Voor mensen die een eenheidservaring hebben gehad of ervaring van non-dualiteit op psychedelica zou ik willen weten of ze als het uiteindelijke ene Bewustzijn zich eenzaam voelden, beseffenden dat zij het de hele tijd alleen waren die de rollen speelden die wij hier in deze fysieke dimensie van elkaar zien? Want dat is wat men vaak zegt: dat we rollen of characters spelen in een drama, maar dat we uiteindelijk slechts het ene Bewustzijn zijn. Als je Leo Gura kent, en ik heb zijn video's gezien op Youtube, dan kom je tot de conclusie tijdens een eenheidservaring op 5MeO-DMT dat jij de enige bent die bestaat die de illusie heeft van 'other'. Van de andere. Het feit dat er gedeeld bewustzijn bestaat en er 'anderen' zijn is een illusie die onmaskerd wordt door een mystieke ervaring van eenheidsbewustzijn ten gevolge van psychedelica en meditatie. Maar mijn vraag als niet-kenner is: voel je je met dit besef als het ene bestaande Mind of Bewustzijn alleen wanneer je ego is opgelost? En vergeet je daarom je werkelijke aard als the One Mind hier in deze realm, de Aarde, om de illusie van interactie met anderen te hebben, terwijl je eigenlijk alleen het enige Bewustzijn bent dat bestaat. Almachtig, liefdevol, selfless en goddelijk, maar volledig alleen, dat af en toe moet dromen dat het met anderen is en zichzelf als the All Mind moet vergeten? Is dat wat je ervaart? Please, zeg dat het niet zo is, want dat idee, dat ik psychonaut Leo Gura hoor verkondigen, klinkt akelig.
voelt 'being the One Mind' eenzaam uiteindelijk?
- Onderwerp starter MaartenV
- Startdatum
Neo-Shulginist
Badass junkie
Ik snap niet hoe je én met alles verbonden kunt zijn, én kunt concluderen dat je dat in je eentje meemaakt. Volgens mij begrijp je dan nog steeds niet wat fundamenteel verwantschap is.
Je hebt zeker een punt. Maar psychonaut Leo Gura zegt dat hij verder dan de meesten 'awakened' werd en ontdekte dat hij de enige was in het bestaan als 'de Ene' die de illusie van 'de ander' creëert. Sollipsisme op het hoogste niveau van Bewustzijn waar jij de enige bent die bestaat die zichzelf kan vergeten in een droom met 'anderen' die je tenslotte speelt, want jij bent het allemaal. Maar weinigen bereiken die 'God-realisatie,' zegt hij. Ik wil jou zeker geloven en wil dat jij gelijk hebt, maar hij heeft de psychische Awakening zo ervaren. Mijn vraag is daarom: ervaren anderen dat ook zo?
N3K0
Badass junkie
Sat chit ananda 💕
Het ene... Staat los van gevoel en identificaties met wereldse zaken ( Maya)
Misschien is Advaita Vedanta het onderzoeken waard.
Jij als brahman ( god ) staat boven nietige menselijke gevoelens zoals eenzaamheid en dergelijke.
Sat Chit Ananda is wat je bent. Tat Tvam Asi.
Het ene... Staat los van gevoel en identificaties met wereldse zaken ( Maya)
Misschien is Advaita Vedanta het onderzoeken waard.
Jij als brahman ( god ) staat boven nietige menselijke gevoelens zoals eenzaamheid en dergelijke.
Sat Chit Ananda is wat je bent. Tat Tvam Asi.
Ok. Bedankt. Dat ga ik eens beter bestuderen, wanr ik dreigde al licht psychotische te gaan worden van de sollipsistische God-realisatie filosofie van Leo Gura, dat ik uiteindelijk het enig Bewustzijn ben dat deze illusie maakt en eeuwig alleen ben. Bedankt dus voor je tegenwerping.
N3K0
Badass junkie
Inde kern ben je dat ook. The one and holy..
En alleen die ene IK bestaat echt. Al het andere is een illusie.
Of ipv een illusie de expressie van het grote geheel.
Of jij bent dit alles wat je hier ziet. Dat goddelijke/liefde is wat wij allemaal zijn. Ik ben jou en jij bent mij. En zo ook de buurman, de buschauffeur, de mensen waar je een hekel aan hebt. Alles is 1.
Ben vooral niet bang je bent eigenlijk goed op weg.
Uiteindelijk kan het alleen maar zorgen voor bevreiding van onzin. En kun je er om/mee lachen.
Ik zou nooit teveel op anderen hun inzichten/realisaties steunen en al helemaal niet betreffende existentiële vraagstukken.
Maar om je vraag te beantwoorden:
Ja, er is alleen jezelf.
