Paniek/Hyperventilatie door Druggebruik

[Vliegende Schotel]

Hey allemaal!

Ik wil even een klein verhaaltje kwijt over paniek/angstaanvallen die ik recentelijk heb gehad ten gevolge van druggebruik. Misschien dat sommige hier iets in herkennen en het evt wel wat hulp kan bieden.

Het is bij mij allemaal begonnen een half jaartje geleden, ik en een paar kameraden besloten om truffels te nemen. Echter is dit bij mij fout gelopen ongeveer voorbij de helft van de trip begonnen mijn kameraden me te wijzen op een tekenbeet die ik had opgelopen en niet goed verzorgd had. Ze begonnen te praten dat je hier verlamd van kan geraken etc.. Echt niet slim natuurlijk om dit te vertellen tegen iemand dat aan het trippen is, ik begon me hier zodanig op te focussen en angstig van te worden dat ik gewoon van men stoel ben flauwgevallen. Na een kleine 10 seconden kwam ik bij en men vrienden zeiden dat ik vreemd aan het rillen was best vuil dus.. Nja ik dacht das die drugs, beetje weinig gegeten en had ook al een pak gesmoord die dag.. Eigen schuld ik moest maar niet zo onverantwoord ermee omgegaan zijn. mile:

Anyway;

Een paar dagen later voelde ik me weer helemaal goed, zat op het terras bij een kameraad een jointje te roken. En toen kwam het weer, een naar gevoel dat plots over me heen daalt.. Angstig worden, zweten en denken dat je ieder moment kan flauwvallen en de controle verliezen.. Ik legde nog steeds geen link met een paniekaanval of angstaanval.. Ik dacht dat het men bloeddruk was, wat colaatjes gedronken en naar huis vertrokken en ik begon me best al wat beter te voelen. Ffe geminderd met jointjes roken (nam maar een paar trekjes meer, kon er namelijk nemeer zo van genieten kreeg bijna telkens weer die “bloeddrukval”. Maar toen merkte ik dat ik zelfs al na een paar trekjes deze aanvallen kreeg en dat vond ik best raar (Ik smoor van mijn 18 jaar dagelijks en had nog nooit zoiets meegemaakt). (Ben er nu 24 btw)

Een paar weken later, naar een festival vertrokken (ik rookte toen bijna geen jointjes meer en had ook bijna geen last meer van die aanvallen). Op dat festival er nogal stevig ingevlogen.. Redelijk wat pillen en Mdma in mijn lichaam geslagen (alles ging prima!!) Tot 1 avond, had eerst wat Coke gedaan door de dag en tegen de avond nog een pilletje en toen ik aan de main stage stond tussen al het volk en mijn pilletje begon in te slagen voelde ik me plots bijzonder wazig worden, ik voelde die angst weer over me neerstrijken. Ik voelde me ook plots zeer claustrofobisch worden en dacht dat ik ieder moment neer zou gaan. Ik men maat bij zijn arm gepakt en hem meegesleurd het volk uit, even uitgelegd dat ik me echt niet goed voelde. (weer die bloeddruk zei ik hem, dacht dit echt nog steeds!!). Vervolgens even langs de kant gaan zitten men hoofd op men schoot gelegd en men ogen gesloten (kwestie van wat prikkels uit te sluiten). Men andere 2 maten die ook wat pillen ophadden komen af en zeiden dat ze me mee zouden pakken naar de EHBO. Vond ik echt wel een goed plan want ik kon nog amper op men benen staan voelde me zo zwak en angstig en het leek of mijn hart uit mijn lichaam zou springen. Wij onder ons 3 weg naar de EHBO. Maar eens we van het terrein af waren en er waren wat minder prikkels begon ik me wel terug goed te voelen.. Kon ook die pil zijn wat plots goed zen werk begon te doen ma soit, Uiteindelijk de EHBO maar voorbij gelopen en naar de tent gestapt, daar nog goed gelachen omdat er een zatte kerel in het tussenstuk van men tent lag te slapen.. Vervolgens een banaantje gegeten en terug naar het terrein gegaan.

