Speed, alcohol en depressie

[Gun ainm]

Hallo,

Zoals in titel, ik gebruik weekelijks speed,
drink elke dag bier, 2 tot 5 flesjes,
en ik ben al maanden behoorlijk depressief.
Tijdje geleden ben ik een dierbare verloren.
Ik ben in een gat gekomen, waarbij ik dus ook drink en gebruik.

Ik drink om iets te kunnen ontspannen,
of om te kunnen slapen.
Zo onstaat gewenning/afhankelijkheid, ik weet het.
Ik gebruik 1 a 2 keer per week, (1 capsule maat 4 per x /dag of nacht), omdat ik dan dingen MOET doen.
Dit lukt anders niet lukt door de depressie.
Zo ontaat afhankelijk/verslaving, ik weet het.
Alles lijkt een onmogelijke opgave.
Even een afwasje doen, douchen of boodschappen.
Het voelt als een werkdag plus overwerken, terwijl je slecht geslapen heb, totaal geen energie hebt, alsof je lichaam 300 kilo weegt , hoofdpijn, rugpijn ect hebt, er alles vanaf hangt, en je chagrijnig bent maar dan 10.0.

Ik weet dondersgoed wat ik moet doen om dit aan te pakken.
Ik zoek niet per se tips of kritiek, wel altijd welkom natuurlijk.
Ik zoek mensen met vergelijkbare problemen, om ervaringen uit te wisselen en onze harten te luchten.
Ik moet toegeven dat ik best eenzaam ben, al tijden verstopt in huis zit.
Ik zou het fijn vinden om gesprekken aan te gaan.
Soms is de 1ste stap ook om überhaupt aan iemand dit vertellen.
Dat het niet meer alleen in je eigen wereld/hoofd afspeelt.
Ik doe dit hier, omdat ik tegen niemand kan zeggen dat ik speed gebruik.
Als dat uit komt, raak ik letterlijk iedereen kwijt.
Om deze rede geef ik niet alle details.

Alvast bedankt voor het lezen, en eventueel een berichtje.

 

[Mezelf]

Ten eerste natuurlijk van harte welkom!
Goed ook dat je hier je gevoelens uit omtrent je depressie en gebruik.

Nu kan ik verder allemaal dingen zeggen en tips geven maar ik weet niet of je daar op zit te wachten.
Depressie is a bitch en speed gaat je daar zeker niet mee helpen. Elke dag dat je speed gebruikt wordt je depressie stiekem iets groter. Het zelfde geldt voor alcohol natuurlijk. Maar zo te zien weet je dit gerust wel.

Je eerste kleine stap is gezet door dit hier te delen.
Volgende stap (hier komt toch een tip) is hulp zoeken. Depressie met of zonder verslaving is gewoon vaak hulp bij nodig en dat is ook helemaal niet erg. Dus ga naar de huisarts en overleg je situatie want deze kan je de juiste hulp geven of doorverwijzen.

Blijf verder vooral je verhaal delen want dat lucht altijd op en voor ons is het nog leerzaam ook.

Heel veel sterkte in ieder geval.

 

[Zeelanddude]

Ik weet dondersgoed wat ik moet doen om dit aan te pakken.
Ik zoek niet per se tips of kritiek, wel altijd welkom natuurlijk.
Ik zoek mensen met vergelijkbare problemen, om ervaringen uit te wisselen en onze harten te luchten.

Damm ik zit hier bijna met open mond te lezen. Alsof ik over mezelf lees. Kwa gebruik wel wat anders maar vooral de redenen waarom je gebruikt.
En vooral die zin dat je dondersgoed weet hoe je het aan moet pakken. Serieus , dat heb ik zelf een aantal weken geleden geschreven hier op het forum.