Maar je moet zélf tot die kern van jezelf doordringen, anders maak je verkeerde conclusies. Bijvoorbeeld dus: dat het eenzaam zou zijn om de "Ene Zelf" te zijn. Het is niet eenzaam. Eenzaamheid wordt pas mogelijk wanneer de illusie van een afzonderlijke zelf (en anderen) ontstaat/wordt geloofd. Maar er is geen afzonderlijke zelf en er zijn geen anderen. Die eenzaamheid wordt geprojecteerd op het idee van alleen te zijn als je afzonderlijke zelf. Dat is niet wat het is. In zo'n realisatie van "Eenheid" (zou je het kunnen noemen, er is niet echt een naam voor) verdwijnt de (kleine) zelf én verdwijnen anderen/de wereld. En eigenlijk niet eens dat: er wordt gezien (gerealiseerd) dat de kleine zelf en anderen/de wereld nooit zijn geweest, maar alleen de Ene Zelf. Die totaal niet eenzaam is, maar in eeuwige (tijdloze) bliss/gelukzaligheid.
Ik weet niet waarom de illusie van "twee" of: "meer dan 1" wordt gecreëerd. Ik weet wel dat dit niet is omdat de Ene Zelf eenzaam zou zijn.
Maar ook weer niet weten wat de reden dan wel is vind ik persoonlijk mooi. Ik zou het niet anders willen. Sommige dingen zijn niet te weten. Het is het eeuwige mysterie van het bestaan en van mezelf (die 1 en dezelfde zijn).
Maar nogmaals: ga niet op anderen hun ervaringen af. Geloof niets, maar zie voor jezelf.
Alleen jijzelf kan jezelf kennen.
Als alles verbonden is, betekent dat ook dat er uiteindelijk maar 1 is. Alleen, tegelijkertijd is er (de illusie van) meer dan 1. Waardoor de wereld van vorm en zelf en anderen mogelijk is. Imo een goed iets! Maar dat is mijn persoonlijke mening.
Ik zie het als the best of both worlds:
Én er is de onderliggende realiteit van Eenheid, dus alles is verbonden. Én we hebben een (illusionaire) prachtige wereld met allemaal diverse vormen en kleuren waar we middels bewustzijn allerlei ervaringen en interacties mee kunnen hebben.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Nouja ik moet wel zeggen dat je redelijk vaak ziet in de psychedelische community dat mensen een ego-dood meemaken waarin ze een 'hogere waarheid' leren kennen, maar dat ze vervolgens op paradoxale manier last krijgen van ego-inflatie omdat ze de Waarheid denken te kennen.
Ik zie dat dus als te ver doorschieten in je doel. Ja, psychedelica kunnen je helpen om even buiten je gangbare denkpatronen te stappen, en daarbij een gevoel van verbondenheid geven, even contact maken met dieper gelegen gevoelens, en de creativiteit bevorderen. Maar als je vervolgens denkt dat je alles weet dan heb je je ervaring verkeerd geïnterpreteerd.
Laatst bewerkt:
True. Herken het bij die Leo Gura en ook bij mezelf.
Het is (voor sommigen) makkelijk om in die valstrik te trappen.
Maar uiteindelijk is het juist steeds minder weten. Want wat je "wist" was/is alleen relatief waar (in relatie tot andere dingen). En wat echt is, is een mysterie. Zelfs wat je voor je ziet als wat we de wereld noemen: het is ondoorgrondelijk/niet te kennen als in: niet vast te leggen: "dít is wat het is". Dat is wat het hoofd altijd wil. Maar het hart weet op een andere manier: het is niet anders/niet afgescheiden van mezelf. En voelt niet de noodzaak iets vast te leggen, want het weet al dat wat het ook is, het is niet anders/los van mezelf.
En het gekke is, de "uiteindelijke realisatie" (dat klinkt zelfs alweer te exotisch, exclusief en daardoor verdelend) is niet 1 of ander verheven iets wat alleen enkelen hebben gezien of ervaren, maar dít moment dat iedereen al heeft/is, dat ook een doodnormale vorm aan kan nemen. Het is niet de vorm ervan, maar het "spul" waarvan het is gemaakt, dat significant is.
Daarom krijg ik ook wat de kriebels als zo iemand als Leo Gura zit te vertellen dat hij dingen heeft gezien die anderen niet hebben gezien. So what. Iedereen heeft dingen gezien die anderen niet hebben gezien.
Je hoeft ook helemaal geen psychedelica te nemen hiervoor.
Daarom krijg ik ook wat de kriebels als zo iemand als Leo Gura zit te vertellen dat hij dingen heeft gezien die anderen niet hebben gezien. So what. Iedereen heeft dingen gezien die anderen niet hebben gezien.
Je hoeft ook helemaal geen psychedelica te nemen hiervoor.
OtherShore
Badass junkie
Ik heb de verwijzing even niet bij de hand, maar Timothy Leary beschrijft deze ervaring — ervaring van eenheid + de gedachte dat je alleen bent — als een vorm van paranoia.
Er zit een kern van waarheid in deze ervaring. We zijn allemaal verbonden of wellicht zijn we op een of ander dieper niveau wel één en dat ervaar je een beetje (of denk je in ieder geval te ervaren), maar vervolgens gaat het ego aan het werk en het ego identificeert zich met de ervaring en zegt “Dat ben ik. Alleen ik besta. Ik heb anderen misschien wel bedacht”. Zo maak je van een ervaring van non-ego toch weer ego, want het ego is geniepig. Uiteindelijk wil het ego het idee van afgescheiden-zijn, van individu-zijn, toch niet loslaten en roept dan het beeld op van een soort kosmische ik en daar vloeit het gevoel van eenzaamheid weer uit voort.