De dagen hierna heb ik ook nog pillen gepakt en er eigenlijk geen last meer van gehad, buiten weer als ze gaan inslaan telkens weer zo’n raar gevoel, me niet goed in men vel voelen.. Een beetje paniekerig worden en schrik krijgen.. Eens ik thuis was dacht ik ffe geen drugs meer, heb het allemaal wel gezien gehad nu.. Paar dagen later op café toen ik pinten aan het drinken was kreeg ik het weer (maar had weer een jointje gerookt!!). Ik zeg bon, nu stop ik definitief met alles. Ik een weekje niets aangeraakt en dat beviel me prima. Tot ik naar Brussel moest voor een visum in orde te brengen, dit was in een nogal drukke kamer, de lichtinval en de mensen deden me weer zo raar voelen.. Plots werd alles wazig voor mijn ogen en leek het of ik zou flauwvallen maar dit was niet het geval.. Eens terug in de auto was het over, ik naar mijn werk vertrokken en daar kreeg ik het weer maar nog erger!! Ik heb bijna heel de avond rondgelopen met het gevoel dat ik out zou gaan en geloof me das geen pretje..

MAAR hier was ook wel iets positiefs aan ik had een week niets van drugs gebruikt dus ik dacht van oké dit heeft helemaal niets met drugs te maken dit moet iets anders zijn. Beetje beginnen opzoeken op het internet en mijn symptomen kwamen verschrikkelijk hard overeen met angst/paniekaanvallen en hyperventilatie. Ik naar de dokter, zei bevestigde dit ook..

Eigenlijk kwam het er op neer dat ik nogal stressgevoelig ben en ook bij het minste dat ik een verandering voel in mijn gevoelstoestand ga ik me hier zodanig op focussen dat ik een angstaanval ontwikkel. Bv: Oh ik voel me plots wat duizelig -> Focus hierop leggen -> Nog duizeliger voelen -> Snellere ademhaling -> Denken dat je die paniekaanval gaat krijgen -> Paniek aanval krijgen.

Maar men dokter stelde me ook gerust ze zei me; ben je ooit al echt out gegaan tijdens zo’n aanval? Ik antwoorde van neen. Wel zegt ze; waar heb je dan schrik voor het zijn je hersenen wat een spelletje met je spelen daar kwam het wat op neer.. Dus telkens als ik me nu wat raar begin te voelen zeg ik direct tegen mezelf; eh kap er is mee doe niet zo onnozel, jullie gaan me niet weer liggen hebben.. En dit helpt voor mij, mijn aanval komt er dan al niet meer door.. Sterker nog sinds ik weet wat dit is en mijn dokter me heeft gerustgesteld komen ze zelfs nog amper tot niet voor..

Sorry voor het lange verhaal, eens ik begin stop ik niet rap meer met typen ! Ik heb mijn dokter wel niet vertelt over mijn drugsgebruik.. Maar ik vermoed dat die aanvallen ook wel te maken hebben met het feit dat mijn lichaam gewoon moet herstellen en te weinig serotonine heeft.

Anyway misschien zijn er mensen die dit ook al hebben voorgehad en zich wat herkennen in deze situatie dus voor diegene heb ik nog wat tips die ik graag zou meegeven;

– Ga regelmatig is lopen, even joggen of iets anders van sport doen. Dit is heel goed tegen de stress maar ik moet dit ook doen van de dokter om de adrenaline uit mijn lichaam te krijgen.. Schijnt bouwt je lichaam tijdens zo’n paniekaanval enorm veel adrenaline en dit kan je er best uit krijgen door iedere dag ffjes te gaan sporten + is ook nog is gezond!

– Heb een klein zakje zout bij je (van de McDo of de Quick). Begin je je wat wazig te voelen of denk je dat je een aanval krijgt of een lage bloeddruk pak dan even dat zakje naar boven en kap wat zout in je mond.. Klinkt mss wat ranzig maar het krikt je bloeddruk de hoogte in!! (Werkt vooral heel geruststellend, oh ik heb wat zout binnen men bloeddruk zal stijgen en zo dadelijk is het weer over).

– Als je het voelt probeer je focus er zeker niet op te leggen zoals ik al zei dit sleurt je er net dieper in. Denk er niet aan en voor je het weet is het vanzelf over mile:.



& Verder wees wat voorzichtig met drugs, gebruik verantwoord.. Ik deed het niet maar denk nu toch telkens 2x na voor ik iets doe.. Want hoe je het ook draait of keert die aanvallen zijn echt wel een gevolg van mijn druggebruik.. En aarzel ook niet om hulp te zoeken.. Ik heb ook mijn dokter geraadpleegd zei weten nog steeds wat het beste voor je is mile:. Is praten met iemand professioneel doet ook al wonderen!

