Hoi iedereen,
Ik lees hier bijna altijd de forums voor de laatste paar jaar, maar heb me nooit geregistreerd noch gepost. Op een of andere manier voel ik nu de drang om hier m'n hele verhaal neer te schrijven, langs de ene kant mss om een paar mensen hier nieuwe moed te geven in afkicken, mss om andere hun ogen te doen openen, mss omdat het mezelf een goed gevoel geeft.
Mijn verhaal begint in de zomer 2001. Toen was ik 15 jaar en best gelukkig. Had veel vrienden, ging veel uit, had goede punten op school. Mijn ouders waren wel net uiteen. Mijn moeder had de scheiding niet zo goed verwerkt. Maar we sloegen ons er wel doorheen. Ze werkte ontzettend hard om ons toch te geven wat we wouden. Mijn vader sprong ook altijd financieel bij als het echt nodig was.
De 1ste zomermaand waren de meeste van m'n vrienden op vakantie. Ik ging meer alleen uit, of met maar 2 mensen ipv van normaal de hele kliek.
Op een gegeven moment bleef ik alleen achter op een fuif, en ik geraakte aan de praat met een jongen genaamd jhona. Het klikte meteen tussen ons en we hadden een geweldige avond samen. We werden als snel na die avond ontzettend goede vrienden. In het begin rookten we wat cannabis etc.. Het rustige spul. Ik trok meer en meer met hem op. En we werden zelfs verliefd. (terwijl ik voor dat moment 100% hetero was
) anyway, we starten een relatie. Ik kwam meer en meer bij hem thuis.
Hij was 18 jaar en woonde alleen omdat zijn ouders 95% van de tijd in duitsland zaten aangezien zijn vader een topman was van volkswagen. Het was elke avond wel feest bij jhona thuis. Hij had een gigantisch groot huis waar altijd wel een man of 10-15 aanwezig was. Vrij snel ontdekte ik dat er wel wat zwaardere zaken dan wietjes werd gebruikt. Jhona schermde me er altijd ontzettend vanaf. Hijzelf gebruikte regelmatig heroine. Meestal nadat ik ging slapen zodat ik er geen last van zou hebben.
Op een avond waren we alleen met zen tweeën. En ik vroeg hem of ik het ook is mocht proberen. Gewoon 1 keer, ik wou weten hoe het voelde. Na lang aandringen gaf hij me toen m'n 1ste shot. Het was een heel klein shot. Maar wel direct met de naald wat toch de grootste impact heeft. Het was fantastisch gewoon dat 1ste shot. Voelde me zo veilig toen, zo warm vanbinnen. Alles voelde zo perfect dat moment.
Na het 1ste shot die avond, volgde al binnen paar dagen het volgende shot. Steeds vaker begon ik te gebruiken. Vrij snel trok ik de dosis op tot halve gram per shot elke dag 1. Ik deed alles om die roes te hebben.
Mijn grote "redding' toen was het feit dat jhona ook dealde. Hij had zijn verslaving vrij goed onder controle. Hij was slim genoeg om lang genoeg helder te blijven om meeste zaken te regelen en genoeg geld te verdienen met dealen om rijkelijk toe te komen voor eigen gebruik en meer. Ook het feit dat hij ontzettend rijke ouders had zorgde ervoor dat financieel alles ok bleef en we zelfs rijker werden.
Ik leefde toen bijna bij jhona. Ik kwam amper nog thuis mede ook doordat mijn moeder een depressie had ontwikkeld . Ik deed s'morgens of ik naar school vertrok. Maar vertrok dan rechtstreeks naar jhona thuis. Ik had school een valse gsm-nummer opgegeven, en een valse thuisnummer. Zodat ze niemand konden waarschuwen of ik wel of niet was. Ook had ik een resem dokterbriefjes blanco maar afgestempeld die ik naar believen kon gebruiken. Dan kwam ik meestal tegen 6uur s'avonds terug thuis (of ik was niet helder genoeg en sms'te dan snel een smoes dat ik bij iemand bleef slapen) Ik deed altijd of ik om 9 uur s'avonds al ging slapen en glipte dan zo snel mogelijk terug naar jhona thuis. Om dan s'morgens om half 7 terug thuis te komen en te doen alsof ik weer naar school vertrok. De hele tijd heb ik zo goed als mogelijk m'n verslaving en m'n relatie met jhona verborgen gehouden.
Ik had al m'n oude vrienden zo goed als gedumpt. Ze zagen me niet meer, ik hield geen contact meer. Basicly ik had alleen nog maar contact met jhona en de vrienden die ik daar had.
Mijn verslaving ging totally out of control in Oktober 2001. Ik zette meerdere shots per dag. Was bijna constant onder invloed van. De maanden toen waren zo fantastisch maar ze zijn ook een gigantisch zwart gat in m'n eigen geheugen. Als ik er nu over terugdenk zie ik heel veel flarden van herinneringen. Daarom ook waarom dit soms moeilijk te volgen valt. Ik viel ontzettend veel af. Ik was altijd wel wat mager geweest maar toen was ik zowat vel over been. eten deed ik amper of niet. En ik was zowat in een spelden kussen verandert. Ik heb nooit echt aan chinezen gedaan. Vond het een waiste of time. En het gaf me niet hetzelfde gevoel als het pure shot.
