We hadden een voor-filmpje moeten maken eigenlijk. Ik kon niet op woorden komen, was van alles vergeten. Broer deed het woord en de ambulant begeleider vroeg zich oprecht af of hij er wel iets mee kon.
Zat toen op extra benzo’s, ook ‘s ochtends, ivm de alcohol-cravings.
Verder, ik voel mij alleen als ik s nachts gedroomd heb. Ik mis de mensen die OOK wakker waren. Soms hoefde je niet eens te praten, wist je, de ander heeft er ook last van. De insomnia, de dromen, de gebruikersdromen. Zat je midden in de nacht in de huiskamer met een kopje thee en een cracker.
Of je zat bij t ontbijt te reconstrueren wie hoe laat beneden was geweest, en dat je elkaar net gemist had.
Ik heb nu met niemand meer contact. Weet van 1 vrouw waar ze werkt, een cafeetje, daar kunnen we altijd langs komen. Met haar dronk ik in de vroege ochtend koffie. En even naar buiten, peukkie doen zonder peukkie.
Ik kom steeds bekenden tegen als ik voor de ambulante gesprekken kom. Toch nog maar ff nummers uitwisselen als ze willen. Zou het fijn vinden, zo veel gedeeld.