Als iemand nog vragen heeft stel ze gerust! Tips zijn ook altijd welkom mile:

 

[Undercover Buster]

Het is meer het cortisol wat je lichaam aanmaakt en moet afbreken ipv adrenaline. Adrenaline ook wel : vlucht vecht reactie maar dat is kortdurig. En adrenaline is ook weer heel snel uit je systeem.
Cortisol daarentegen bouwt langzaam op en langzaam af.

Serotonine en angst en paniekstoornissen hebben geen verband met elkaar. Dat is nog nooit bewezen.

Bloeddruk staat meestal geheel buiten een paniekaanval dus zout is voor behandeling bij paniekaanvallen echt een fabeltje.
Het kan helpen, als je erin gelooft want dat is heel het probleem met een angst of paniekstoornis. Wat je denkt. Maar dat zeg je eigenlijk zelf ook al

Een echte paniek of angst stoornis is nog geen enkele effectieve behandeling of medicatie tegen.
Het is iets wat je echt enkel zelf kunt overwinnen. Wel met behulp van behandeling en medicatie in veel gevallen maar de behandeling of medicatie anzich is niet wat de paniek of angststoornis weg zal nemen.

Geen enkele persoon op deze aarde kan het fijne van een paniek of angststoornis verklaren. Enkel het simpele vecht vlucht gedrag maar het zit natuurlijk veel dieper, de oorzaak. De oorzaak is onbekend. Vlucht vecht is het gevolg.
Niemand heeft een effectieve behandeling helaas. Degene die dat zal uitvinden die zal miljardair worden gezien de hoeveelheid mensen die deze stoornis hebben.
Het is overigens ook een erfbare ziekte dwz genen gerelateerd. Ook wat dat betreft is er nog te weinig over bekend.

Leuk dat je wat tips probeerd te geven over dit onderwerp gebaseerd op jouw ervaring maar het ligt echt een heel stuk gecompliceerder dan jij het voordoet komen.
Als je eenmaal tientallen mensen met deze stoornis meermaals hebt gesproken besef je er de ernst pas van in. Het is een erg onderschatte ziekte die vaak gebagatelliseerd word.

 

[ctrl _ HALT _ delete]

Het zit allemaal tussen je oren. Je bewust worden en blijven van je gedachtengoed is essentieel voor uiteraard je psychische maar ook fysieke gezondheid. Je hersenen kunnen je bedriegen maar eens je weet hoe dat voor jou werkt, kan het ook omgekeerd.


Daarom hou je beter bij welke gevoelens of gedachten de aanval precies triggeren. Want deze wil jou namelijk iets duidelijk maken. Het komt met een reden waarvan de belangrijkheid jou ergens is ontgaan. Zo haalde het mij uit onderdrukking dus filter de troep eens uit je gedachten en dat is geen klus die zo, met een vingerknip, geklaard is. Neen, het wordt hoe dan ook werken maar dat loont. Met medicatie krijg je uitstel, geen uitsluitsel. Mentale rust ligt niet in de rekken van de delhaize, weet je wel. Dus hup aan de slag met je avontuur


En als je je midden in een paniekaanval bevindt, probeer dit dan even; maak met 1 van je handen (dewelke is bij voorkeur) het fuckyou gebaar en hou daarbij je duim en middenvinger goed gestrekt. Heb je dat? Schakel dan over naar het rockon gebaar en hou je wijsvinger en pink daarbij eveneens goed gestrekt. Heb je dat? Herhaal deze twee handelingen kort op mekaar tot je het helemaal onder de knie hebt.

Fuck you (tegen onrust)

Rock on (want jij kan het de baas)


Geloof me, het werkt. Onze hersenen zijn dan erg complex, ze hebben niet veel nodig om afgeleid te worden

 

[Mezelf]

En als je je midden in een paniekaanval bevindt, probeer dit dan even; maak met 1 van je handen (dewelke is bij voorkeur) het fuckyou gebaar en hou daarbij je duim en middenvinger goed gestrekt. Heb je dat? Schakel dan over naar het rockon gebaar en hou je wijsvinger en pink daarbij eveneens goed gestrekt. Heb je dat? Herhaal deze twee handelingen kort op mekaar tot je het helemaal onder de knie hebt.

Fuck you (tegen onrust)

Rock on (want jij kan het de baas)


Geloof me, het werkt. Onze hersenen zijn dan erg complex, ze hebben niet veel nodig om afgeleid te worden

Ja dit werkt inderdaad. Dit heb ik met mijn laatste trip met een lichte angst a paniek aanval ook gedaan en dat hielp zeer zeker.
Fuck angst! Wat moet je nou? mij een beetje bang maken gvd! Fuck you! ik ben je zat!
De angst verdween toen als sneeuw voor de zon.