Feit is, als dat gebeurd, durf je nog niet echt los te laten. Pas als je het ego loslaat kun je een ervaring krijgen van het non-ego. Anders kom je, vrij letterlijk, jezelf toch steeds weer tegen. Dus ik zou wat die Leo Gura zegt met een korrel zout nemen.
Ja dan kun je solipsisme krijgen (alleen mijn geest is echt en jullie zijn allemaal verzinsels van mijn geest). Lijkt hetzelfde maar is iets totaal anders dan Eenheid (of hoe je het ook wilt noemen). In Eenheid weet je dat er op het niveau van vorm zeker wel ook "anderen" zijn, in de zin van dat er - net als jezelf - andere perspectieven/"body-minds" zijn, die zeker geen verzinsel van jouw persoonlijke mind zijn. Maar tegelijkertijd is er een onderliggende gedeelde essentie.
OtherShore
Badass junkie
Nog even over dit: ik heb het weleens zo ervaren, maar dan weet je eigenlijk zeker dat je niet op het hoogste niveau van realisatie zit, want er zit nog teveel ego in je ervaring. Sterker nog, misschien is het hele idee van hogere en lagere realisaties uiteindelijk één grote egotrip.
Bedankt voor deze uitleg. Ik had zo snel even niet paraat wat solipsisme inhoudt. Wat ik denk is, kort gezegd, solipsisme impliceert juist ego, en is dus zeker niet de ‘hoogste’ realisatie, maar alleen een verdere uitbouw van het ego op een veelomvattender niveau.
Laatst bewerkt:
Ja, een psychopaat is bijvoorbeeld een extreem voorbeeld van solipsistisch denken: alleen ik ben echt/doe er toe en jullie zitten mij slechts in de weg of zijn er om mij te dienen. (dus manipuleer ik je om te krijgen wat ik wil)
Hoe "dichterbij" zelfrealisatie, hoe simpeler/liefhebbender vaak juist. De term zelfrealisatie is ook misleidend want er gaat in zekere zin helemaal niks gebeuren met- en veranderen aan jezelf. We zijn allemaal al zelfgerealiseerd (boeddha's: het geheel gemanifesteerd in een deel) we realiseren het ons soms alleen niet.
Bedankt allemaal voor jullie antwoord. Dat stelt me toch gerust en doet één en ander beter binnen perspectief plaatsen. Leo Gura lijkt me inderdaad een beetje de trappen kwijt te zijn waarbij het ego probeert te vatten wat hij ervaren heeft, terwijl ons ego waarschijnlijk te beperkt is om die ervaring te vatten.
Denk nou juist niet dat hij een "beter, meer geavanceerd" ego heeft dat meer kan bevatten dan jou. Ten eerste, het is juist het ego dat verdwijnt in een dergelijke "ervaring". En ten tweede: het is het ego dat vervolgens wel of niet dat soort inzichten als "van mij, niet van jou" bestempeld.
Edit:
Had je verkeerd begrepen.
Je bedoelde dat ons ego (van ons allemaal) te beperkt is om die ervaring te vatten. En inderdaad. Het ego is als een soort demper. Het houdt veel dingen tegen die we niet willen voelen, maar het houdt ook allemaal dingen tegen die goed voor ons zijn om te zien.
Het ego is trouwens ook niet een soort ding, of entiteit. Het is slechts de "ik" gedachte, die dan wordt geloofd (door ons), waardoor ons denken super beperkt wordt. De bandbreedte wordt helemaal ingeperkt zeg maar. Zonder alles te betrekken op een "ik" wordt het denken vrij.
Laatst bewerkt:
Voor iemand die een ego-dood heeft gehad klinkt dit voor mij namelijk als iemand die net vanuit zijn ego spreekt.
Zijn éénheids-ervaring zou ik eerder benoemen als een ´alleenheids-ervaring los van alles dat er is. Ik ben echt en alles dat ik zie verzin ik en bestaat in wezen niet. Zijn voor mij persoonlijk heel ´egovolle´ uitspraken net zoals dat hij vind dat hij verder dan de meesten awakened is.
Wat ik wel kan begrijpen is dat alles dat er is inclusief onszelf, dat we allen onderdeeltjes van een geheel zijn, dus we zijn het geheel. Net zoals de bubbeltjes in champagne, je drinkt geen bubbels met champagne, maar je drinkt gewoon champagne.
misschien heeft hij dat geheel ervaren maar dan is het in mijn ogen moeilijk om dit vanuit de ik-vorm uit te spreken
Het ´zelf´ is in mijn ogen niet ´jezelf.
Het ervaren van het ´zelf´ = ervaren van éénheid los van ´jezelf´.
(1 van) mijn overtuigingen is dat iedereen/alles ´kijkt/ervaart´ door 1 van de ´triljoenen´ ogen van het ´zelf/god´
Als het ´zelf´ een hoge zendmast is zijn wij de tv´tjes als in de ´ontvangers´ kan ik denken.
Ik denk wel dat geloven in de zelf (met kleine letter) in de weg staat (schijnbaar dan) van de echte Zelf ervaren.
Maar hoezo zou je zelf niet de Zelf zijn?
