op de plek waar net het gezicht zat van mijn kast, begon een zwart gat te ontstaan die het patroon naar binnen zoog, maar het patroon ging niet weg. Ik keek naar de spiegel, waar ik de reflectie zag van mijn kamer, waar het patroon nog volop stroomde. Opeens verplaatste het zwarte gat. Het zat nu in de spiegel, en zoog het patroon in het spiegelbeeld van mijn kamer op. Ik keek achter mij, de plek in mijn kamer waar het zwarte gat zich volgens mijn spiegel nu bevond, en zag de patronen nu daar heen stromen, maar het zwarte gat was er niet. Ik besloot weer naar mijn spiegel te kijken, om te zien of het gat daar nog wel was.
Toen ik zag dat het zwarte gat er nog zat, wilde ik weer ergens anders kijken. Maar dat kon niet. Op het moment dat ik mijn hoofd van de spiegel wilde afwenden, begon er langzaam maar zeker een trap uit het zwarte gat te komen. Ik keek naar achter, maar zag geen trap in de muur, hij was er alleen in de spiegel. Totdat hij door het spiegeloppervlak heen brak, en zich verder naar mij uitstrekte. Net toen ik hem wilde aanraken verdween hij, en werd alles weer roze en groen. Daarna ging zelfs het patroon minder. Ik voelde dat de trip weer aan het afzwakken was. Ik zag nog steeds alles wat ik net ook zag, maar ik voelde het minder. Het leek alsof ik naar een oude kleuren televisie aan het kijken was. Ik zag het allemaal wel, maar de kleuren werden fletser, en het beeld werd korrelig.
Ik besloot naar de beneden te gaan, waar Robert en Kevin aan het eten waren. Het was half vijf ’s ochtends; de tijd was volledig aan me voorbij gegaan. Ik herinnerde me dat ik voor het laatst had gegetn om 3uur ‘smiddags, en dat ik de hele vrijdag had geleefd op twee stukken taart, een kop koffie, en 22 gram paddo’s, waarvan 11g Mexicaanse en 11g Colombiaanse. Mijn maag begon amok te maken, dus ik spoedde mij naar het aanrecht voor een boterham met chocoladehagelslag. Ik had zelden zoiets heerlijks geproefd, maar mijn trip was n u wel compleet afgelopen. Kevin en Robert gingen naar huis en ik ging naar bed. Slechts enkele ogenblikken nadat mijn hoofd het kussen raakte viel ik in een diepe slaap.
De volgende dag werd ik rond 1 uur wakker, terugdenkende aan de meest fantastische psychedelische ervaring die ik ooit heb gehad.
Psychedelisch. Of op zijn oud-Grieks: Psyche Delein; de ziel openbaart zich.