Zoals ik al zei was ik een gigantische junk at that time, maar wie zou het niet hebben gedaan denk ik. Ik had het geld, ik had liefde, ik had in mijn ogen op dat moment alles wat ik wou. Maar aan alle 'goede' dingen komen een eind.
Ik herinner de dag alsof het gisteren was. We waren 9december 2001. Meestal stuurden de ouders van jhona een bericht wanneer ze terug naar belgië kwamen. Maar die dag stonden ze opeens zonder waarschuwing in het huis. Juist op een moment dat ik en jhona samen een shot hadden gezet. Vader van jhona ging zowat door het lint. Heeft me buiten gegooid. Hij heeft jhona voor de keuze gesteld. Of hij ligt op straat zonder geld of hij gaat meer naar duitsland om daar af te kicken.
Jhona koos voor het laatste, op dat moment had hij zijn verslaving ook vrij goed onder controle (in mijn ogen) . Laatste avond voor hij vertrok naar duitsland heb ik en jhona zo'n felle ruzie gehad. Hij had zo'n medelijden met me omdat ik zo'n junkie was geworden. Een flard van wat ik was toen we elkaar pas hadden ontmoet. Het laatste wat ik tegen hem heb gezegd was 'Jij hebt me gemaakt tot wat ik nu ben'. Tot op deze dag heb ik zo'n spijt van die woorden. Maar in die periode had ik er geen spijt van, meende het ontzettend hard toen.
Ikzelf had wel wat geld over gehouden aan het jhona avontuur, maar als heroine junkie is geld iets relatief. Het gaat erdoor tegen zo'n snel tempo. Ik leefde nu zo goed als op straat. thuis was ik nog welkom. Ze wisten wel van m'n verslaving maar dat wist ik toen niet. Die maand december werd m'n verslaving nog harder. Ik daagde niet op voor examens. Daagde niet op voor school. Daagde voor niets op. De zeldzame keren dat ik toch even op school was viel ik ofwel in slaap tijdens het 1ste uur. Of ik gaf over tijdens de les L.O. Heel de school wist het. En hadden m'n moeder na de examens ook op de hoogte gebracht van wat zij zelf toen ook al wist.
Nooit is er in die tijd een woord gevallen over men verslaving. Tot het noodlot toesloeg. Ik was die avond thuis, en ik had slaande ruzie met men moeder. Waar dat ik altijd was, wat ik deed, zoveel vragen had ze. Ik heb ze zo hard uitgesholden om uit m'n leven te blijven. Dat ik alles zelf wel aankon en dat ze een rotte moeder was. Ik ben toen naar m'n kamer gegaan en heb daar een shot gezet. Om 5 uur s'morgens die nacht werd ik plots wakker. Ik zag sirene's flikkeren in m'n raam. Ik hoorde geschreeuw beneden van m'n broer en zus. Op 1 of ander manier ben ik gwn boven op m'n bed blijven zitten. Heb alle spulllen netjes weggeborgen. Deo overal gespoten. Ik wist op een rare manier wat er was gebeurd. Het deed me niet veel. M'n broer kwam naar boven en vertelde dat m'n moeder zelfmoord had gepleegd. Ze had een hoop medicatie achterover gekapt met een fles wijn. En dan zichzelf laten verdrinken in het bad. We zijn dan 11 januari 2002.
Die tijd heb ik een paar dagen niet gebruikt. Men vader kwam terug bij mij thuis wonen. Hij wist niets van de verslaving.. hoe raar het ook klinkt. Alleen m'n moeder wist ervan. Op de begrafenis van m'n moeder zat iedereen te huilen. Mij deed het niet veel op dat moment. Ik zat er sloom voor me uit te staren. Ik had amper nog emotie's over toen.
Na de begrafenis ben ik terug beginnen te gebruiken... meer als ooit te voren. was nu zo goed als altijd weg van de wereld. Ik zat vrij snel zonder geld. Rijke vrienden had ik niet meer. Toen heb ik 1 van de grootste fouten m'n leven gemaakt. Ik was aan het tobben over hoe ik aan geld kon komen.
Ik zat toen ook regelmatig op chatsites. Ik raakte aan de praat met een wat oudere man. Ik zei tegen hem dat ik dringend geld nodig had. Hij vroeg me wat ik er voor zou doen. Ik zei dat ik alles zou doen om aan geld te geraken. Een paar uur later heeft hij me opgepikt waar hij me 100euro gaf voor sex met mij. Ik had m'n nieuwe manier gevonden om aan geld te geraken. Ik gaf geen zier meer om mezelf alleen het geld en de drugs dat ik daarmee kon kopen telde. Achteraf bezien denk ik dat sex heb gehad met zowat elke pedofiel in belgië.... Op dat moment deed het me echt niets. Meeste van hen waren zelf vriendelijk als je dat zo kan noemen.
Iedereen die met een 15-jarige slaapt kan je nou niet echt vriendelijk noemen. Maar ze deden me tenminste geen fysieke pijn aan. .