Er wordt wel gezegd, God is omnipresent. Dat betekent: overal aanwezig. Maar dan zouden we dus zeggen: God (of de Zelf) is óveral aanwezig, maar niet hier hoor, niet waar ik ben.
Ik ben een speciaal plekje in het bestaan waar God níet aanwezig is.Ik denk: onze zelf is wél de Zelf, alleen: wij hebben teveel eraan toegevoegd.
In plaats van: Ik Ben.
Is het bij ons (bijvoorbeeld) geworden:
Ik Ben Piet de Vries, man, val op vrouwen, geboren en getogen Hagenees, bakker van beroep, fervent sportvisser in me vrije tijd...
Die kern (Ik Ben) is aanwezig, alleen voegen we er vaak allemaal identiteit aan toe. (Letterlijk achter "Ik Ben")
Helaas heeft spiritualiteit ook wat een exotische bijklank gekregen. Hoe kan ik als dood nuchtere Hollandse/Belgische jongen (of meid) nou op het niveau van bijvoorbeeld een Indische goeroe zitten?
Maar toch, wie je ook bent, je bent een boeddha. Letterlijk: je bent het geheel dat zich manifesteert als een deeltje van deze creatie. Je hoeft dat niet te worden, je kan het niet eens worden, want je bent het al.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Ik kan aanraden om het hoofdstuk over 'self and identity' te lezen uit de Handbook of Social Psychology.
Daarin staat namelijk een complete maar beknopte beschrijving van wat er vanuit de psychologie bekend is over ons zelfbeeld. En daaruit volgt wel dat er allerlei verschillende perspectieven bestaan op het zelf, en dat onze beschrijvingen daarvan ook nogal afhangen van de context. Dat komt enerzijds omdat onze identiteit gelaagd is, maar anderzijds omdat ons geheugen niet absoluut is maar associatief.
Daarom vind ik het vaak vreemd als mensen het hebben over 'gewoon jezelf' zijn, of je 'echte zelf', of dus 'Zelf' met een hoofdletter. Want zijn dat niet allemaal verschillende conceptualiseringen van deelaspecten van je totale identiteit? Volgens de wetenschap kan je nooit al die versies van jezelf tegelijkertijd zijn. Dus waarom zou er dan een echte zelf en kennelijk een onechte zelf zijn? Die gedachte snijdt wat mij betreft niet echt hout. Volgens mij zijn het allemaal echt onderdelen van je identiteit.
Daarin staat namelijk een complete maar beknopte beschrijving van wat er vanuit de psychologie bekend is over ons zelfbeeld. En daaruit volgt wel dat er allerlei verschillende perspectieven bestaan op het zelf, en dat onze beschrijvingen daarvan ook nogal afhangen van de context. Dat komt enerzijds omdat onze identiteit gelaagd is, maar anderzijds omdat ons geheugen niet absoluut is maar associatief.
Daarom vind ik het vaak vreemd als mensen het hebben over 'gewoon jezelf' zijn, of je 'echte zelf', of dus 'Zelf' met een hoofdletter. Want zijn dat niet allemaal verschillende conceptualiseringen van deelaspecten van je totale identiteit? Volgens de wetenschap kan je nooit al die versies van jezelf tegelijkertijd zijn. Dus waarom zou er dan een echte zelf en kennelijk een onechte zelf zijn? Die gedachte snijdt wat mij betreft niet echt hout. Volgens mij zijn het allemaal echt onderdelen van je identiteit.
De Zelf is dat wat ziet. We kunnen allerlei verschillende vormen van identiteit onderscheiden en aannemen, dat is het zelfbeeld. Maar het zelfbeeld ziet zelf niet, het wordt altijd gezien, door dat wat ziet (jezelf, dat wat je daadwerkelijk bent, niet dat wat je aanneemt als identiteit). En die veranderd niet, want het ziet vorm, maar is zelf vormloos. Het is eeuwig hetzelfde. Het is niet in tijd. Klinkt wat dramatisch maar het (jezelf) is eeuwigheid zelf: dit hier en nu, waarin tijd, de wereld, alles verschijnt.
Er zijn niet een echte zelf én een onechte zelf. Er is altijd alleen maar de echte zelf. De onechte zelf is een illusie. Dat is zo'n conceptualisatie, die gezien wordt door jezelf (de echte zelf). Een gedachte kan niet zien, alleen gezien worden.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Je conceptualiseert zelf ook xD
Alleen dan op een heel minimalistische wijze door alleen een observerend deel te includeren in je definitie van zelf. Wat dat betreft snap ik discussies over solipsisme, want als je alleen het observerende deel tot jezelf rekent dan is niks wat daarmee contact kan maken. Behalve natuurlijk perceptie, gedachten en emoties, maar die heb je buiten jezelf geconceptualiseert dus die reken je dan gewoon niet mee.
Ik snap niet helemaal hoe je zulke harde demarcaties van het zelf kunt verenigen met een theorie over radicale verbondenheid. Juist vanuit zo'n oogpunt dat er één verbindend al is, zou ik verwachten dat je de zelf zou conceptualiseren met allerlei verschillende lagen die grensoverschrijdende connecties hebben. Eigenlijk zeg je zelf ook al dat zulke verbindingen bestaan:
Je gaat van radicale verbondenheid, naar een zeer geïsoleerde zelf die alleen maar kan observeren, maar die zelf kan dan via 'weten' toch wel invloed hebben op je gedachten, emoties, perceptie, én gedrag, maar zijn dat dan weer geen onderdelen van jezelf?
