Il zal u hierover uitvoerig het navolgende laten weten:
Eerst algemeen, daarna persoonlijk, en dan om het vege lijf in conditie te kunnen houden.
U raakt een gevoelige plek, namelijk.
Ik heb niet zoveel gevoel meer, zo zegt men, maar dit , in deze zaak, dus wél. Heeft u een goede zitstoel? Allez!
Laten we zeggen, dat ik ( en wellicht maak ik een inschattingsfout), dat ik mensen heb ontmoet die;
ten tijde van de militaire dienstplicht, deze was toen nog in praktijk, en een PLICHT! met een gebroken geweertje op hun kleding bevestigd, lieten zien, dat zij over deze plicht een geheel andere visie hadden.
Zij verrekten het, om die plicht te vervullen. Om Allerlei vage redenen, daarover zal ik niet uitweiden. Anders wordt het verhaal te lang..
Dus, zij gingen niet. Ze deden niet mee.
As simpel, as that.
Aparte lui, deze lieden. Maar, dat ben ik zelf óók. Edoch:
Laten dat nou net die mensen zijn geweest, die toen al, het veganisme als ziel en zaligheid uitdroegen.
Eigenlijk waren ze tegen alles. Auto's, bepaalde lessen, van alles.
Je zou nu deze mensen kunnen classificeren als de bekende " geitenwollen sokken " categorie.
Links, en overal tegen. En, zij droegen die sokken. Ja. Herkenbaar!
Dit strookte niet met mijn instelling. Dat moge duidelijk zijn.
Ik heb goddome voor deze mensen, mijn plicht vervuld.
Meer, dan dat zelfs, ik heb in eerste instantie die dienstplicht toen vervuld, plus ik heb langer gediend, omdat ik een onder officiersrang had bereikt. Ik heb wat can deze verplichte tijd weten te maken!
Nora bene:
In die tijd waren er nog spaarzaam, banen beschikbaar voor mensen zoals zij, en ik, ihkv onze studierichting.
Zij gingen dus niet. Met dat gebroken geweertje, dus. Op hun jas. Wij blijven thuis!
Wij willen geen discipline.
Ik, ging dus wél. Ik vond het niet leuk, maar, het was.mijn plicht.heel eenvoudig.
Alles mooi, en aardig, maar toen gebeurde er iets, wat mij zeer diep gegriefd heeft. Want dat kon toen nog.
De kwestie:
Toen ik mijn plicht vervuld had, waren er geen banen meer beschikbaar. 3 jaar na afstuderen. Helaas, pindakaas. Jammer, jammer jammer. En dan gebeurt er dit:
n één van de vakbladen met vacatures, die wij ontvingen, ik solliciteerde mezelf wezenloos. zonder succes, stond daar op een gegeven moment een vacature.
In de studie richting, waarin ik o.a. was afgestudeerd.
En nou komt het, waarde confrere!
Wat stond daar bij die vacature als eis vermeld?
WIJ ZOEKEN: EEN ERKENDE DIENSTWEIGERAAR VOOR DE VERVULLING VAN DEZE FUNCTIE!!
Voelt u hem? Ja?
ECHT?
Juist. Doordat IK mijn plicht heb vervuld, zoals iedereen dit in wezen moest, behalve die weigeraars, viel ik buiten de boot. Ja!
Sommige van deze mensen werden zelfs als held binnengehaald.
Maar, de facto,
Een DIENSTWEIGERAAR dus niet. Nee. Deze kreeg de voorkeur.
Wel godverdomme!
Even terug naar het begin van mijn reactie:
Die veganisten, die lieden met dat geweertje, dus, die hebben vanaf dat moment het bij mij verbruid. Dat zult u wel snappen.
Helemaal! Volkomen! En ja, ik leg die link, omdat ik deze zó ervaren heb.
Zo zit dat.
Mijn persoonlijke beleving van deze kwestie, dus. Je zou kunnen spreken van wrok.
Omdat zij niet gingen, moesten er anderen, op de koop toe. Jazeker.
Geen werk vinden. Relatie kapot. Wat deed ik?