Mijn verslaving bleef op het grote problematische niveau... en ze leek alleen maar erger te worden. Thuis waren er nu constant ruzie's met het gezin. Ik maakte hun leven wss tot een hel. Ik kon 5dagen wegblijven, ik kon 10 dagen wegblijven. Maar altijd kon ik ontsnappen aan opname en aan gerecht. M'n grote geluk ook. Had ik toen in instelling beland dan was m'n verslaving alleen maar erger geworden. Daar ben ik zeker van.
Tot 11 feb het noodlot voor het 2de keer toesloeg. Jhona had zelfmoord gepleegd. Hij was totaal ingestort in die rehab. Hij had me een afscheidsbrief geschreven. Die brief stond vol met verwijten naar mij toe. Hoe ik hem in de steek had gelaten. Waarom hij nooit meer iets van me hoorde.. of ik hem nog graag zag of ooit graag gezien had?
Die brief raakte me zo diep. En deed me eindelijk nadenken over wtf ik nu aan het doen was. Ik heb toen al m'n moed bijeengeraapt, en ben toen naar m'n beste vriend gestapt van voor m'n hele hero-periode. Hij was zo blij om me te zien. We hebben toen heel de nacht gepraat, gepraat, gepraat over alles wat er was gebeurd, over wat ik had gedaan.
ik had m'n besluit gemaakt, ik zou stoppen met heroine, ik wou het doen zonder hulp van buitenaf, alleen mezelf zonder hulpmiddelen. Ik wou ook geen hulp van m'n gezin. Ik wou het zelf helemaal zelf.
Nu zou ik kunnen zeggen, ik was direct afgekickt happy end... Maar nope. Het lukte me amper. 1dag lukte , 2 dagen lukte soms, 3de dag lukte me niet. Heb 20-30keer hetzelfde gehad. Lukte me nooit om verder te geraken dan die 2 dagen. Elke keer terug dezelfde pijn. Ik kreeg waanbeelden , jhona die constant in men gedachten raasde, alles leek te barsten van binnen, keer op keer diezelfde pijn. Maar het ergste was altijd die kou. Ik had het zo koud, zo koud dat ik amper kon wandelen. Alles leek bevroren. Drinken kon ik niet. M'n lippen trilden te hard om ze open te houden.
Ik gaf het altijd terug op. Ik voelde me ook zo depressief toen. Ik besefte nog maar een klein beetje wat ik gedaan had. Maar zelf dat kleine besef maakte me al gek. Op een avond ben ik toen beginnen te drinken. Gigantisch veel gedronken. Het was in het jeugdhuis van m'n dorp. Ik begon de avond al met halve fles tequila. Daarna ging het licht al beetje uit. Maar ik heb achteraf gehoord dat ik niet ben gestopt met drinken die avond.. Sterke drank, bier, alles. Ik ben toen ik zo straal bezopen was naar huis proberen te wandelen. Ik ben onderweg in elkaar gezakt.. Na een paar uur hadden ze mij gevonden. Ik was onderkoeld geraakt. Ik ben direct naar het ziekenhuis afgevoerd.
3 dagen later ben ik bijgekomen. Ik heb ontzettend veel geluk gehad. Ik was ontzettend verzwakt. Vel over been, alcohol, heroverslaving, onderkoeling. Al die factoren hadden m'n lichaam zo uitgeput. Had geen enkele kracht niet meer. Ik sliep constant, moest gevoed worden via baxters etc.. Ik kon echt niets meer.
Het goede aan heel die situatie was... Iedereen was op de hoogte van m'n verslaving, en toch heeft er altijd iemand aan m'n bed gestaan. vrienden, vader, broer, zus. Altijd was er iemand. Ik was te zwak de pijn te voelen die het zonder heroine zitten met m'n lichaam deed. Het was m'n grote geluk.
Toen ik uit het ziekenhuis kwam. Heb ik alles geprobeerd om terug op het rechte pad te geraken. Ik gebruikte geen heroine meer. Ik wou er echt iets terug van maken. M'n gedachten kwamen weer helderder.
Alleen begon ik ook te beseffen wat ik allemaal had gedaan, en wat ik mensen allemaal had AAN-gedaan. Dat besef vernietigde me. Ik kon niet meer met mezelf leven. Ik walgde van mezelf. Denkend aan hoe ik men moeder zo had vermoord (ik had ontzettend veel schuld aan haar dood) aan dood van jhona, aan hoe ik zoveel mensen zo hard had laten vallen, al de leugens van mezelf, gefaald in school.
Ik begon mezelf zo hard te haten dat het niet meer te doen was. Begon me te krassen. Voelde me zo depressief. En ik probeerde zelfmoord te plegen door mijn polsen over te snijden. Dan spreken we van 2 juni 2002.