Sorry maar dat argument vind ik tegenstrijdig op belangrijke punten.
N3K0
Badass junkie
Je bent niet het lichaam.. En gedachten en emotie en dergelijke zijn allemaal onderdeel van het lichaam.
Maar als je sat chit ananda in iedereen kan zien en je ziet in iedereen one loving energy dat is dan juist toch super eenheid/verbinding.
En eigenlijk valt dit het "zelf" niet te omschrijven met menselijke taal.. Stilte zegt het meest. 🍀
Advaita vedanta is non dualisme en vedanta is dualisme en zo zijn er meerdere stromingen die hier al 1000 jaren over discussiëren.
Ik raad jullie allemaal aan om naar Swamji te luisteren als jullie dit interessant vinden. Voor mij voelden het als thuis komen en als bevestiging voor mijn eigen ideeën.
Voor mij is dit de waarheid hoeft natuurlijk niet zo voor jullie te zijn.
Ik doelde meer op... dat het ´Zelf´ niet alleen ´jezelf´ is maar ook alle anderen/omgeving.
Voor mij is het ´Zelf´ alles wat er bestaat, dus misschien ´goddelijk´ te noemen.
Jezelf is een miniscuul onderdeeltje van het ´Zelf´. Dus in wezen is jezelf ook het Zelf maar niet alleen jij of ik maar iedereen en alles wat er bestaat.
(Jezelf,ikzelf,hijzelf,zichzelf,mezelf,...) kan in mijn ogen meer beschouwd worden als het individu dat individualistisch denkt die interpretatie stopt buiten de vorm van je lichaam.
Net andersom als je me begrijpt 😄, overal aanwezig omdat alles dat er is, dat is, inclusief hier en daar.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Nouja daar ben ik het dus mee oneens. Je kunt wel allerlei onderscheid gaan maken, maar uiteindelijk zijn dat dus ook psychologische constructen die grenzen van definities afbakenen. Wat mij betreft is het duidelijk dat er allerlei interrelaties bestaan tussen de verschillende lagen van onze identiteit en wat daarbuiten ligt. Zo'n denkwijze wordt verder beschreven in deep ecology, waarin dus de interrelaties tussen onszelf en de omgeving centraal staan. Want ons gedrag maakt uit. Er is een realiteit waar onze keuzes invloed op hebben. En die omgeving heeft ook weer invloed op onze interne belevingswereld. Als je die interrelaties ziet als net zo echt als de realiteit die binnen en buiten ons ligt, dan wordt het dus lastig om onderscheid te maken tussen wat ons is en wat anders.
Deep ecologists definiëren het de 'ecological self' als "a wide, expansive, or field-like sense of self, which ultimately includes all life-forms, ecosystems, and the Earth itself". Je bent dus verbonden met hetgeen dat ons overstijgt, door de interrelaties die je hebt met je omgeving.
Imo past zo'n filosofie ook beter bij de ervaring je die hebt aan psychedelica
Laatst bewerkt:
N3K0
Badass junkie
Dan verschillen wij daar gewoon van gedachten//meningen//ideeën//ervaring. Helemaal prima. 🥰Nouja daar ben ik het dus mee oneens. Je kunt wel allerlei onderscheid gaan maken, maar uiteindelijk zijn dat dus ook psychologische constructen die grenzen van definities afbakenen. Wat mij betreft is het duidelijk dat er allerlei interrelaties bestaan tussen de verschillende lagen van onze identiteit en wat daarbuiten ligt. Zo'n denkwijze wordt verder beschreven in deep ecology, waarin dus de interrelaties tussen onszelf en de omgeving centraal staan. Want ons gedrag maakt uit. Er is een realiteit waar onze keuzes invloed op hebben. En die omgeving heeft ook weer invloed op onze interne belevingswereld. Als je die interrelaties ziet als net zo echt als de realiteit die binnen en buiten ons ligt, dan wordt het dus lastig om onderscheid te maken tussen wat ons is en wat anders.
Deep ecologists definiëren het de 'ecological self' als "a wide, expansive, or field-like sense of self, which ultimately includes all life-forms, ecosystems, and the Earth itself". Je bent dus verbonden met hetgeen dat ons overstijgt, door de interrelaties die je hebt met je omgeving.
Imo past zo'n filosofie ook beter bij de ervaring je die hebt aan psychedelica
(Ik zeg wel we zijn ons lichaam niet en dat is voor mij ook echt "de waarheid" maar als alles een expressie van die ene is. Dan hoort daar dus wel het lichaam bij
) (En alles wijst uiteindelijk toch naar het ene. "God als zelfrealisatie") En deze ervaringen heb ik gedurende mijn leven. ondervonden/ontdekt/geleerd/ervaren. Pas later kwam ik uit bij Advaita Vedanta. (Dat bevestigde voor mij vanalles) (niet dat ik nu alles weet ofzo hoor
(Al denkt dit nietige ego'tje dat soms wel of doet ze alsof) Tripmiddelen hebben mij die ervaringen (nog) niet gebracht. 😭😭
Je bent dus alles en alles is 1.
