jcutter zei:
Maar dat is ook per vrouw verschillend natuurlijk..
Toch komt dit meer voor bij vrouwen die onafhankelijk zijn.
Dat is wat ik denk.
Dat is per mens verschillend neem ik aan, en geldt niet perse alleen voor vrouwen. Ik denk dat als je onafhankelijk bent je eerder uit een niet goed lopende relatie stapt, omdat je weet dat je die ander niet nodig hebt voor je eigen geluk. Je weet dat je zelf ook een leuk leven hebt zonder die persoon.
Voor mannen geldt dit evengoed als voor vrouwen, al liggen de verhoudingen in veel relaties anders, omdat veel vrouwen nog steeds financieel afhankelijk zijn van hun man. Aan de andere kant, is de man in dat geval voor de zorg van het huishouden, en de kinderen ook afhankelijk van de vrouw. (Al worden kinderen toch nog steeds grotendeels gezien als verantwoordelijkhied van de moeder.....) Veel van die afhankelijke mannen hebben nooit geleerd voor zichzelf te zorgen, omdat ze gelijk van de zorg van hun moeder, naar de zorg van hun vrouw gingen, ook zij zitten vast in een afhankelijke situatie.
Net hadden mijn beste vriendin en ik het hier over, en we konden eigenlijk geen reden meer bedenken om kinderen te nemen... Zeker als vrouw beperkt het je alleen, en om nou kinderen nodig te hebben om zin te geven aan ons leven vinden we ook onzin.
Maargoed ik ben het verder met de rest eens, geven en nemen moeten in balans zijn, en soms moet je even door een rottige periode heen. Voor mezelf is het wel belangrijk om een bepaalde basis van liefde te voelen voor iemand, als dat er niet meer is dan lijkt het mij beter ermee te kappen... Maar vaak als je je afvraagt waarom de ander jou geen aandacht/troost/liefde biedt, is het goed om te beginnen met juist die dingen aan de ander geven, zonder daar in de eerste plaats iets voor terug te verwachten....