Toen ben ik in instelling beland. Meer een crisis-centrum. Ik mocht daarbinnen onder strenge voorwaarden. Ze wisten van men drugsverslaving. Maar ik gebruikte al tijdje niet meer. Maar toch die drang was er nog ontzettend hard. Ik kreeg van thuis ook nooit meer als 5 euro zakgeld. En moest altijd kasticketjes meebrengen om te laten zien dat ik geen geld achterhield. 5 euro ging zo hard op aan sigaretten altijd.. ik denk dat ik die tijd 2-3pakjes per dag rookte om de drang te onderdrukken wat ook een grote mythe is. Roken helpt echt niet. Is meer iets mentaal denk ik. Iets om tijd te verdrijven ipv drang echt te onderdrukken.
Swat, toen ik in die instelling aankwam voelde ik me zo tot rust komen. Vanaf de 1ste dag eigenlijk al. Voelde me zo rustig. Zo aanvaard. Het was vanaf 8 tot 18 jaar, we zaten er met twaalven. Ik herinner me nog hoe ik daar binnenkwam. De blikken die ik de 1ste halve minuut kreeg. Ik zag er ook niet uit denk ik. Gescheurde punkbroek, lijkbleek, graatmager.
Maar toch maakte ik vrij snel contact met andere mensen. Vooral met sten die daar toen zat. Hij was 9 jaar oud en zijn vader was een junkie. Op 1 of ander manier vond hij me direct leuk en week hij van dat moment geen enkele moment van m'n zijde. Hij bleef me overal volgen. En hij keek ontzettend naar me op. Hij kon me zo doen lachen dat ik alles kon vergeten. Ook had ik ontzettend goed contact met hanne, een meisje van 14jaar . We konden daar zo goed babbelen met elkaar, over problemen waar de meeste mensen van zouden schriikken, maar wij konden er gwn over praten, zonder oordeel te vellen. Gwn begrijpen. Niet verschietend als je zegt, ik heb met mannen van 50 jaar geslapen... OOk had ik ontzettend goed contact met m'n therapeut daniel.
Langzaam aan knapte ik daar echt op, ik heb in die tijd maar 1 slecht moment gehad. Dat was na m'n 1ste bloedtest. ze wouden testen op hiv. De resultaten lieten zo lang op zich wachten. En die spanning is ondraaglijk. Elke keer werd het resultaat vertraagd, en na de zoveelste vertraging ben'k gwn geknapt. Was teveel, ze hebben met toen met zoveel medicatie volgepompt dat ik de rest van de dag alleen sloom voor me uitkeek. De dag erna kreeg ik dan toch te horen dat test negatief was. En ik geen hiv-had noch hepatitis noch andere zaken.
Na 1 maand mocht ik daar weg. Ik was stabiel genoeg verklaard. Ik moest wel om de 2 dagen op gesprek. (zo stabiel was ik dus ook niet)
Maar het ging wel beter. Langzaam aan kwam alles terug. Kon terug met men gezin praten. oude vriendschappen kon ik langzaam aan herstellen. Het snijden was bijna verdwenen (alleen in de echte rare momenten) . De drang naar heroine was nog altijd gigantisch maar verleiding verminderde wel dag na dag.
Heel die vakantie ging met terug voor de boeg. Ik deed nog domme stoten die vakantie, zo had ik een relatie van 3 weken gehad met 45-jarige begrafenisondernemer/pedofiel. Maar basicly 1 september ben ik terug naar school gegaan. School heeft heel lang getwijfeld om me terug te laten beginnen. Maar ik en m'n therapeut hebben ze kunnen overtuigen. Ik kon de draad terug oppikkken in school. Alleen de grote waarschuwing '1 mistake and you're out'. Ik belandde terug in zelfde richting, alleen iedereen van me klas was jaar hoger. En 1ste dag.. was hel. Als je er niet bent geweest zo lang.. gaat je reputatie je vooraf, zeker in een klein dorp. Iedereen week voor me terug. Meeste uit angst denk ik. Er gingen zeer wilde verhalen over me rond. Toch heb ik die 1ste dag contact gemaakt met een meisje. Zij werd mijn grote steun tijdens heel die periode.
Niet lang na die 1ste dag, ben ik een relatie gestart met dat meisje. Ik heb dat jaar iedereen die me had afgeschreven lik op stuk gegeven en ik ben dat jaar geeindigt met 74%. Ook bleef ik dat jaar nog elke week op therapie gaan. Het jaar erop ben ik gestopt met therapie. En het ging supergoed met me. Ik ben de humaniora geeindigt alst 1ste van m'n jaar. De relatie met dat meisje is nu 2 weken geleden ff op pauze gezet. Omdat we allebei gwn ff tijd nodig hebben. Ikzelf probeer nu de gemeenschap zoveel mogelijk terug te geven. Want naar mijn mening heb ik heel wat verziekt. Nu zit ikzelf in 2de jaar psychologie aan de hogeschool. Ik leid een jeugdhuis waar jongeren op een veilige manier kunnen uitgaan. Ik hoop ooit mijn beroep te kunnen maken van jongeren te helpen.
Doe ermee wat je wilt met dit verhaal, het is niet de bedoeling om mensen te veroordelen die drugs gebruiken , ben zelf niet in staat om dat te doen vind ik. Ik hoop gwn dat sommigen er iets aan hebben. Ik weet dat ik ontzettend veel geluk heb gehad... Mss zijn er anderen die het ook zulllen hebben.