Ik zou het fijn vinden om gesprekken aan te gaan.
Soms is de 1ste stap ook om überhaupt aan iemand dit vertellen.
Dat het niet meer alleen in je eigen wereld/hoofd afspeelt.
Ik doe dit hier, omdat ik tegen niemand kan zeggen dat ik speed gebruik.
Als dat uit komt, raak ik letterlijk iedereen kwijt.
Om deze rede geef ik niet alle details.

Alvast bedankt voor het lezen, en eventueel een berichtje.

Hier erover typen helpt zeker maar misschien niet genoeg. Hoelang gebruik je al op deze manier? Werd je depressief 3 maanden geleden en daarna pas gaan gebruiken of gebruikte je al en nu is daar ook nog depressie bij gekomen?

 

[Gun ainm]

Dank jullie wel !

Ik ben vanaf mijn 16de depressief, met suïcidale gedachten.
Er is een lijst van oorzaken, dus het is te verklaren.
Ik gebruik nu 5 jaar speed.
Af en aan, maar afgelopen tijd dus 2 x per week.
Sinds kort drink ik bier.

Er is totaal geen gemiddelde van de "aanvallen ".
Het kan zomaar spontaan gebeuren.
Het kan een paar uur, 2 dagen of een jaar duren.
Het kan met zelfmoord neigingen, of geen zin 10.0 en alles er tussen.
Ik heb jaren medicatie geslikt, maar uiteindelijk merkte ik dat ik er beter mee om ga en er sneller uit kom als ik nuchter ben en mijn brein kan gebruiken.
Door de medicatie wordt je een zombie, en kun je niet bij de stukken brein die juist helpen om er over na te denken, te relativeren ect ect.
Daarom wil ik niet naar de huisarts.
Therapie heeft ook geen zin, omdat ik heel goed weet hoe alles bij mij werkt en wat ik moet doen.

Het probleem van dit x is dat er wat heftigs is gebeurt. logisch dat het wat heftiger is en langer duurt. Het is een kwestie van uit zitten en schade beperken.
Ik hoor je denken, waarom gebruik je speed als je de schade wil beperken?
Ik weet dat het het erger maakt.
Ik kies er voor om te gebruiken terwijl ik beter weet.

Ik vindt mezelf niet zielig, en ik wil ook niet zeuren.
Als ik het zat ben komt er een dag dat ik stop met speed en bier, beter ga eten en structuur terug breng in de dagen ect ect.

Het is fijn om dit te delen, het wordt zo iets minder erg. Dit is mijn eigen "schop onder mijn kont"

 

[Gun ainm]

Is er iemand die liever ook geen medicatie slikt, omdat dat juist beter is dan als zombie rondlopen, en zo ook veel langer erin blijft hangen?

 

[ctrl _ HALT _ delete]

Is er iemand die liever ook geen medicatie slikt, omdat dat juist beter is dan als zombie rondlopen, en zo ook veel langer erin blijft hangen?

Uitstel is geen herstel. Maar ik begrijp je. Zeker wel.

 

[Roze Olifant]

Hey, welkom. Vervelend dat je je zo voelt, en dat is een understatement. Ik herken de gevoelens erg, ook wel je redenen om drugs te gebruiken. Ik heb me jarenlang kapot gewerkt om voor mijzelf onverklaarbare redenen (laag zelfbeeld, bewijzen dat ik wat ‘waard’ was vermoed ik), maar ben sinds een paar weken thuis met een burn-out/depressie, nadat dit eigenlijk al een jaar eraan kwam (veel
afvallen tot behoorlijk flink ondergewicht, slecht eten, amper slapen, steeds ongelukkiger). Sowieso zijn depressieve gedachten mij nooit echt vreemd geweest maar het op een nóg meer acute en intense manier ervaren ervan is zeer heftig. Ik heb me ook heel goed gerealiseerd hoe dit gevoel wat nergens mee te vergelijken is middelengebruik in de hand kan werken, het is weliswaar een ‘makkelijke’ manier om even niet meer te hoeven voelen maar het lijkt soms ook de enige uitweg/oplossing. Gelukkig zie je zelf ook in hoe tricky dit is. Loop je bij een psycholoog/andere professionele hulpverlener?