Natuurlijk was dat een moment opname en is het nu makkelijk gezegd, maar bij mij hielp het toen heel erg en sindsdien kijk ik echt anders tegen angst aan.

 

[ctrl _ HALT _ delete]

Ja dit werkt inderdaad. Dit heb ik met mijn laatste trip met een lichte angst a paniek aanval ook gedaan en dat hielp zeer zeker.
Fuck angst! Wat moet je nou? mij een beetje bang maken gvd! Fuck you! ik ben je zat!
De angst verdween toen als sneeuw voor de zon.

Natuurlijk was dat een moment opname en is het nu makkelijk gezegd, maar bij mij hielp het toen heel erg en sindsdien kijk ik echt anders tegen angst aan.

Ja deze techniek lost jammer genoeg het probleem niet op. Was het maar zo makkelijk maar een paniekaanval kan echt beklijvend werken. En dan heb je alvast even weer een momentje om op adem te komen. Relativering. Relatie vering.

 

[ctrl _ HALT _ delete]

Worst case scenario kun je ook eens uitschrijven. En waarom deze dingen je precies bang maken. Wat als het gebeurt? Als je deze gedachten al eens bewust doorleeft dan zal er voor jou misschien ook minder sprake zijn van paniek. Want angst hebben we meestal voor het onbekende.

 

[Undercover Buster]

Er is zoveel verschil tussen paniek en angst stoornissen.

Je kunt inderdaad een aanval krijgen die een duidelijke oorzaak heeft, iets wat je bang maakt.
Maar je kunt ook uit het niets een aanval krijgen.
Dat soort aanvallen stop je niet zomaar. En achterhalen waarom je die kreeg is helemaal een ramp. En het is nog nooit bewezen of er echt een oorzaak is, zoals bijvoorbeeld een trauma uit enig punt in je leven. Tegenwoordig is EMDR helemaal hip.
Toch blijven de meeste mensen na een volledige emdr behandeling nog steeds last hebben van aanvallen en is de stoornis nog niet verdwenen.
10 jaar terug was mindfullness hip, maar ook dat bleek geen oplossing in de meeste gevallen.

Meestal begint hoor door onbewust verkeerd ademhalen, dan ga je hyperventileren zeg maar.
De beste oplossing met een echte paniek aanval is ademhalingsoefeningen doen.
Ten eerste altijd langer uit dan inademen. En rustig, liefst door de neus in en door de mond uit. 4 seconden in, 5 seconden uit het aantal seconden maakt niet uit zolang je maar rustig ademt en langer in dan uit, dat is sleutel.

De persoon die het het langste had die ik heb gesproken had het 42 jaar als ik me niet vergis, en counting!
De tv spotjes op tv tegenwoordig om erover te praten en dat men zich er niet voor hoeft te schamen zijn vrij kwetsend voor de mensen die een echte paniek of angst stoornis hebben. Ik bedoel dan de mensen wiens leven het beheerst. Op tv zie ik mensen die niet in een lift durven of whatever. Dat is peanuts vergeleken met de meeste gevallen.
Ik bedoel er zijn mensen die continue in angst leven en met allerlei dingen een aanval krijgen en niet specifiek bijvoorbeeld hoogtevrees hebbben. Nee die tv spotjes van Rijksoverheid zijn niet echt respectvol. De bedoelingen zijn goed maar het is niet goed doordacht en opgezet.
1 op de 5 mensen heeft op enig moment wel eens last van paniek of angst. Maar dat is maar een momentje of tijdelijk en bij specifieke dingen.
Dat is absoluut niet te vergelijken met een echte paniek of angst stoornis!
Iedere psycholoog, klinisch psycholoog, psychiater zal dat beamen.

Er is een of andere storing in de hersenen ik kan nu even niet op de naam van het gedeelte komen.
Maar dat is het gedeelte wat vlucht vecht gedrag regelt. Dat gedeelte is van slag en geeft deze vlucht vecht reactie terwijl het niet nodig.
Zover zijn we, maar hoe dat dan precies komt en erger nog, hoe we dat kunnen fixen is nog he le maal niets van bekend.
Baal nu wel dat ik niet op die naam kan komen. Het is een klein gedeelte in de hersenen. Nouja vergeet de naam maar even dan.