En er is dus niks anders dan alleen "ik" (want dat is waar alles uit bestaat alleen heeft alles een andere vorm en naam maar de kern is hetzelfde)
Goud (of bewustzijn) kan verschillende vormen en namen hebben maar de kern blijft goud. (Amrband, ketting, ring enz enz)
Laatst bewerkt:
Natuurlijk, alles wat we bespreken is een concept, (want je download het naar taal) maar de Zelf (jezelf) is geen concept en een zelfbeeld wel.
Of ik begrijp je hier niet goed(?)
Wat essentieel aan je is, kan toch niet zomaar verdwijnen, of juist aan je toegevoegd worden? Dat bedoel ik met Zelf: je essentie, dat wat niet veranderd. Dat wat je daadwerkelijk bént: altijd.
Snap ik ook wel. Het is ook nogal een paradoxaal onderwerp om te bespreken.
Dit klinkt misschien far out:
Je hebt jezelf: je essentie. Die veranderd niet. Onze vormloosheid. Maar de wereld (van vorm) is gemaakt van diezelfde vormloosheid die jij (en iedereen) bent.
Dus hoewel bijvoorbeeld je lichaam niet behoort tot je essentie, (want: het heeft vorm, het veranderd constant en jij (de Zelf) ziet al die verandering) is je lichaam gemaakt van het "spul" dat jij bent. In die zin kun je zeggen dat het lichaam (en de hele wereld) ook jezelf is, alleen het kan niet je essentie zijn, want vorm is voortdurend veranderlijk: het komt en gaat, terwijl jij blijft als wat jij (eeuwig) bent.
Dus onder andere daar ligt die radicale verbondenheid: de hele wereld is gemaakt van het "spul" dat jij bent. Maar nog radicaler dan dat delen we ook nog eens onze (vormloze) essentie. Alles in de wereld is verbonden met elkaar bovenop een basis die gedeeld wordt door alles. De wereld van vorm verschijnt in het vormloze en het vormloze is aanwezig in alle vorm.
Ik weet dat ik (weer) heel stellig klink, maar ik kan het niet echt anders zeggen.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Slechts observeren kan imo niet de essentie zijn van een mens. Want mensen worden gekenmerkt door veel meer aspecten.
Je zegt dat dingen die veranderlijk zijn niet essentieel kunnen zijn. Maar dat denk ik juist wel. Interrelaties zijn essentieel voor het handhaven van het zelf, want in een vacuüm gaan we heel snel dood. Juist door de interrelaties die je aangaat kun je een onderscheid maken tot jezelf in relatie tot de omgeving, en dat is precies wat je tot een individu maakt. Met dan wel de kanttekening dat ook de demarcatie tussen jezelf en de omgeving een conceptualisering is.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Kijk, ik ken de Boeddhistische grondslag bij het mediteren hoor, over het herkennen van de alom aanwezige observeerder enzo. Maar ik zie dat als een nuttig gedachtentrucje hoe je kunt voorkomen jezelf te laten meeslepen door gedachten die je hebt en in plaats daarvan meer te leren over jezelf.
"Slechts" observeren is anders alles waar je wereld (alle zintuigen), je sensatie en je denken uit bestaat. Poehhh dat is nogal wat om "slechts" te noemen imo.
Zijn en weten (die tweede synoniem aan observeren). Is dat niet de kern van jezelf dan? Dat wat te allen tijde geldt?
"We" gaan dood? Het lichaam gaat dood. De vorm eindigt. En dat waar de vorm van gemaakt is neemt weer een andere vorm aan.
De demarcatie tussen "jezelf" en de omgeving is een conceptualisering ja. Daar is geen echte grens. De hele wereld zou je als je lichaam kunnen zien. Maar dan nog: het is hier het ene moment en weg/anders het andere moment. Hoe kan zoiets essentieel voor jou zijn? Niet voor het lichaam, maar voor jou (noem het bijvoorbeeld bewustzijn).
N3K0
Badass junkie
De mens ansich heeft ook al die verschillende kenmerken. Zoals gevoelens en gedachten en ideeën. (Ego) en dergelijk. Dat is wat een mens een mens maakt. Met een lichaam wat 1 grote symbiose is van allemaal andere organismen enzo.
Ik en Mindeless zeggen alleen dat je dat niet bent. Dat is niet de "echte" ik.
Maar dit hoeft natuurlijk niet jou waarheid te zijn he. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik niet het lichaam kan zijn. ( o.a het boek de symbiotische planeet heeft mij dit laten inzien)
En het boek Verslaafd aan denken heeft mij meer inzichten gegeven over " de realiteit" ( dat niks bestaat als alleen in het hoofd )
Ik en Mindeless zeggen alleen dat je dat niet bent. Dat is niet de "echte" ik.
Maar dit hoeft natuurlijk niet jou waarheid te zijn he. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik niet het lichaam kan zijn. ( o.a het boek de symbiotische planeet heeft mij dit laten inzien)
En het boek Verslaafd aan denken heeft mij meer inzichten gegeven over " de realiteit" ( dat niks bestaat als alleen in het hoofd
)
De observator wordt soms ook als een tussenstap gezien.