Heel veel sterkte en je mag me altijd PB’en als je het er even wil hebben (het kan even duren voor ik antwoord omdat ik momenteel probeer niet teveel tijd voor de pc door te brengen, maar ik zal er dan wel de tijd voor nemen). Ik slik ook geen medicijnen trouwens.

 

[Gun ainm]

Ik ben juist af van jarenlange hulpverlening.
Uiteindelijk moest ik het zelf leren en zelf doen, dat werkt het beste bij mij.
Ook geen medicatie meer.

Meestal red ik het zelf wel.
Nu ben ik eigenwijs en gebruik ik speed.
Ik heb ook zoiets van, joh ik heb een rede goede dat het even klote gaat, mag ik..
Ik ben ook maar mens, normaal pas ik toe wat ik geleerd heb, maar heb er nu even geen zin in.
Zolang het niet de spuigaten uitloopt natuurlijk.

 

[Syl]

hoi,

Ook ik herken heel veel van wat je verteld!.
Ik ben verslaafd aan speed al ruim 8 jaar.
Ben aan het afkicken en nu 6 weken clean.
Bij mij is in 2015 ptss vastgesteld maar daarvoor was ik ookal jaren depressief .
Dit kwam door de relatie waar ik mij in bevond (huiselijk geweld).
Wat je beschrijft dat je van medicatie als een zombie voelt herken ik ook.
Toen ik werd mishandeld (zowel geestelijk als lichamelijk) door mijn ex voelde ik me als een robot die alles nog deed puur op de automatische piloot.
Heb destijds aan dokter iets gevraagd kwa medicatie om dat enorme stressgevoel wat te kunnen verlagen (had dokter toen al op hoogte gesteld van situatie en had gesprekken bij de poh).
Ik kreeg oxazepam waar ik nog nooit van gehoord had en waar ik zooo moe van werd dat ik in coma lag.
Aangezien ik 24/7 allert moest zijn ben ik hier meteen mee gestopt en zag ik in mijn situatie geen andere uitweg dan verder te gaan met de speed.
De speed gaf mij de energie die ik zo hard nodig had om mijn taken te volbrengen .
Mijn eigen energie was toen allang op want ik was uitgeput van het allert zijn en de angst weer klappen te krijgen.
Ik heb dus door toen door te gaan met de speed al mijn reserves gebruikt .
Toen ik eindelijk weg was bij mijn ex in 2015 bleef hij me lastig vallen en moest ik zoveel regelen rechtzaak enz waar ik gewoon de energie en kracht niet meer voor had.
Ik was op en wou rust ..

Om dit allemaal te kunnem volbrengen en om nog steeds allert te zijn voor mijn ex bleef ik speed gebruiken.
De combinatie depressie en speed is verkeerd maar als je er midden in zit zie je het als het laatste redmiddel.
Mensen hebben vaak geen begrip voor je als je een depressie hebt .
Ze verwachten dat je je leven na tijdje gewoon weer op de rit hebt.
Ik kreeg zoooo vaak de vraag van mensen of ik nou al eens een x werk had.
Dit doet pijn want ik zit niet thuis omdat ik lui ben of lekker wil leven van een uitkering.
Dus om maar aan dat plaatje te voldoen blijf je inderdaad speed gebruiken.
Bij een depressie zie je zo niks aan iemand maar je verwacht toch ook niet van iemand met been in gips dat ie zelfde gaat doen als wat ie deed zonder dat gebroken been?!.

Ik ben zelf verandwoordelijk voor mijn speedverslaving.
Mijn ex nam het een x mee en vond dat ik het eens moest proberen.
Ik heb zelf dat eerste lijntje gesnoven en ook de keren dat ik al week was gestopt en mijn ex voor mijn neus ging gebruiken en zei ; kom op joh wat maakt een lijntje nou uit neem gewoon was ook ik zelf de gene die uiteindelijk toch weer genomen heeft.