Ademhalingsoefeningen is 1 en acceptatie is 2.
Krijg je een aanval, accepteer deze en weet dat deze normaal gesproken binnen 5 tot 45 minuten weer over zal gaan.
Zoek afleiding, ga op je zij liggen whatever bij je helpt. Bij sommige is in de foetushouding gaan liggen de beste oplossing bij andere weer rechtop zitten.
Als eerste is de kunst zien te achterhalen wat het best helpt voor jouw.

Er zullen vast andere psychologen zijn die er anders over denken maar dat is omdat die ook niet allemaal niet op 1 lijn zitten, logisch want er is te weinig over bekend. Ik weet iig dat bovenstaande veel mensen geholpen heeft en toch wel de basis is die iedere psych hun patiënten zou moeten vertellen. Psychiaters geven je liefst een antidepressiva. Noncense! Je bent niet depressief (misschien wel maar dan zijn er ook andere symptomen uiteraard!) en je hebt geen serotonine tekort. Geen enkele reden om antidepressiva of bijvoorbeeld seroquel te geven anders dan om je gevoelens en emoties af te vlakken! Het si geen oplossing maar een onderdrukking! Dan is een sporadisch oxazepammetje een betere oplossing. Maar psychiaters willen ook een centje verdienen natuurlijk en iemand jaren of levenslang wat antidepressiva voorschrijven is een leuke melkkoe!
En dan zwijg ik maar even dat het merk antidepressiva dat ze voorschrijven aan nieuwe patiënten om de paar jaar een ander is omdat de producent die de beste sales mensen in dienst heeft hun merk het beste weet te verkopen.
Dat op zich alleen al toont aan dat het geen medicijn is als oplossing maar enkel als onderdrukking.
En sommige psychiaters gaan heel het rijtje af, laten iemand weken al dan niet maanden het ene merk gebruiken, werkt niet oke dan gaan we een ander merk proberen, en dat gaat soms jarenlang tot iemand ze allemaal heeft gehad.ondertussen gaan die mensen al die tijd wel door een hel vaak want de bijwerkingen zijn vaak angst opwekken. Hartkloppingen, letterlijk angst etc etc. Hoe kun je zoiets nu voorschrijven als vakman? Kwakzalvers!




Maar natuurlijk heb je ook de angst die veroorzaakt kan worden door drugs, versnelde hartslag verhoogde bloeddruk dan kun je ook een paniekmomentje krijgen inderdaad. Of simpelweg als bijwerking van speed of welke drugs dan ook. Dan helpen de dingen die jullie noemden ook goed. Ff dikke middelvinger en die gedachten wegwerken en mindset terug op positief zetten.

Lang verhaal ga het niet teruglezen dus als ik iets door elkaar heb gehaald mijn excuses. Lig hier langsuit in de bank na een lange leuke en productieve dag beetje te chillen.


Edit. Mocht iemand hulp nodig heben hiermee ben ik altijd bereid te helpen door je wat oefeningen te leren en hele lange saaie filmpjes van congressen waar wel hele waardevolle dingen uit te halen zijn. Die zijn eigenlijk alleen voor behandelaars maar zijn voor iedereen te bekijken als je ze weet te vinden

 

[ctrl _ HALT _ delete]

Je kunt inderdaad een aanval krijgen die een duidelijke oorzaak heeft, iets wat je bang maakt.
Maar je kunt ook uit het niets een aanval krijgen.
Dat soort aanvallen stop je niet zomaar. En achterhalen waarom je die kreeg is helemaal een ramp. En het is nog nooit bewezen of er echt een oorzaak is, zoals bijvoorbeeld een trauma uit enig punt in je leven.

Ja inderdaad. Ik was mij van geen smikkel bewust tot ik op een dag een beetje slinks gezegend werd met een aanval dat voor mij wel toen de dood had kunnen betekenen. Ik heb het gelukkig overleefd Al ging dat in het begin wel gepaard met heel wat wrange en benauwde scenarios. Schuld en schaamte was de eerste waas waar ik door moest. Vervolgens pakte ongeloof het helemaal van me over.

Op een dankbare dag met behulp van een flinke kater en heel wat wrange gevoelens, liet ik bij het openen van m’n ogen de nodige waterval van lang, verdrongen verdriet uit. En ik kon het niet langer negeren. Als ik het plastisch mag uitdrukken dan waren mijn oogleden net als de sluizen van diepe, zoute waters, kolkend in open wonden. Bewust of selectief blind voor m’n problemen. Die ik voor vele maar niet zo’n goeie redens niet kon of wou inzien.

Een emotionele stuiterbal; veel smakken, weinig kaatsen. Ik was een hoopje op de curve van piek en dal. De gevoeligheid is irreëel en soms zo veel als fictie. Het is lastig om je wezen op te maken in de verwarring van je eigen denken en voelen.

Een loochenbaar memorabilia … Maar het bracht ook moois met zich mee. Zo was dit bijvoorbeeld het uitgangspunt voor de kunstenaar in mij en het werkt oh zo bevrijdend eens je jezelf onderbouwd kunt verklaren, alsook veel anderen. Al zoek ik in de prominente aanwezigheid van de schuldigbevonden oorzaak nog volop naar een passende en evidente manier om het plaats te geven. Maar ik ervaar het als avonturieren en zo ben ik eigenlijk altijd een permanente studie naar mezelf als mens. ‍

 

[De Rijdende Rachid]

Ja inderdaad. Ik was mij van geen smikkel bewust tot ik op een dag een beetje slinks gezegend werd met een aanval dat voor mij wel toen de dood had kunnen betekenen. Ik heb het gelukkig overleefd Al ging dat in het begin wel gepaard met heel wat wrange en benauwde scenarios. Schuld en schaamte was de eerste waas waar ik door moest. Vervolgens pakte ongeloof het helemaal van me over.

Op een dankbare dag met behulp van een flinke kater en heel wat wrange gevoelens, liet ik bij het openen van m’n ogen de nodige waterval van lang, verdrongen verdriet uit. En ik kon het niet langer negeren. Als ik het plastisch mag uitdrukken dan waren mijn oogleden net als de sluizen van diepe, zoute waters, kolkend in open wonden. Bewust of selectief blind voor m’n problemen. Die ik voor vele maar niet zo’n goeie redens niet kon of wou inzien.

Een emotionele stuiterbal; veel smakken, weinig kaatsen. Ik was een hoopje op de curve van piek en dal. De gevoeligheid is irreëel en soms zo veel als fictie. Het is lastig om je wezen op te maken in de verwarring van je eigen denken en voelen.

Een loochenbaar memorabilia … Maar het bracht ook moois met zich mee. Zo was dit bijvoorbeeld het uitgangspunt voor de kunstenaar in mij en het werkt oh zo bevrijdend eens je jezelf onderbouwd kunt verklaren, alsook veel anderen. Al zoek ik in de prominente aanwezigheid van de schuldigbevonden oorzaak nog volop naar een passende en evidente manier om het plaats te geven. Maar ik ervaar het als avonturieren en zo ben ik eigenlijk altijd een permanente studie naar mezelf als mens. ‍

Ik hoop dat je van drugs niet zo slap gaat lullen hoor anders hou ik het lekker bij een biertje!

 

[ctrl _ HALT _ delete]

Ik hoop dat je van drugs niet zo slap gaat lullen hoor anders hou ik het lekker bij een biertje!

Jij hoopt voor mij. Dat is mooi. Slap is gewoon de nieuwe swag. Ik kan en wil het niet helpen, ik ben nu eenmaal hartiest. Als jij daar moeite mee hebt, dan is dat toch gewoon jouw zonde en zeer gelukkig niet jouw zorg. In heel de bewustwording ging er uiteraard drugs mee gemoeid. Anders ging ik wel op een ander forum ‘lullen’. Ik vond dit wel een knap stukje uit mijn dagboek die ik bijhield wanneer ik met lijken in mijn kelder zat. Ik dacht dat ik het hier wel kwijt kon. Maar niet dus.

 

[Mezelf]

Jij hoopt voor mij. Dat is mooi. Slap is gewoon de nieuwe swag. Ik kan en wil het niet helpen, ik ben nu eenmaal hartiest. Als jij daar moeite mee hebt, dan is dat toch gewoon jouw zonde en zeer gelukkig niet jouw zorg. In heel de bewustwording ging er uiteraard drugs mee gemoeid. Anders ging ik wel op een ander forum ‘lullen’. Ik vond dit wel een knap stukje uit mijn dagboek die ik bijhield wanneer ik met lijken in mijn kelder zat. Ik dacht dat ik het hier wel kwijt kon. Maar niet dus.

Tuurlijk kan gerust hier hoor. Maar wat is een hartiest? officieel bestaat dat woord niet eens

 

[ctrl _ HALT _ delete]

Tuurlijk kan gerust hier hoor. Maar wat is een hartiest? officieel bestaat dat woord niet eens

Ik ben huurwoordenaar. En neen, dat woord bestaat officieel ook niet. Ik spreek en handel altijd creatief vanuit m'n hart; een hartiest.