Ik lees hier bijna altijd de forums voor de laatste paar jaar, maar heb me nooit geregistreerd noch gepost. Op een of andere manier voel ik nu de drang om hier m'n hele verhaal neer te schrijven, langs de ene kant mss om een paar mensen hier nieuwe moed te geven in afkicken, mss om andere hun ogen te doen openen, mss omdat het mezelf een goed gevoel geeft.
Mijn verhaal begint in de zomer 2001. Toen was ik 15 jaar en best gelukkig. Had veel vrienden, ging veel uit, had goede punten op school. Mijn ouders waren wel net uiteen. Mijn moeder had de scheiding niet zo goed verwerkt. Maar we sloegen ons er wel doorheen. Ze werkte ontzettend hard om ons toch te geven wat we wouden. Mijn vader sprong ook altijd financieel bij als het echt nodig was.
De 1ste zomermaand waren de meeste van m'n vrienden op vakantie. Ik ging meer alleen uit, of met maar 2 mensen ipv van normaal de hele kliek.
Op een gegeven moment bleef ik alleen achter op een fuif, en ik geraakte aan de praat met een jongen genaamd jhona. Het klikte meteen tussen ons en we hadden een geweldige avond samen. We werden als snel na die avond ontzettend goede vrienden. In het begin rookten we wat cannabis etc.. Het rustige spul. Ik trok meer en meer met hem op. En we werden zelfs verliefd. (terwijl ik voor dat moment 100% hetero was
) anyway, we starten een relatie. Ik kwam meer en meer bij hem thuis. Hij was 18 jaar en woonde alleen omdat zijn ouders 95% van de tijd in duitsland zaten aangezien zijn vader een topman was van volkswagen. Het was elke avond wel feest bij jhona thuis. Hij had een gigantisch groot huis waar altijd wel een man of 10-15 aanwezig was. Vrij snel ontdekte ik dat er wel wat zwaardere zaken dan wietjes werd gebruikt. Jhona schermde me er altijd ontzettend vanaf. Hijzelf gebruikte regelmatig heroine. Meestal nadat ik ging slapen zodat ik er geen last van zou hebben.
Op een avond waren we alleen met zen tweeën. En ik vroeg hem of ik het ook is mocht proberen. Gewoon 1 keer, ik wou weten hoe het voelde. Na lang aandringen gaf hij me toen m'n 1ste shot. Het was een heel klein shot. Maar wel direct met de naald wat toch de grootste impact heeft. Het was fantastisch gewoon dat 1ste shot. Voelde me zo veilig toen, zo warm vanbinnen. Alles voelde zo perfect dat moment.
Na het 1ste shot die avond, volgde al binnen paar dagen het volgende shot. Steeds vaker begon ik te gebruiken. Vrij snel trok ik de dosis op tot halve gram per shot elke dag 1. Ik deed alles om die roes te hebben.
Mijn grote "redding' toen was het feit dat jhona ook dealde. Hij had zijn verslaving vrij goed onder controle. Hij was slim genoeg om lang genoeg helder te blijven om meeste zaken te regelen en genoeg geld te verdienen met dealen om rijkelijk toe te komen voor eigen gebruik en meer. Ook het feit dat hij ontzettend rijke ouders had zorgde ervoor dat financieel alles ok bleef en we zelfs rijker werden.
Ik leefde toen bijna bij jhona. Ik kwam amper nog thuis mede ook doordat mijn moeder een depressie had ontwikkeld . Ik deed s'morgens of ik naar school vertrok. Maar vertrok dan rechtstreeks naar jhona thuis. Ik had school een valse gsm-nummer opgegeven, en een valse thuisnummer. Zodat ze niemand konden waarschuwen of ik wel of niet was. Ook had ik een resem dokterbriefjes blanco maar afgestempeld die ik naar believen kon gebruiken. Dan kwam ik meestal tegen 6uur s'avonds terug thuis (of ik was niet helder genoeg en sms'te dan snel een smoes dat ik bij iemand bleef slapen) Ik deed altijd of ik om 9 uur s'avonds al ging slapen en glipte dan zo snel mogelijk terug naar jhona thuis. Om dan s'morgens om half 7 terug thuis te komen en te doen alsof ik weer naar school vertrok. De hele tijd heb ik zo goed als mogelijk m'n verslaving en m'n relatie met jhona verborgen gehouden.
Ik had al m'n oude vrienden zo goed als gedumpt. Ze zagen me niet meer, ik hield geen contact meer. Basicly ik had alleen nog maar contact met jhona en de vrienden die ik daar had.
Mijn verslaving ging totally out of control in Oktober 2001. Ik zette meerdere shots per dag. Was bijna constant onder invloed van. De maanden toen waren zo fantastisch maar ze zijn ook een gigantisch zwart gat in m'n eigen geheugen. Als ik er nu over terugdenk zie ik heel veel flarden van herinneringen. Daarom ook waarom dit soms moeilijk te volgen valt. Ik viel ontzettend veel af. Ik was altijd wel wat mager geweest maar toen was ik zowat vel over been. eten deed ik amper of niet. En ik was zowat in een spelden kussen verandert. Ik heb nooit echt aan chinezen gedaan. Vond het een waiste of time. En het gaf me niet hetzelfde gevoel als het pure shot.