Wel ben ik van mening dat de slechte hulpverlening wat ik zelf ervaren heb en juist als je al verder geen fam of niks hebt om op terug te vallen mijn speedverslaving in stand hebben gehouden.

Van o.a justitie (die nadat mijn ex niet kwam opdagen op zitting mijn aangifte vergeten waren en het pas dik jaar na 1e zitting nadat ik zelf gebeld heb tig x er weer werk van maakte en dus mijn ex dacht overal mee weg te komen en door te gaan met lastig vallen) .
Hulpverleningsinstanties waar ik na paar sessies te horen krijgen" we stoppen met deze zorgverlening dus schrijven je bij andere instantie in ".
Daar vervolgens ook weer dik een jaar op de wachtlijst sta.
Dan eindelijk terecht kunnen en paar maanden aan lijntje gehouden word omdat de psycholoog niet weet wat ie met me aan moet omdat ik te veel trauma's heb.
Nu al weer meer dan jaar bij andere praktijk sta ingeschreven .
Ik ben in 2015 ivm huiselijk geweld gevlucht en tot op de dag van vandaag geen goede hulp gehad.
Onder tussen gaat alles in het "gewone " leven door en word er gewoon verwacht daf je daar in mee draait op volledig tempo als de rest.

Het is een tweestrijd die je dagelijks met jezelf voert.
Ga ik gebruiken zodat ik kan voldoen aan het plaatje dat van mij word verwacht .
Dat ik die dingen doe waar ik eigenlijk geen energie meer voor heb.
Of ga ik niet gebruiken en kan ik niks omdat ik er geen energie voor heb en word ik daar door andere op afgerekend.

In mijn situatie heb ik dus speed gebruikt om door te kunnen vechten en strijden .
Ik heb gebruikt omdat ik geen andere manier meer zag zonder hulp .
Nu ik dit zo typ moet ik huilen omdat ikme nu ook maar al te goed bessef wat ik me eigen lichaam heb aangedaan alleen maar om te kunnen voldoen aan dat plaatje wat er van me werd verwacht.

Nu ik aan het afkicken ben merk ik pas echt wat ik me lichaam heb aangedaan.
En nogmaals ik ben zelf verandwoordelijk voor mijn speedverslaving alleen als de hulpverlening beter geregeld was geweest denk ik wel dat ikal veel eerder gestopt was met de speed.

Je mag me altijd prive bericht sturen .
Wens je zo bij zo sterkte toe .

 

[AcidWarrior]

Welkom!

Ik heb geen ervaring met alcohol- of drugsgebruik/-misbruik tijdens depressie, maar helaas wel met het verlies van (een) dierbare(n).
Tijdens mijn meest zwarte periodes heb ik altijd bewust geen drugs gebruikt en medicijnen geweigerd.
Ik weet nog dat ik op een avond totaal verslagen en op bij de huisarts zat. Huilend m'n verhaal deed en het enige wat die man deed was benzo's en anti-depressiva voorschrijven. Ik was zo boos ... En heb de recepten voor die rommel meteen de papiermand in gegooid.

Ik ben er stilaan terug bovenop geraakt door te praten, praten, praten. Door me over m'n trots te hijsen en eerlijk aan m'n omgeving toe te geven: ik red het niet meer, ik kan het niet meer aan. Help me aub! Natuurlijk is iedereen anders, maar voor mij was mijn kwetsbaarheid durven laten zien een héél belangrijke stap in de goeie richting.
Jij hebt dit nu ook gedaan eh, door jouw verhaal te delen met ons, door het van je af te schrijven. Proficiat met die beslissing!

Blijf vooral delen wat jou bezighoudt! Het forum is al een steun voor zovelen gebleken.

Veel sterkte en succes!