Naar Frankrijk het legioen in. Daar slagen, en aan de rest had ik volkomen schijt.
Waar dit toe geleid geeft, is nogal wat. Verslavingen en zo.
Nu even over mijn, ons werk. Ons werk als para commando. Hoe zien wij dit?
De zienswijze van deze mensen , het geheel van planten willen leven ( en daarnaast andere zienswijzen op een voor mij foutieve manier), trachten over te halen, daartegen zeg ik. NEE. Voor ons absoluut onmogelijk.
Mijn lijf, al helemaal toen ik die zeer zware militaire opleiding plus effectieve militaire inzet heb verricht, wellicht ter verdediging van land en leefgebied voor diezelfde weigeraars, wat denkt u, wat wij daarvan vinden? En dan als pruim op de taart,
Ons dat vlees willen ontzeggen?
Broodnodige eiwitten?
Dat zal ik u zeggen. ,
de collega's van mij en ik, die kunnen en willen dat puur planteneten niet. Niet daar. Nergens. Plus wij hadden niets te zeggen. Je eet, wat er is. Discipline, weet u nog?
Daarvoor hebben wij dus een verdomd goede reden!
Wij hebben dat vlees nodig.
Wij hebben geen tijd voor anders eten. Nee.
Laat staan de mentaliteit ervoor, en die veganisten vaak uitdragen.
Geweld wordt niet geschuwd, zelfs. Wel, dit kan dus niet.
Echt niet. Laat dat geweld maar aan ons over, het is ons vak. Wij weten hoe dat moet...maar beter, van niet. Je zult de duivel loslaten.
En dan nog wat ik persoonlijk heb ervaren .
Dan nog dit:
Die Meneer, die u aanhaalt, en die ons geschapen heeft naar Zijn evenbeeld, hoe is dat begonnen? Weet u dat? Ik meen, dat ik er iets van weet, dus zal ik het u zeggen.
De mens begon als jager, vleeseter, dus, en later verzamelaar.
Later kwam er plantaardig voedsel bij, hetgeen langer goed bleef, en daar had deze mens voordeel bij. Dus: er kwamen planten bij.
Overigens, van de bemachtigde dieren, daarvan ging er niets verloren. Alles werd gebruikt. De huid, het vlees, de botten.
Maar, er kwamen planten bij zoals ik al zei, en dus werd het een omnivoor. De mens,dus.
Daarmee kon hij overleven.
In die barre tijden. Maar, Vlees was absoluut noodzakelijk als onderdeel van zijn voedsel. En bleef dat.
En de rest natuurlijk óók.
Nu, tegenwoordig, is door al ons verziekte eten, het schandalige omgaan met dieren,
incluis. daarmee ben ik het wél eens, zeer zeker, dat vlees in een ander daglicht komen te staan ( zo denkt men) .
En, vlees zou onnodig zijn geworden .
maar ik ben het hier niet mee eens.
Dat gaat een brug tever!
Gedeeltelijk is vlees gewoon nodig. Punt.
De discussie hierover is er een, zonder einde.
Ik heb hierin mijn standpunt ingenomen, en ik consolideer, en persisteer hierin.
De omgang met dieren daarentegen, dit kan, nee, MOET anders. Hier scoort u een punt.
En, het is te verwezenlijken.
Dit gaat alleen geld kosten...
Ik heb nu het mijne gezegd. Fini.
Discussie gesloten.
Ik ben er dus klaar mee.
Helemaal.
Au revoir!
www.wakkerdier.nl
We all human. Maar het is wél goed om te praten over wat je vindt en waarom je dat dan vindt. Persoonlijk vind ik het vaak wel heel lastig dat mensen gemakkelijk aan mij vragen waarom ik veganistisch eet wanneer ze zien dat ik veganistisch eet, dat ik dan met een eerlijk verhaal over dierenwelzijn kom en zij dan geïrriteerd raken over dat hun gedrag slecht zou zijn. Want dat is niet mijn bedoeling, maar ja... Dit is nu eenmaal wel mijn eigen motivatie?