Zoals ik al zei was ik een gigantische junk at that time, maar wie zou het niet hebben gedaan denk ik. Ik had het geld, ik had liefde, ik had in mijn ogen op dat moment alles wat ik wou. Maar aan alle 'goede' dingen komen een eind.
Ik herinner de dag alsof het gisteren was. We waren 9december 2001. Meestal stuurden de ouders van jhona een bericht wanneer ze terug naar belgië kwamen. Maar die dag stonden ze opeens zonder waarschuwing in het huis. Juist op een moment dat ik en jhona samen een shot hadden gezet. Vader van jhona ging zowat door het lint. Heeft me buiten gegooid. Hij heeft jhona voor de keuze gesteld. Of hij ligt op straat zonder geld of hij gaat meer naar duitsland om daar af te kicken.
Jhona koos voor het laatste, op dat moment had hij zijn verslaving ook vrij goed onder controle (in mijn ogen) . Laatste avond voor hij vertrok naar duitsland heb ik en jhona zo'n felle ruzie gehad. Hij had zo'n medelijden met me omdat ik zo'n junkie was geworden. Een flard van wat ik was toen we elkaar pas hadden ontmoet. Het laatste wat ik tegen hem heb gezegd was 'Jij hebt me gemaakt tot wat ik nu ben'. Tot op deze dag heb ik zo'n spijt van die woorden. Maar in die periode had ik er geen spijt van, meende het ontzettend hard toen.
Ikzelf had wel wat geld over gehouden aan het jhona avontuur, maar als heroine junkie is geld iets relatief. Het gaat erdoor tegen zo'n snel tempo. Ik leefde nu zo goed als op straat. thuis was ik nog welkom. Ze wisten wel van m'n verslaving maar dat wist ik toen niet. Die maand december werd m'n verslaving nog harder. Ik daagde niet op voor examens. Daagde niet op voor school. Daagde voor niets op. De zeldzame keren dat ik toch even op school was viel ik ofwel in slaap tijdens het 1ste uur. Of ik gaf over tijdens de les L.O. Heel de school wist het. En hadden m'n moeder na de examens ook op de hoogte gebracht van wat zij zelf toen ook al wist.
Nooit is er in die tijd een woord gevallen over men verslaving. Tot het noodlot toesloeg. Ik was die avond thuis, en ik had slaande ruzie met men moeder. Waar dat ik altijd was, wat ik deed, zoveel vragen had ze. Ik heb ze zo hard uitgesholden om uit m'n leven te blijven. Dat ik alles zelf wel aankon en dat ze een rotte moeder was. Ik ben toen naar m'n kamer gegaan en heb daar een shot gezet. Om 5 uur s'morgens die nacht werd ik plots wakker. Ik zag sirene's flikkeren in m'n raam. Ik hoorde geschreeuw beneden van m'n broer en zus. Op 1 of ander manier ben ik gwn boven op m'n bed blijven zitten. Heb alle spulllen netjes weggeborgen. Deo overal gespoten. Ik wist op een rare manier wat er was gebeurd. Het deed me niet veel. M'n broer kwam naar boven en vertelde dat m'n moeder zelfmoord had gepleegd. Ze had een hoop medicatie achterover gekapt met een fles wijn. En dan zichzelf laten verdrinken in het bad. We zijn dan 11 januari 2002.
Die tijd heb ik een paar dagen niet gebruikt. Men vader kwam terug bij mij thuis wonen. Hij wist niets van de verslaving.. hoe raar het ook klinkt. Alleen m'n moeder wist ervan. Op de begrafenis van m'n moeder zat iedereen te huilen. Mij deed het niet veel op dat moment. Ik zat er sloom voor me uit te staren. Ik had amper nog emotie's over toen.
Na de begrafenis ben ik terug beginnen te gebruiken... meer als ooit te voren. was nu zo goed als altijd weg van de wereld. Ik zat vrij snel zonder geld. Rijke vrienden had ik niet meer. Toen heb ik 1 van de grootste fouten m'n leven gemaakt. Ik was aan het tobben over hoe ik aan geld kon komen.
Ik zat toen ook regelmatig op chatsites. Ik raakte aan de praat met een wat oudere man. Ik zei tegen hem dat ik dringend geld nodig had. Hij vroeg me wat ik er voor zou doen. Ik zei dat ik alles zou doen om aan geld te geraken. Een paar uur later heeft hij me opgepikt waar hij me 100euro gaf voor sex met mij. Ik had m'n nieuwe manier gevonden om aan geld te geraken. Ik gaf geen zier meer om mezelf alleen het geld en de drugs dat ik daarmee kon kopen telde. Achteraf bezien denk ik dat sex heb gehad met zowat elke pedofiel in belgië.... Op dat moment deed het me echt niets. Meeste van hen waren zelf vriendelijk als je dat zo kan noemen.
Iedereen die met een 15-jarige slaapt kan je nou niet echt vriendelijk noemen. Maar ze deden me tenminste geen fysieke pijn aan. .