Eerst heb je normaal menselijk bewustzijn (dat gelooft enkel het lichaam te zijn)
Dan heb je als tussenstap de observator. Dus: nee, ik ben niet het lichaam, ik ben dat wat het lichaam (en de wereld) ziet. Dus een "beweging" inwaarts als het ware.
En dan, is er weer een uitwaartse "beweging" waarin je áls de observator waarvan je hebt gezien dat je dat bent, juist weer terugkeert naar de wereld, maar met het weten dat je dát (het vormloze dat alles ziet) bent. Je keert terug naar de wereld van vorm en herkent dat je eigen vormloosheid in alle vormen aanwezig is. Dat alles gemaakt is van dat wat jij bent.
Neo-Shulginist
Badass junkie
In de boeken van Jan Geurtz staat ook steeds een diagram die de verscheidene lagen van je identiteit laten zien, als een soort ui die je steeds verder kan afpellen.De mens ansich heeft ook al die verschillende kenmerken. Zoals gevoelens en gedachten en ideeën. (Ego) en dergelijk. Dat is wat een mens een mens maakt. Met een lichaam wat 1 grote symbiose is van allemaal andere organismen enzo.
Ik en Mindeless zeggen alleen dat je dat niet bent. Dat is niet de "echte" ik.
Maar dit hoeft natuurlijk niet jou waarheid te zijn he. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik niet het lichaam kan zijn. ( o.a het boek de symbiotische planeet heeft mij dit laten inzien)
En het boek Verslaafd aan denken heeft mij meer inzichten gegeven over " de realiteit" ( dat niks bestaat als alleen in het hoofd
Ja, daarin heb de observeerder als kern. Maar dat betekent imo dat de rest onecht is of geen onderdeel van je identiteit. Net zoals dat de schil van een ui ook gewoon onderdeel is van een ui.
Je kunt die buitenste lagen ook wel meetellen in je identiteit. Met name in het gewone dagelijkse leven is dat praktisch/bruikbaar.
Maar ga je er existentieel naar kijken, dan valt alles dat in tijd aanwezig is weg.
De illusie van zelf (met kleine letter) en de illusie van tijd gaan samen op. Alsnog heeft ook tijd natuurlijk enorm praktische toepassingen voor dit wereldse bestaan. Maar dat maakt tijd nog niet minder illusionair. Er is nog steeds niet een écht verleden of toekomst.
N3K0
Badass junkie
Ik identificeer mijzelf dus met die kern. Die kern als de echte "Ik" (Sat Chit Ananda)
En idd vanuit o.a advaita vedanta is al het andere "vals" ofwel Maya.
Zodra we stoppen met ons identificeren met wat we niet zijn stopt het lijden en de cirkel van Samsara ( reïncarnatie)
Ofwel zodra we ""verlicht"" raken. (zelfrealisatie) (ik wil niet zeggen dat ik dat ben ofzo hoor
)Ik word altijd zo blij van Swami 🥰
Hij heeft ook diverse Q&A filmpjes.
Om eventjes terug te komen op mijn eigen vraag hier naar het eenzaam zijn van het Godgerealiseerd Bewustzijn: voor het God-gerealiseerde Bewustzijn is er geen gemis meer. Het is al heel. Het is volledig heel of geheeld. Er is geen tekort naar en gemis naar iets 'erbuiten', want het is alomvattend. Er is geen 'erbuiten' meer, dus ook geen verlangen naar iets 'erbuiten'. Alles omvattend. Enkel vanuit het individuele ego kunnen we ons inbeelden dat we eenzaam zouden zijn, als we nog steeds een ego zouden zijn en ons Godsbewuszijn voorstellen te zijn. Maar als alomvattend geheel waar het ego is opgelost is er geen enkel gemis of tekort meer is, is er ook geen behoefte aan 'de ander', want die is er al. Zo begrijp ik het nu.
Laatst bewerkt:
Ja, wanneer gedacht wordt dat er echt "anderen" zijn (waar je zelf dus van afgesloten bent, want het zijn anderen dan jij), wordt eenzaamheid een mogelijkheid.
En tja ego oplossing... Het ego (aka de afzonderlijke zelf) is al nooit echt geweest. Dus proberen het weg te krijgen is eigenlijk juist het in stand houden ervan.
jmmk
Newbie
Hee Maarten, je slaat wat mij aangaat de spijker op z'n kop met je eigen reactie van 1 maart.
Ik heb zelf ruim twee jaar terug een dergelijke ervaring gehad, een ‘satori’. Niet drugsgerelateerd (hoewel ik daar niet vies van ben), maar op een gegeven dag werd ik gewoon wat verder wakker dan normaal (of misschien wel wat minder ver wakker dan normaal en was m'n ego niet zo ‘bij de les’).
Volstrekt niet eenzaam (om rechtstreeks op je vraag in te gaan), in tegendeel (is er een tegendeel van eenzaam?), ik voelde me juist vervuld en verbonden.
