CA is wat vrijer en gaat sneller door de stappen. NA is gestructureerder en wat strakker geregeld.
Bij NA noemen we geen middelen bij naam in de meeting, bij CA mag dat wel.
Bij CA is het vooral praten met je sponsor, bij NA is er een werkboek om de stappen aan te pakken met heel verl vragen die je kunt uitschrijven.
Verder is sponsorschap herl persoonlijk. Ikzelf heb iemand gekozen die iets had dat ik graag wilde (letenbrelativeren) en ben op de CA manier door de stappen gegaan maar voel me vask het fijnst op NA meetings. Maar het is belangrijk dat je zoekt waar je je fijn bij voelt en dat kan buiten het fellowship zelf ook per meeting verschillen.
Ik kan dit alleen maar beamen. Ook ik doe de CA stappen, maar voel me fijner bij een NA meeting. Ik kom dus voornamelijk ook nog bij NA meetings. Soms heerst hier onder fellows ook weleens het idee dat het ene programma beter is dan het andere en ontstaat er afgunst. Maar het is onzin. Het gaat vooral om de groep bij wie je het fijnst voelt. En dat is soms even zoeken. En kan zelfs over tijd veranderen. Ik heb een tijd in een groep gezeten die heel fijn was, maar ineens echt kut werd gewoon. En ik ben toen echt wekenlang met tegenzin naar de meeting gegaan en kwam er soms zelfs slechter vandaan dan ik er naartoe ging. En na een tijdje ging dat weer beter. Inmiddels is het weer de allerfijnste meeting die ik ken; hele toffe groep, super enthousiast en echt betrokken naar elkaar. Precies zoals je een meeting wilt zien.
Lastig is het wel soms hoor, als een groep ff wat minder gaat en je op je tandvlees door de meetings gaat.
Voor wat betreft de sponsor moet ie inderdaad iets hebben wat jij graag wilt hebben. Bij mijn huidige sponsor was dat heel simpel. Ik hoorde zijn levensverhaal en zag hoe hij daar ingetogen en treurig over zijn gebruik vertelde. Maar toen het over herstel ging en zijn huidige leven nu leefde hij helemaal op en werd hij enthousiast. En dat is wat ik toen wilde: weer enthousiasme en plezier in mijn leven. Want op dat moment was ik gewoon een wandelend, psychotisch wrak.
Nu, ruim twee jaar later, ontgroeien we elkaar weer een beetje. Hij gaat nauwelijks mee naar meetings en doet ook al heel lang geen service meer. Terwijl ik juist super betrokken ben bij NA en de servicestructuren en daar graag nog verder in groei. Ik ben nog niet door de stappen heen, dus die ga ik wél afmaken met mijn huidige sponsor. Maar ik heb mijn nieuwe sponsor al op het oog. Deze keer een NA sponsor die al veel langer clean is en enorm veel service heeft gedaan. Op groepsniveau, maar ook op Area, Regio, EDM en World heeft ie service gedaan. Bij hem kan ik dus ook makkelijker terecht met vragen over service en dergelijke.
En het is een NA sponsor. En na de CA stappen doe ik graag een rondje NA stappen. We hebben hier een schreeuwend tekort aan NA sponsors in de regio. Dus zou wel mooi zijn als ik over een tijdje het programma door mag geven, op de NA manier.
En je kunt in je dossier op laten nemen dat je nooit meer Benzo’s wil. Ik heb dat ook in mijn Medical ID op m’n telefoon gezet.
Goede tip deze! Daar had ik nog niet aan gedacht! Ik meld het wel altijd bij de hulpverlening, maar wat als je niet aanspreekbaar bent?
Aan de andere kant? Wat als een benzo op dat moment de beste keuze is in een levensreddende situatie? Denk aan een opwindingsdelier ofzo. Volgens mij wordt dan vaak gekozen voor IV midazolam.
Hmmm lastig....
Zelfde ook met pijnbestrijding. Wanneer accepteer je opiaten? Na een operatie is dat onnodig. Maar wat als je einde levesfase in gaat en het je laatste hulpmiddel is om nog iets van kwaliteit van leven te hebben? Gelukkig ben ik (nog) niet in die situatie. Maar ik heb er al weleens over nagedacht.
Voor mij is in elk geval wel duidelijk dat ik voor GGZ gerelateerde dingen wel ontzettend heldere redenen moet hebben om medicatie te accepteren.