Mijn verslaving bleef op het grote problematische niveau... en ze leek alleen maar erger te worden. Thuis waren er nu constant ruzie's met het gezin. Ik maakte hun leven wss tot een hel. Ik kon 5dagen wegblijven, ik kon 10 dagen wegblijven. Maar altijd kon ik ontsnappen aan opname en aan gerecht. M'n grote geluk ook. Had ik toen in instelling beland dan was m'n verslaving alleen maar erger geworden. Daar ben ik zeker van.
Tot 11 feb het noodlot voor het 2de keer toesloeg. Jhona had zelfmoord gepleegd. Hij was totaal ingestort in die rehab. Hij had me een afscheidsbrief geschreven. Die brief stond vol met verwijten naar mij toe. Hoe ik hem in de steek had gelaten. Waarom hij nooit meer iets van me hoorde.. of ik hem nog graag zag of ooit graag gezien had?
Die brief raakte me zo diep. En deed me eindelijk nadenken over wtf ik nu aan het doen was. Ik heb toen al m'n moed bijeengeraapt, en ben toen naar m'n beste vriend gestapt van voor m'n hele hero-periode. Hij was zo blij om me te zien. We hebben toen heel de nacht gepraat, gepraat, gepraat over alles wat er was gebeurd, over wat ik had gedaan.
ik had m'n besluit gemaakt, ik zou stoppen met heroine, ik wou het doen zonder hulp van buitenaf, alleen mezelf zonder hulpmiddelen. Ik wou ook geen hulp van m'n gezin. Ik wou het zelf helemaal zelf.
Nu zou ik kunnen zeggen, ik was direct afgekickt happy end... Maar nope. Het lukte me amper. 1dag lukte , 2 dagen lukte soms, 3de dag lukte me niet. Heb 20-30keer hetzelfde gehad. Lukte me nooit om verder te geraken dan die 2 dagen. Elke keer terug dezelfde pijn. Ik kreeg waanbeelden , jhona die constant in men gedachten raasde, alles leek te barsten van binnen, keer op keer diezelfde pijn. Maar het ergste was altijd die kou. Ik had het zo koud, zo koud dat ik amper kon wandelen. Alles leek bevroren. Drinken kon ik niet. M'n lippen trilden te hard om ze open te houden.
Ik gaf het altijd terug op. Ik voelde me ook zo depressief toen. Ik besefte nog maar een klein beetje wat ik gedaan had. Maar zelf dat kleine besef maakte me al gek. Op een avond ben ik toen beginnen te drinken. Gigantisch veel gedronken. Het was in het jeugdhuis van m'n dorp. Ik begon de avond al met halve fles tequila. Daarna ging het licht al beetje uit. Maar ik heb achteraf gehoord dat ik niet ben gestopt met drinken die avond.. Sterke drank, bier, alles. Ik ben toen ik zo straal bezopen was naar huis proberen te wandelen. Ik ben onderweg in elkaar gezakt.. Na een paar uur hadden ze mij gevonden. Ik was onderkoeld geraakt. Ik ben direct naar het ziekenhuis afgevoerd.
3 dagen later ben ik bijgekomen. Ik heb ontzettend veel geluk gehad. Ik was ontzettend verzwakt. Vel over been, alcohol, heroverslaving, onderkoeling. Al die factoren hadden m'n lichaam zo uitgeput. Had geen enkele kracht niet meer. Ik sliep constant, moest gevoed worden via baxters etc.. Ik kon echt niets meer.
Het goede aan heel die situatie was... Iedereen was op de hoogte van m'n verslaving, en toch heeft er altijd iemand aan m'n bed gestaan. vrienden, vader, broer, zus. Altijd was er iemand. Ik was te zwak de pijn te voelen die het zonder heroine zitten met m'n lichaam deed. Het was m'n grote geluk.
Toen ik uit het ziekenhuis kwam. Heb ik alles geprobeerd om terug op het rechte pad te geraken. Ik gebruikte geen heroine meer. Ik wou er echt iets terug van maken. M'n gedachten kwamen weer helderder.
Alleen begon ik ook te beseffen wat ik allemaal had gedaan, en wat ik mensen allemaal had AAN-gedaan. Dat besef vernietigde me. Ik kon niet meer met mezelf leven. Ik walgde van mezelf. Denkend aan hoe ik men moeder zo had vermoord (ik had ontzettend veel schuld aan haar dood) aan dood van jhona, aan hoe ik zoveel mensen zo hard had laten vallen, al de leugens van mezelf, gefaald in school.
Ik begon mezelf zo hard te haten dat het niet meer te doen was. Begon me te krassen. Voelde me zo depressief. En ik probeerde zelfmoord te plegen door mijn polsen over te snijden. Dan spreken we van 2 juni 2002.
Toen ben ik in instelling beland. Meer een crisis-centrum. Ik mocht daarbinnen onder strenge voorwaarden. Ze wisten van men drugsverslaving. Maar ik gebruikte al tijdje niet meer. Maar toch die drang was er nog ontzettend hard. Ik kreeg van thuis ook nooit meer als 5 euro zakgeld. En moest altijd kasticketjes meebrengen om te laten zien dat ik geen geld achterhield. 5 euro ging zo hard op aan sigaretten altijd.. ik denk dat ik die tijd 2-3pakjes per dag rookte om de drang te onderdrukken wat ook een grote mythe is. Roken helpt echt niet. Is meer iets mentaal denk ik. Iets om tijd te verdrijven ipv drang echt te onderdrukken.
Swat, toen ik in die instelling aankwam voelde ik me zo tot rust komen. Vanaf de 1ste dag eigenlijk al. Voelde me zo rustig. Zo aanvaard. Het was vanaf 8 tot 18 jaar, we zaten er met twaalven. Ik herinner me nog hoe ik daar binnenkwam. De blikken die ik de 1ste halve minuut kreeg. Ik zag er ook niet uit denk ik. Gescheurde punkbroek, lijkbleek, graatmager.
Maar toch maakte ik vrij snel contact met andere mensen. Vooral met sten die daar toen zat. Hij was 9 jaar oud en zijn vader was een junkie. Op 1 of ander manier vond hij me direct leuk en week hij van dat moment geen enkele moment van m'n zijde. Hij bleef me overal volgen. En hij keek ontzettend naar me op. Hij kon me zo doen lachen dat ik alles kon vergeten. Ook had ik ontzettend goed contact met hanne, een meisje van 14jaar . We konden daar zo goed babbelen met elkaar, over problemen waar de meeste mensen van zouden schriikken, maar wij konden er gwn over praten, zonder oordeel te vellen. Gwn begrijpen. Niet verschietend als je zegt, ik heb met mannen van 50 jaar geslapen... OOk had ik ontzettend goed contact met m'n therapeut daniel.
Langzaam aan knapte ik daar echt op, ik heb in die tijd maar 1 slecht moment gehad. Dat was na m'n 1ste bloedtest. ze wouden testen op hiv. De resultaten lieten zo lang op zich wachten. En die spanning is ondraaglijk. Elke keer werd het resultaat vertraagd, en na de zoveelste vertraging ben'k gwn geknapt. Was teveel, ze hebben met toen met zoveel medicatie volgepompt dat ik de rest van de dag alleen sloom voor me uitkeek. De dag erna kreeg ik dan toch te horen dat test negatief was. En ik geen hiv-had noch hepatitis noch andere zaken.
Na 1 maand mocht ik daar weg. Ik was stabiel genoeg verklaard. Ik moest wel om de 2 dagen op gesprek. (zo stabiel was ik dus ook niet
)Maar het ging wel beter. Langzaam aan kwam alles terug. Kon terug met men gezin praten. oude vriendschappen kon ik langzaam aan herstellen. Het snijden was bijna verdwenen (alleen in de echte rare momenten) . De drang naar heroine was nog altijd gigantisch maar verleiding verminderde wel dag na dag.
Heel die vakantie ging met terug voor de boeg. Ik deed nog domme stoten die vakantie, zo had ik een relatie van 3 weken gehad met 45-jarige begrafenisondernemer/pedofiel. Maar basicly 1 september ben ik terug naar school gegaan. School heeft heel lang getwijfeld om me terug te laten beginnen. Maar ik en m'n therapeut hebben ze kunnen overtuigen. Ik kon de draad terug oppikkken in school. Alleen de grote waarschuwing '1 mistake and you're out'. Ik belandde terug in zelfde richting, alleen iedereen van me klas was jaar hoger. En 1ste dag.. was hel. Als je er niet bent geweest zo lang.. gaat je reputatie je vooraf, zeker in een klein dorp. Iedereen week voor me terug. Meeste uit angst denk ik. Er gingen zeer wilde verhalen over me rond. Toch heb ik die 1ste dag contact gemaakt met een meisje. Zij werd mijn grote steun tijdens heel die periode.
Niet lang na die 1ste dag, ben ik een relatie gestart met dat meisje. Ik heb dat jaar iedereen die me had afgeschreven lik op stuk gegeven en ik ben dat jaar geeindigt met 74%. Ook bleef ik dat jaar nog elke week op therapie gaan. Het jaar erop ben ik gestopt met therapie. En het ging supergoed met me. Ik ben de humaniora geeindigt alst 1ste van m'n jaar. De relatie met dat meisje is nu 2 weken geleden ff op pauze gezet. Omdat we allebei gwn ff tijd nodig hebben. Ikzelf probeer nu de gemeenschap zoveel mogelijk terug te geven. Want naar mijn mening heb ik heel wat verziekt
. Nu zit ikzelf in 2de jaar psychologie aan de hogeschool. Ik leid een jeugdhuis waar jongeren op een veilige manier kunnen uitgaan. Ik hoop ooit mijn beroep te kunnen maken van jongeren te helpen.Doe ermee wat je wilt met dit verhaal, het is niet de bedoeling om mensen te veroordelen die drugs gebruiken , ben zelf niet in staat om dat te doen vind ik. Ik hoop gwn dat sommigen er iets aan hebben. Ik weet dat ik ontzettend veel geluk heb gehad... Mss zijn er anderen die het ook zulllen hebben.