Wat ook al door anderen hier is aangehaald, het voelde ook compleet gewoon (eigenlijk gewoner dan gewoon) en ook enorm voor de hand liggend. Zelfs zózeer, dat ik me erover verbaasde dat ik het nooit eerder gezien had (en ik ga al een tijdje mee, nu gepensioneerd). Het was me ook duidelijk dat je ook eigenlijk niks kunt ‘doen’ om er te komen (dat markeerde wel het definitieve einde van veel gezoek).
Terwijl ’ik’ erin zat, meende ‘ik’ een overgang gemaakt te hebben en dat het verder zo zou blijven. Zou fijn geweest zijn. Ondanks dat ‘voor de hand liggende’ en ‘normale’ loste mijn perspectief aan het einde van de dag op en kwam ik weer in mijn gebruikelijke staat van zijn (een persoonlijk bewustzijn). Jammer genoeg ben ik er tot nog toe niet meer in terechtgekomen.
Ik heb zelf ruim twee jaar terug een dergelijke ervaring gehad, een ‘satori’. Niet drugsgerelateerd (hoewel ik daar niet vies van ben), maar op een gegeven dag werd ik gewoon wat verder wakker dan normaal (of misschien wel wat minder ver wakker dan normaal en was m'n ego niet zo ‘bij de les’
).Volstrekt niet eenzaam (om rechtstreeks op je vraag in te gaan), in tegendeel (is er een tegendeel van eenzaam?), ik voelde me juist vervuld en verbonden.
Wat ook al door anderen hier is aangehaald, het voelde ook compleet gewoon (eigenlijk gewoner dan gewoon) en ook enorm voor de hand liggend. Zelfs zózeer, dat ik me erover verbaasde dat ik het nooit eerder gezien had (en ik ga al een tijdje mee, nu gepensioneerd). Het was me ook duidelijk dat je ook eigenlijk niks kunt ‘doen’ om er te komen (dat markeerde wel het definitieve einde van veel gezoek).
Terwijl ’ik’ erin zat, meende ‘ik’ een overgang gemaakt te hebben en dat het verder zo zou blijven. Zou fijn geweest zijn. Ondanks dat ‘voor de hand liggende’ en ‘normale’ loste mijn perspectief aan het einde van de dag op en kwam ik weer in mijn gebruikelijke staat van zijn (een persoonlijk bewustzijn). Jammer genoeg ben ik er tot nog toe niet meer in terechtgekomen.
Apart is het hè?Hee Maarten, je slaat wat mij aangaat de spijker op z'n kop met je eigen reactie van 1 maart.
Ik heb zelf ruim twee jaar terug een dergelijke ervaring gehad, een ‘satori’. Niet drugsgerelateerd (hoewel ik daar niet vies van ben), maar op een gegeven dag werd ik gewoon wat verder wakker dan normaal (of misschien wel wat minder ver wakker dan normaal en was m'n ego niet zo ‘bij de les’
Volstrekt niet eenzaam (om rechtstreeks op je vraag in te gaan), in tegendeel (is er een tegendeel van eenzaam?), ik voelde me juist vervuld en verbonden.
Wat ook al door anderen hier is aangehaald, het voelde ook compleet gewoon (eigenlijk gewoner dan gewoon) en ook enorm voor de hand liggend. Zelfs zózeer, dat ik me erover verbaasde dat ik het nooit eerder gezien had (en ik ga al een tijdje mee, nu gepensioneerd). Het was me ook duidelijk dat je ook eigenlijk niks kunt ‘doen’ om er te komen (dat markeerde wel het definitieve einde van veel gezoek).
Terwijl ’ik’ erin zat, meende ‘ik’ een overgang gemaakt te hebben en dat het verder zo zou blijven. Zou fijn geweest zijn. Ondanks dat ‘voor de hand liggende’ en ‘normale’ loste mijn perspectief aan het einde van de dag op en kwam ik weer in mijn gebruikelijke staat van zijn (een persoonlijk bewustzijn). Jammer genoeg ben ik er tot nog toe niet meer in terechtgekomen.
Het is tegelijkertijd de meest schokkende "ervaring" én de doodnormale werkelijkheid zoals je hem altijd hebt gekend.
Er verandert letterlijk helemaal níks maar tegelijkertijd is absoluut niets hetzelfde.
En je kunt het niet afdwingen of triggeren. Maar hoe meer je gewoon stopt met dingen proberen anders te maken dan ze zijn, hoe eerder het in mijn ervaring weer kan "gebeuren". Maar het is ook niet een gebeuren of een ervaring want het is hier al.
Proberen die "ervaring" weer te hebben lukt niet, want dat is al geweest en dus dood. Het echte "ding" is levend in het hier en nu.
Assepoester
Newbie
Misschien kun je ook even uitleggen wat "fundamenteel verwantschap" is?
Neo-Shulginist
Badass junkie
Dat de materie waaruit de realiteit bestaat zo sterk met elkaar verweven is dat je alleen denkbeeldig een grens kunt aangeven tussen waar wij als individu beginnen en het andere ophoudt.
Denk bijvoorbeeld aan bomen die via fotosynthese zuurstof uitstoten, waarna wij de zuurstofatomen inademen en onderdeel maken van de moleculen in ons lichaam.
Laatst bewerkt:
