ik denk dat, als je puur theoretisch de zaak gaat bekijken, je al geestelijk "verlangend" bent bij iedere gewoonte, de mens is zowiezo een gewoontedier, de een al wat meer dan de ander.
En hoe langer je volgens mij die gewoonte behoudt, hoe moeilijker het wordt om die te veranderen.
Wel nog even toevoegen dat het dan natuurlijk enkel gaat om zaken/gewoontes die, naar jouw gevoel, iets positiefs toevoegen aan je leven of een bepaald facet van je leven (zoals het uitgaan), de gewoonte om 's ochtends om 6u op te staan en naar je werk te gaan wordt over het algemeen redelijk snel afgeleerd :P
Naarmate je die gewoonte dan langer aanhoudt, beschouw je de gewoonte niet meer als iets apart maar als deel van het geheel.
m.a.w.
beginsit.: je "normale" leven = de norm + waaraan je dan iets toevoegt
eindsit.: je "normale" leven + het toegevoegde(bv drugs) = de norm
in de eindsituatie piek je dus niet meer naar een "hoogtepunt", de vroegere piekmomenten zijn nu doodnormaal en geen "luxe". In deze situatie heb je dan die drugs (of wat dan ook) nodig om te kunnen functioneren, om je levensnorm te halen.
Ga even een voorbeeld geven a.h.v. mijn situatie.
vroeger: in het weekend ga ik feesten, ik drink alcohol en rook. Heb me altijd overal geamuseerd, 4u-5u-6u thuis en als een blok in slaap vallen.
tussenfase: ik kom met speed in aanraking, wil het wel eens proberen. gevoel: ongelooflijk! wauw, wat is dit?? ik voel mij zelfverzekerder dan ooit, heb lange intense gesprekken/discussies met vrienden, dans uren aan een stuk zonder moe te worden. 7u-8u-9u thuis en wakker blijven liggen.
nu: een periode van "continu" gebruik, bij uitgaan hoort speed. Als ik eens zonder weg ga lukt het ook wel maar zit gedurende de avond toch heel veel eraan te denken ( "pf heb precies een 'offday' vandaag, had ik toch maar iets bij, dan zou ik me toch net iets beter voelen)
en als ik er dan heb amuseer ik me idd heel erg, feesten! maar ik ervaar het niet meer als een piekmoment, of toch minder dan in het begin.
conclusie: volgens mijn "definitie" ben ik vast en zeker geestelijk verslaafd, maar dan enkel in 1 bepaalde gelegenheid, nl bij het uitgaan.
Ik maak me er wel niet echt ongerust in, want:
-ik weet dat ik zonder kan, alleen moet ik er dan bijnemen dat ik me toch niet even lekker in mijn vel voel als mét, maarja dat hoort erbij.
en dit vergelijk ik graag met astronauten. Ik kan me inbeelden dat het geweldig moet zijn om deze planeet te verlaten en de uiterste grenzen van het heelal te gaan opspeuren, en hier gaat dan ook het besef mee gepaard dat onze moeder aarde maar een onnozel stofwolkje is in dat geheel, terwijl de rest van de mensheid maar ijverig doorwerkt en doorspaart en zich overal druk om maakt alsof we het middelpunt van alles zijn...
- ten tweede maak ik me ook geen zorgen omdat mijn "problematische" gelegenheid binnen x aantal jaren zal verdwijnen, als ik nl zal stoppen met uitgaan (ooit
)
